tag:blogger.com,1999:blog-218794402009-12-05T13:51:04.811-05:00ในสังคมแห่ง Real Time ทุกอย่างช่างเร็วเหลือ คิดอีกครั้งดูสิ คิดในเสี้ยววินาทีนั้นดูสิ คิดสักหน่อย ไม่ได้เป็นแบบนั้นซะหน่อย แล้วจะเห็น "อื่น ๆ อีกมากมาย" เป็นไปได้LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.comBlogger61125tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-51237562043845031212009-12-05T13:51:00.001-05:002009-12-05T13:51:04.825-05:00<p align="left">วันนี้พ่อหลวงบอกว่า</p> <p align="center"><strong>&quot;...ความสุข ความสวัสดีของข้าพเจ้าจะเกิดขึ้นได้ <br />ก็ด้วยบ้านเมืองของเรามีความเจริญ มั่นคง เป็นปกติสุข <br />ความเจริญมั่นคงทั้งนั้นจะสำเร็จผลเป็นจริงไปได้ <br />ก็ด้วยทุกคนทุกฝ่ายในชาติ มุ่งที่จะปฏิบัติหน้าที่ของตนให้เต็มกำลัง ด้วยสติ รู้ตัว ด้วยปัญญา รู้ผิด และด้วยความสุจริต จริงใจ โดยเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมยิ่งกว่าส่วนอื่น ...&quot; <br /></strong>-----------------</p> <p align="left">ความสุขของพ่อหลวง มิใช่การกระทำอะไรเพื่อตัวพระองค์แม้แต่น้อย <br />แล้วเรา ทำอะไร หรือคิดจะเริ่มทำอะไรให้พ่อหลวงของเรา <br />ให้พระองค์มีความสุขบ้างหรือยังครับ?</p> <blockquote> <p><strong>ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน</strong></p></blockquote> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-5123756204384503121?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-17186606994937807922009-11-13T16:29:00.001-05:002009-11-13T16:32:13.978-05:00<p>ช่วงนี้ใครเปิดดูช่องสารคดีหลัก History / Nat Geo / Discovery <br />จะมีแต่เนื้อหาที่คล้ายๆ กันคือ วันสิ้นโลก</p> <p>History เล่นเรื่อง นอสตราดามุส และคำทำนาย</p> <p>Nat Geo เล่นเรื่อง Solar Flare</p> <p>Discovery เล่นเรื่อง Super Volcano at Yellow Stone</p> <p>ก่อนปี 1999 ใครจำได้ ก็จะประโคมกันจริง เรื่องพวกนี้</p> <p>เหมือนจะขีดเส้นวันสิ้นโลก ในปี 1999 เพราะนอสตราดามุสเขียนตัวเลขนี้ไว้ในคำทำนายอันหนึ่ง</p> <p>ผ่านมาหลายปี โลกมันก็ยังอยู่ ดันมีคนไปตีความว่า 1999 กลับเลขกลายเป็น 9111 <br />คือ 9/11/2001 อ้าวเวร นี่มันอาจารย์ใบ้หวยแถวปากซอยบ้านผมนี่หว่า</p> <p>บอกเลขอะไรมา เขียนอะไรมาก็ถูกหมดดิพี่</p> <p>เชื่อว่า 2012 ผ่านไป พวกนี้ชอบขายความกลัว ก็จะขีดอีกเส้นนึง นับไปอีก 13 ปี เป็น 2025</p> <p>--------------------</p> <p>ส่วนในโรงหนัง ก็มีหนังอุบัติภัยสิ้นโลกมาอีกอันแล้วครับ</p> <p>ก่อนไปดู มึข้อสังเกตความคล้ายกันของหนังจำพวกนี้ อยู่ดังนี้คือ</p> <p>1.รัฐบาลอเมริกา เชื่อไม่ได้ และไม่เก่งอย่างที่คิด</p> <p>2.คนที่เชื่อได้กลับเป็นพวก Nerd หรืองมงายกับคำทำนายไร้สาระ</p> <p>3.คนที่เมียหย่า ทะเลาะกับลูก มักจะมีโอกาสคืนดีกันตอนสิ้นโลก</p> <p>4.เมื่อรู้ว่าโลกจะสิ้น ทุกคนกลายเป็นคนเลว แต่วินาทีก่อนสิ้นโลก ทุกคนจะกลายเป็นคนดี</p> <p>5.ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ถ้าไม่ขี่เครื่องบินไปสู้เอเลี่ยนได้ มักจะตายเสมอ</p> <p>6.อุบัติภัยมักจะทำลายเมือง Icon สำคัญของโลก ดังนี้คือ นิวยอร์ค วอชิงตัน ปารีส ฮ่องกง ส่วนตำบลหันห้วยทราย จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทยนั้น ยังปลูกข้าวกินได้ตามปกติ</p> <p>7.คนเอเชียในหนังประเภทนี้ มีอัตราการรอดตาย แค่ 1 เปอร์เซนต์ ซึ่งมักจะเป็นคนญี่ปุ่น (ที่ใช้นักแสดงเกาหลี หรือจีนมาเล่น แล้วพูดภาษาญี่ปุ่นไม่เอาอ่าว) </p> <p>8.อัตราการรอดตาย อีกร้อยละ 99 เป็นคนอเมริกัน ประกอบด้วยสามจำพวก คือ พวกมีปัญหาในชีวิตส่วนตัว นักวิทยาศาสตร์ และสาวนมใหญ่</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-1718660699493780792?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-42650359608960992792009-07-01T16:07:00.001-04:002009-07-01T16:07:14.413-04:00<p>รู้กันหรือไม่ครับว่าชื่อภาษาไทยอย่างเป็นทางการคือ <br /><strong>”ปู่ซ่า บ้าพลัง”</strong></p> <p>โอ้โห ตั้งชื่อซะไม่น่าดูเลย</p> <p>เปลี่ยนเป็น “ปู่สู้ หลานซ่า” ดีก่า</p> <p>เป็นหนัง Animation อีกเรื่อง <br />ที่เป็นหนังจริงๆ ไม่ใช่ การ์ตูน ให้เด็กดูอย่างเดียว <br />อาจจะต่างจาก Shrek ที่เป็นหนังเหมาะสำหรับผู้ใหญ่ <br />เพราะมุกตลกส่วนมาก ผู้ใหญ่น่าจะเข้าใจมากกว่า</p> <p>ตัวละครใน UP มีไม่เยอะเลย <br />แต่ความลึกในแต่ละตัวมีเยอะ</p> <p>สนุกดี ได้แง่คิดหลายๆ อย่าง</p> <p>โดยเฉพาะพาคนรักไปดู ออกมาอยากจะ </p> <blockquote> <p><strong>Go Old with You</strong> </p> </blockquote> <p>เลยหล่ะครับ</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-4265035960896099279?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-87887923982129093902009-07-01T04:12:00.001-04:002009-07-01T04:14:12.471-04:00<p>เพิ่งไปดูทรานสเฟอร์เมอร์มาครับ</p> <p>ปวดตามาก เพราะมัวแต่เพ่งกราฟฟิค</p> <p>ผมเคยดูภาคที่เป็นการ์ตูน ตอนเด็กๆ <br />ตัวหุ่นมีความซับซ้อนน้อยกว่านี้เยอะเลย <br />เลยเดาว่า ถ้าไมเคิล เบย์ ทำไม่ซับซ้อน <br />คนอาจจะคิดว่าไม่สมจริง</p> <p>หนังล้างโลก วิกฤตโลก วันสิ้นสลายโลก เดี๋ยวนี้มีแนวโน้มถึ่ขึ้นเรื่อยๆ</p> <p>Transformers <br />The day the earth stood still <br />The day after tomorrow <br />Terminator Salvation <br />War of the World <br />I am Legend <br />The Core <br />Deep Impact <br />Armageddon <br />ID4</p> <p>แนวโน้มก็จะมีความสมจริงขึ้นเรื่อยๆ</p> <p>แต่ข้อสังเกตของหนังคือ สุดท้าย จะมีคนสามประเภทที่รอดชีวิต</p> <blockquote> <p>1.Kids - เด็กน้อย <br />2.Scientist - นักวิทยาศาสตร์ <br />3.Big Boob - หน้าอกสบึมส์</p></blockquote> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-8788792398212909390?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-81517416129691866472009-06-22T03:38:00.003-04:002009-06-22T03:46:52.775-04:00มันไม่ใช่ไวรัส มันไม่ทำลายระบบงาน มันไม่ทำลายฮาร์ดแวร์<br /><br />มันทำลายสมอง มันทำลายสายตา<br />มันลดทอนผลผลติชาติอย่างมาก<br />มันแทรกซึมเข้าโจมตีประชากรชาติเราอย่างรุนแรง<br />โดยเฉพาะหน่วยงานราชการ<br /><br />จากประสบการณ์ของผม ผมสังเกตเห็นคอมพิวเตอร์กว่าร้อยละเจ็ดสิบ<br />มีอาวุธชนิดนี้ติดตั้งไว้แล้ว<br /><br />มันยังเข้าโจมตีสถาบันครอบครัว<br />ด้วยการทำให้เหยื่อ ไม่สามารถทำอะไรได้ เป็นเวลานาที และบางที เป็นหลายๆ ชั่วโมง<br /><br />มันทำให้ผลิตผล มวลรวมของชาติลดลงอย่างเห็นได้ชัด<br />มันเป็นอาวุธทำลายล้างชนิดร้ายแรง<br /><br />ผมยังหาวิธีหยุดมันไม่ได้ เพราะผมก็เริ่มถูกทำลายไปทีละน้อย<br /><br />หากใครยังได้ยิน หรือได้อ่านข้อความนี้<br /><br />กรุณาอย่าคลิ๊ก สัตว์ประหลาดตัวเขียว ตัวนี้...<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/Sj81an6EG4I/AAAAAAAAADc/CD3I9M5UjwY/s1600-h/WMD01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 149px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/Sj81an6EG4I/AAAAAAAAADc/CD3I9M5UjwY/s400/WMD01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350053613844831106" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-8151741612969186647?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-52079296012991825972009-03-28T02:54:00.004-04:002009-03-28T03:57:25.614-04:00ใครที่ได้เรียนวิชา สปช. สมัยยังเด็ก<br />คงจะจำได้ว่า<br />องค์ประกอบของการเกิดเพลิงไหม้ มีอยู่ 3 ประการ<br />1.ต้องมีเชื้อเพลิง<br />2.ต้องมีอ๊อกซิเจน<br />3.ต้องมีอุณหภูมิ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/Sc3J9t8C_bI/AAAAAAAAADE/LtOvCtVT0dw/s1600-h/factor01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 230px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/Sc3J9t8C_bI/AAAAAAAAADE/LtOvCtVT0dw/s400/factor01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318128797135076786" /></a><br /><br />ต่อมา วิชาวิทยาศาสตร์สอนเรื่องการดับไฟ<br />ว่าต้องตัดปัจจัยใด ปัจจัยหนึ่งออก<br />เช่น<br />- นักดับเพลิง ใช้น้ำฉีดเข้าไปที่ไฟ เพื่อลดอุณหภูมิ<br />- ถังดับเพลิงบางชนิด ใช้ก๊าซเฉี่อย เพื่อตัดปัจจัยอ๊อกซิเจน ทำให้ไฟดับได้<br />- การป้องกันเพลิงไหมที่ดีที่สุด คือการไม่กองเก็บเชื้อเพลิงไว้ในอาคาร<br />- ฯลฯ<br /><br />---------------<br /><br />ทุกวันนี้ ประเทศไทยมีความขัดแย้ง<br />ด้วยความเห็นของผม ผมพบองค์ประกอบสามอัน <br />ที่เมื่อมาบรรจบพบกันแล้ว เพลิงจะติด และจะนำไปสู่ “ชาติแตกแยก”<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/Sc3L-g2CzcI/AAAAAAAAADU/DlTrOJ7tnho/s1600-h/factor02.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 230px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/Sc3L-g2CzcI/AAAAAAAAADU/DlTrOJ7tnho/s400/factor02.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318131009823362498" /></a><br /><br /><span style="font-weight:bold;">องค์ประกอบแรก</span><br />คือ ประชาชนการศึกษาน้อย ถูกกดขี่ ด้อยศีลธรรม<br />ต้องเข้าใจพวกเขา ที่ปล่อยให้ตกอยู่ในวงจรอุบาทว์มายาวนาน <br />เมื่อยากจน จึงต้องทำงานหนัก<br />ทำงานหนัก จึงไม่มีเวลาดูแลลูกหลาน<br />ลูกหลานไม่ได้รับการสั่งสอน ไม่มีศีลธรรม จึงไม่มีการศึกษา<br />ไม่มีการศึกษาจึงไม่รู้จักยั้งคิดและควบคุม มีลูกมาก<br />เมื่อมีลูกมาก ก็กลับไปยากจนอีกครั้ง<br /><br />เมื่อยากจน ไม่มีปากเสียง ถูกเจ้าหน้าที่รัฐรีดไถ นักการเมืองคดโกง<br />ถูกกดขี่ จึงกดดัน อัตลักษณ์และศักดิ์ศรีความเป็นคนขาดหายไป<br />เขาเหล่านี้ เปรียบเป็น<span style="font-weight:bold;">เชื้อเพลิง</span>ที่กองอยู่ทั่วทั้งประเทศ<br /><br /><span style="font-weight:bold;">องค์ประกอบที่สอง</span><br />วิทยุชุมชน และสื่อทางเลือก ที่เกิดขึ้นทั่วทุกหัวระแหง<br />สื่อจริงสื่อเทียม ไม่ได้รับการควบคุมมาเป็นเวลาหลายปีต่อเนื่องกัน<br />การปลุกระดม การพูดความจริงด้านเดียว<br />การเล่าข่าวแบบเอามัน ไร้จรรยาบรรณ<br />การให้สัมภาษณ์แบบไม่มีความรับผิดชอบ เอาตัวรอดไปวันๆ<br />เปรียบเสมือน<span style="font-weight:bold;">อ๊อกซิเจ</span>นที่ล่องลอยอยู่ทั่วไปตอนนี้<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">องค์ประกอบที่สาม</span><br />มิจฉาทิฐิ ของกลุ่มคนผู้มีเป้าประสงค์ไม่บริสุทธิ์<br />คนคิดเอาแต่ได้ สร้างความมั่งคั่งให้ตนและพวกพ้องอย่างไม่ยันยะบันยัง<br />คนไม่รู้จักยอมรับผิด ใครมาตรวจสอบพบความผิดก็หาว่าเป็นศัตรู จ้องทำลายตนเรื่อยไป<br />เปรียบเสมือน<span style="font-weight:bold;">อุณหภูมิ</span>ที่กำลังร้อนขึ้น และร้อนขึ้น<br /><br /><br />ตอนนี้องค์ประกอบครบสามประการแล้ว<br />เพลิงแห่งความแตกแยกของประชาชนเกิดทุกหัวระแหง<br />บางคนต่อสู้เพื่อเงิน เพื่อความอยู่รอดไปวันๆ<br />บางคนต่อสู้เพื่ออัตลักษณ์ ในหมู่คน ให้เกิดความยอมรับ<br />บางคนต่อสู้เพื่ออุดมการณ์<br />แต่หารู้ไม่ว่ามันคืออุดมการณ์บนฐานของ มิจฉาทิฐิ<br /><br />การดับเพลิง จำเป็นต้องระงับองค์ประกอบอันใดอันหนึ่งโดยเร็ว<br />การจะดึงเชื้อเพลิงออก หรือการลดจำนวนของคนที่มีการศึกษาน้อย <br />คนที่คับแค้นใจจากการถูกกดขี่ให้หมดไปโดยเร็วนั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้<br /><br />การเอาอ๊อกซิเจนออก <br />หรือควบคุมสื่อเทียม สื่อไร้จรรยาบรรณ อาจจะช่วยได้ <br />แต่ทุกวันนี้ที่สื่อทางเลือกกระจายอยู่เต็มไปหมด <br />คงทำได้ยาก และไม่หมดไปง่ายๆ<br /><br />เมื่อสองปัจจัยนี้ คงจะเอาออกไปได้ยาก และอาจเร็วไม่ทันใจ<br /><span style="font-weight:bold;">การลดอุณหภูมิ หรือการกำจัดมิจฉาทิฐิ <br />คงจำเป็นต้องทำโดยเร็วและน่าจะง่ายกว่าอย่างอื่น</span><br /><br /><blockquote><span style="font-weight:bold;">ส่วนทำยังไงนั้น คงต้องมาคิดกันดูครับ</span></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-5207929601299182597?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-26463330539441611902008-12-27T09:29:00.002-05:002008-12-27T09:31:50.770-05:00มุมมองที่ผมมีต่อโลก เปลี่ยนไป<br /><br />สมัยเด็ก ผมมองโลกแบบ <span style="font-weight:bold;">You are ok, I’m not ok.</span><br />ผมขี้อิจฉา ผมโลภ ผมหลง<br /><br />มหาวิทยาลัย นอกจากให้กระดาษผมหนึ่งใบแล้ว<br />ยังได้ให้ผมรู้จักกับมุมมองใหม่<br />ผมมองโลกเปลี่ยนไป เป็น <span style="font-weight:bold;">You are ok, I’m ok.</span><br /><br />ผมใช้ชีวิตอย่างสร้างสรรค์ มีความสุข ทุกอย่างเป็นสิ่งสวยงาม น่าค้นหา ท้าทาย<br /><br />ผมใช้ชีวิตมาสักพัก<br />ผมกลับเกิดคำถามในความไม่เข้าใจสิ่งรอบตัว<br />เมื่อผมทำความเข้าใจมันมากขึ้น<br />ผมพบว่า ปัญหาที่ท้าทายเหล่านั้น <span style="font-weight:bold;">"มันไม่มีทางแก้"</span><br /><br />มุมมองของผม เปลี่ยนไปสู่ <span style="font-weight:bold;">You are not ok. I am ok.</span><br />ผมเริ่มเปลี่ยนการมองสังคมจาก “เข้าใจ” เป็น “ทำใจ”<br /><br />ผมไม่แน่ใจ ว่าผมจะมีความสุข หรือ ทำใจให้สุขกับสังคมนี้ไปได้อีกนานเท่าไหร่<br /><br /><blockquote>บทความนี้ ไม่มีทางออก<br />แคบ่นเฉยๆ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-2646333053944161190?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-32786903287728238612008-12-09T20:07:00.001-05:002008-12-09T20:09:13.875-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/ST8WlwZnqbI/AAAAAAAAACg/PK-iuM_6gjA/s1600-h/MNewsImages_68014.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/ST8WlwZnqbI/AAAAAAAAACg/PK-iuM_6gjA/s400/MNewsImages_68014.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277962126204840370" /></a><br /><br /><span style="font-weight:bold;">จันทร์เอ๋ย จันทร์ยิ้ม <br />ยิ้มสุขพริ้ม ยิ้มฉงน หรือยิ้มหยัน <br />จันทร์เห็นเรา เราเห็นจันทร์ ต่างคิดกัน <br />ปากแย้มนั้น เหมือนว่ายิ้ม หมายต่างเอย</span><br /><br />ปรากฏการณ์ <span style="font-weight:bold;">จันทร์ยิ้ม</span><br />ต้องเรียกว่า ปรากฏการณ์จริงๆ นะครับ <br />ที่ทุกอย่างเกิดขึ้นแบบพร้อมๆ กันได้ขนาดนี้<br />กล่าวคือ<br /><span style="font-weight:bold;">ดาวศุกร์ (ตาด้านซ้าย)</span> ลุกโชนสว่าง เพราะอยู่ใกล้กับดวงอาทิตย์มาก<br /><span style="font-weight:bold;">ดาวพฤหัส (ตาด้านขวา) </span>สว่างนิ่งๆ นวลๆ แม้จะห่างจากตาซ้ายหลายล้านกิโลเมตร<br /><span style="font-weight:bold;">ดวงจันทร์ (ปากยิ้ม)</span> อยู่ในตำแหน่งรับแสงเสี้ยว เหมือนปากยิ้ม<br /><span style="font-weight:bold;">โลก</span> อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสม ทำให้เราสามารถเห็นดาวเคราะห์ทั้งสามดวงได้ ในตำแหน่งที่มีความหมาย<br /><br />ตั้งแต่เริ่มวัฒนธรรมมนุษย์มา เราเริ่มตีความสิ่งที่เห็นบนท้องฟ้าไปต่างๆ นานา<br />สมัยสามก๊ก ขงเบ้ง สุมาอี้ สามารถคาดเดาการตาย การเปลี่ยนเจ้าเมือง จากดาวหรี่ดับ<br />สมัยยุคกลาง การระเบิดของซูเปอร์โนวา ก็กลายเป็นเหตุการร้ายได้มากมาย<br />สมัยอยุธยา พงศาวดารกล่าวอ้างว่าดาวหางคือสัญญาณแผ่นดินเปลี่ยน<br /><br />ตำแหน่งของดาวสี่ดวงจะมาเรียงตัวคล้ายๆ กันอีกครั้งในเช้ามืดวันที่ 23 เมษายน 2552<br />การตีความกับความหมายของการยิ้ม คงต่างกันไปตามบริบทสังคมตอนนั้น<br /><br />ทางการแพทย์พิสูจน์แล้วว่า การที่เราอยู่ใกล้คนยิ้มเก่ง ยิ้มบ่อย เราจะยิ้มและมีความสุขไปด้วย เหมือนเป็นโรคติดต่อ<br />การคาบปากกา ให้ปากอยู่ในตำแหน่งเหมือนยิ้ม เมื่อดูหนังตลกจะตลกขึ้น<br />และหนังตลกถ้ามีเสียงหัวเราะนำให้ถูกจังหวะ ความตลกก็จะเพิ่มขึ้น<br />การแกล้งยิ้มหัวเราะทุกเช้า วันนั้นจะเริ่มด้วยความสุข<br />เมื่อเกิดปัญหารุมเร้า หาทางออกไม่ได้ ทางเดียวที่ทำได้คือ “ยิ้มสู้”<br /><br />ในคืนจันทร์ยิ้มนั้น มุมเล็กๆ แถวถนนพัฒนาการ<br />คุณน้าผม กำลังอยู่ในช่วงเวลาการบำบัดคีโม หลังตรวจพบมะเร็ง<br />ท่านเดินกับแม่ผม ใต้แสงจันทร์ยิ้มนวล<br />ท่านบอกว่า ไม่เคยเห็นจันทร์ยิ้มแบบนี้เลย ตลอดห้าสิบกว่าปีที่ผ่านชีวิตมา<br />ท่านบอก คงต้องยิ้มสู้กันต่อไป<br /><br />เมื่อการยิ้มเป็นสิ่งดี ถ้าจันทร์ยิ้มอยูบนฟ้าทุกคืนก็คงดีไม่น้อย <br />แต่จันทร์มองเราแล้ว คงยิ้มไม่ออก หรือคงยิ้มในความเหนื่อยหน่ายของมนุษยชาติ<br /><br /><span style="font-weight:bold;">แต่ในเมื่อจันทร์มองเราแล้วไม่ยิ้ม<br />ทำไมเราไม่มองจันทร์แล้วยิ้มดูหล่ะครับ</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ลองยิ้มให้กับท้องฟ้าที่ยังสดใสปลอดโปร่งเพียงพอให้เรามองจันทร์ได้<br />ลองยิ้มให้กับเวลา และกล้ามเนื้อ ที่เรายังมีเพียงพอ ให้มีเวลา และกำลังเพียงพอในการเงยหน้ามองจันทร์ ทั้งที่หลายคนบนโลกกลับไม่มีเวลา หรือไม่มีกำลังเพียงพอเหมือนเรา<br />ลองยิ้มให้กับโอกาสของชีวิตนี้ ที่ได้เกิดมามองจันทร์ ที่ยังมีอะไรดีๆ ให้ทำอีกตั้งเยอะ</span><br /><br /><blockquote>ว่าไหมหล่ะครับ?</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-3278690328772823861?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1139525963747332022006-02-09T17:58:00.001-05:002008-12-03T20:44:18.589-05:00“บ่ายนี้เดี๋ยวพาไปเดินป่า”<br /><b>พี่คำภู</b> ผู้นำทางกิติมศักดิ์ ร่างเล็ก วัยประมาณห้าสิบ เอ่ยปากบอกยิ้ม ๆ ด้วยสำเนียงพื้นถิ่น<br /><br />พวกเรา สถาปนิกหนุ่มสาว ชาวกรุง หลังจากจบมาหมาด ๆ ทำงานได้สามสี่เดือน<br />ทางที่ทำงานที่แสนดี ก็ส่งพวกเราเด็กเข้าใหม่อย่างพวกเรา มาพักผ่อนกัน<br /><br /><b>“ไร่ชัชนาถ” </b>บ้านสานตม อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย<br />ที่นี่มีสองร้อยกว่าไร่ หกเจ็ดปีก่อน ยังเป็นเขาหัวโล้น แต่ตอนนี้เป็นป่า<br />ป่าที่นี่เป็นป่าปลูก ปลูกด้วย <b>“แรงคนสองคน ขี้จากวัวหนึ่งฝูง กับน้ำหนึ่งบ่อ” </b><br />(แล้วจะบอกประวัติใน episode 1-2 เรื่องยาว แต่น่าจะสนุก)<br /><br />หกปีผ่านไป ป่าปลูกตอนนี้ ดูครึ้มแล้ว<br />แดดลงตรงหัว แต่อยู่ใต้ผืนใบไม้แล้วรำไร อากาศไม่ร้อน ไม่หนาว เหมาะกับการเดินเล่นในป่ามาก<br /><br />“พี่คำภู นี่ต้นอะไรครับ” พวกเราเปิดคำถาม เพียงเห็นต้นไม้ มีเกล็ดแดง ๆ แปลก ๆ ตรงปากทางเข้า<br />พี่คำภูหันกลับมา “อันนั้นไม้แดง”<br />เออ แฮะ เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นไม้แดงที่เป็นต้น ๆ<br />สีมันแดงจริง ๆ ด้วย แต่เนื้อไม้ข้างในไม่ยักกะแดงอย่างนี้นะ ผมคิดในใจ<br /><br />“พี่ ๆ นี่ต้นอะไรครับ”<br />“นี่ต้นมะค่า เห็นไหม รอบ ๆ ต้นวัชพืชขึ้นไม่ได้ เพราะมันมียางหยด” พี่คำภูอธิบาย พลางชี้ไปใต้ต้นมะค่า<br />เห็นน่าจะจริงอย่างที่พี่เขาว่า เพราะรอบ ๆ ต้นไม่มีหญ้า ไม่มีอะไรเลย มีแต่ฝุ่นดิน<br />“...เออ มะค่านี่แพงนะเนี่ย...” “...มันมาจาก “มีค่า”ไง...”<br />กลุ่มสถาปนิกหนุ่มสาวเถียงกันเอง ดูครึกครึ้น<br /><br />พี่คำภูไม่ว่าอะไร ยิ้ม ๆ แล้วเดินต่อ<br />“พี่ ๆ นี่ต้นอะไรครับ”<br />พี่คำภูยังไม่ทันตอบ มีเสียงเถียงกันเองดังขึ้นเสียก่อน<br />“ต้นสัก ไงเล่าไอ้ฟาย แค่นี้ก็ไม่รู้”<br />“กว่าจะได้วงกบประตูสักอัน ก็น่าจะสิบปีขึ้นนะเนี่ย”<br />“สักนี่ดีนะ สีสวย ใช้แค่ชแล็กทา สีจะเนียนมาก คนถึงนิยมใช้ไง”<br />บทสนทนาระหว่างสถาปนิก อธิบายกันเอง<br />“สักนี่ใบใหญ่ หนอนแยะ กว่าจะโตได้ ลำบาก” พี่คำภูแทรกคำอธิบาย ระหว่างการเดินขึ้นเนินเล็ก ๆลูกหนึ่ง<br />“...มิน่าหล่ะ ถึงแพง...” เสียงเบา ๆ ดังจากกลุ่มสถาปนิก<br /><br />พี่คำภูไม่ว่าอะไร ยิ้ม ๆ แล้วเดินต่อ พลางเอาพร้าตัดหญ้าสาบเสือ ถางทางให้เด็ก ๆ ที่ตามมา<br />แกคงเกรงพวกเราจะลำบาก<br /><br />“ต้นนั้น ยางนา ...ต้นนี้ ตะแบก... อันนี้คล้าย ๆ กัน สเลา...”<br />พี่คำภูรู้แกว ตอบเสียก่อน ไม่รอให้พวกเรา <b>กลุ่มสถาปนิกจำไม </b>ต้องถาม<br />“...สเลาเปลือกแตก ตะแบกเปลือกร่อน...” ผมเอ่ยออกมาโดยไม่ตั้งใจ เรียกเสียงฮือฮาได้พอสมควรจากกลุ่มเพื่อน ๆ<br />ต่อมานึกออกว่า จำประโยคนี้มาจากพวกเพื่อนภูมิสถาปนิก มันเคยท่องกันตอนสอบวิชาพันธุ์ไม้ ตอนปีสาม<br />พอเดินไปใกล้ ๆ เออ ใบกับทรงพุ่มมันเหมือนกันเลย แต่ต่างกันตรงเปลือกไม้จริง ๆ<br /><br />“...อันนี้ประดู่ ต้นเล็ก ๆ นั่นชิงชัน...” พี่คำภูยังทำหน้าที่ของแกต่อ เพราะแกรู้จักทุกต้น เพราะปลูกมากับมือ<br />เสียงความเห็นดังจากกลุ่มสถาปนิกอีกครั้ง “เออ ชิงชันนี่เขาว่าลายสวย เดี๋ยวไปดูที่พื้นบ้านหลังแรกสิ สงสัยจะชิงชัน”<br /><br />จากข้อมูลของพี่คำภู ต้นไม้พวกนี้ เริ่มปลูกพอ ๆ กัน หกปีก่อน<br />ทำให้เรารู้ได้เลยว่าต้นไม้ชนิดไหนโตเร็วโตช้า<br />ต้นสัก กับมะค่า ลำต้นนี่โตซักสองฝ่ามือกำได้ แต่ทรงพุ่มต่างกัน สักจะสูงชะลูด แต่มะค่าจะเป็นพุ่ม ๆ<br />รอบวงของไม้แดง ยังเพิ่งประมาณ มือครึ่งกำได้<br />ชิงชันยังแทบจะกำรอบได้ด้วยมือเดียว<br />ขณะที่พวกต้นสน จะใหญ่ที่สุด ประมาณว่าซักสามมือกำเห็นจะได้<br /><br />พวกเราพอมีข้อสรุปในใจได้เล็กน้อยว่า<br />ไม้ที่โตช้า จะเป็นไม้เนื้อแข็ง<br />ส่วนไม้โตเร็วเป็นไม้เนื้ออ่อน<br />ส่วนเนื้อไม้ กับสี ก็จะต่างกันไปตามชนิด<br /><br />พวกเรา ฝ่าดงใบสักแห้ง ๆ เดินกันเสียงกรอบแกร๊บมาสักพัก<br />พี่คำภูมาหยุดที่ไผ่กอนึง<br />พี่เขาอธิบายว่า นี่เรียกว่า “ไผ่บง ...บง ภาษากลาง แปลว่าป่านั่นแหล่ะ”<br />“อ๋อ นี่ไผ่ป่าธรรมดานี่เอง” เสียงพวกเราตอบเป็นลูกคู่<br />“กิ่งขนาดนี้ เอาไปตีไล่วัวได้”พี่คำภู อธิบายพลางหักกิ่งไผ่เล็ก ๆ ออกมา กิ่งหนึ่ง<br />พี่คำภูมองไปที่หน่อไผ่ที่มีร่อยรอยตัดใหม่ ๆ และบอกพวกเราว่า<br />“แล้วเย็นนี้คงได้กิน แกงจืดหน่อไม้ดองของแม่คำภานะ”<br />(พี่คำภา เป็นภรรเมียของพี่คำภู ทำอาหารอร่อยสุดในจังหวัดแถบนี้ ตามความเห็นผม)<br /><br />“ไป เดี๋ยวไปนั่งพักที่เพิงนั้น” พี่คำภูชี้ไปเพิงพักเล็ก ๆ อยู่ที่ยอดเนินไม่ไกล<br /><br />พวกเราพักเหนื่อยที่เพิงไม้ไผ่นั้น ลมเย็นเอื่อย ๆ พัดมา ทำเอาเหงื่อที่ชุ่มหลังอยู่นิด ๆ ให้ได้เย็นสบายกันทุกคน<br /><br />เพิงนี้ ก็ทำจากไผ่บงกอนั้นแหล่ะ ตัดแป๊บเดียว มันก็โตกลับมาเหมือนเดิม พี่คำภูบอก พร้อมออกความเห็นต่อว่า ไผ่นี่มีประโยชน์หลาย<br />กินหน่อก็ได้ เอามาสร้างบ้านก็ได้ กิ่งยังเอาไปตีวัวได้อีก<br /><br />เสียงกระเดื่องวัว ดังก๊อง ๆ จากชายป่า เหมือนพวกมันรู้ว่า จวนได้เวลากลับคอกที่ตีนเขาแล้ว หลังจากพี่คำภูต้อนพวกมันออกมาหาหญ้ากินตั้งแต่เช้า<br /><br />ความเงียบปกคลุม เสียงลมจากปลายยอดไม้ สานรับกันดีกับจังหวะของลม<br />“ไม้อะไรสวยสุดวะ ถ้าจะสเปคเอาไปทำปาร์เก้หน่ะ” สถาปนิกหนุ่มชาวเมืองเริ่มเปิดคำถามทำลายความเงียบนั้น<br />“ไม้แดงไหม จะได้แดงทั้งพื้น เท่ห์ดี”<br />“ไม้แดงไม่ค่อยใช้กัน มันแข็งไป ยืดหดตัวเยอะด้วย เดี๋ยวพื้นจะโก่งเป็นเนิน ๆ หมดบ้าน” สถาปนิกสาวให้ข้อมูล<br />“ไม้สักก็ดีนะ ปลวกไม่กิน สีสวยดีด้วย”<br />“กินเว้ย ถ้ามันหิว ๆ ก็กิน บ้านกรูนี่ โดนไปแล้ว”<br />“ชิงชันไง แข็งสุด แต่กว่าจะได้แต่ละชิ้น สามสิบปีหล่ะมั้ง”<br />“ไม้มะค่าไง แพงสุด แต่ต้องคัดสีให้เสมอกันด้วยนะ ไม่งั้นบ้านลายตาแย่”<br />ฯลฯ<br />เถียงกันทั้งวันคงไม่จบ พวกเราคงตัดสินกันไม่ได้ เลยหันไปถามพี่คำภู<br /><br />พี่คำภูมองพวกเราเถียงกันอยู่นาน ตอบด้วยเสียงเรียบ ๆ ยิ้ม ๆ ตามสำเนียงคนพื้นถิ่นเหมือนเคยว่า<br /><br /><b><blockquote><b>“คนเมืองนี่หล่ะหนา ชอบตัดสินความงามจากสิ่งที่ตายแล้ว” </b></blockquote></b><br /><br />เย็นวันนั้น ขากลับจากเนินเขา ต้องผ่านป่าผืนเดิม<br />ฝูงสถาปนิกชาวเมือง ถูกต้อนด้วย <b>“กิ่งไผ่บง” </b>ในมือพี่คำภู<br />พวกมันเหล่านั้น ยอมกลับไปกินข้าวเย็นแต่โดยดี<br /><br /><br />ขอบคุณอัจฉรา และพี่ณี ที่ช่วยย้ำข้อมูลต่าง ๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-113952596374733202?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-5718294878327284402008-12-02T05:06:00.003-05:002008-12-02T05:18:09.662-05:00วันนี้ครบหนึ่งอาทิตย์ที่ สนามบินสุวรรณภูมิปิดตัวลง<br /><br />ผมเพิ่งส่งนักท่องเที่ยวตกค้างกลุ่มหนึ่ง ขึ้นเครื่องที่ อู่ตะเภา<br /><br />ผมได้มีโอกาสเดินทางไปที่ต่างๆ ในช่วงนี้ พบคนที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจท่องเที่ยว<br />สืบความจากเหตุการณ์ได้ดังนี้<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">พี่ที่รู้จัก เจ้าของโรงแรม พัทยา-ภูเก็ต</span><br />“ช่วงนี้ทำไงหล่ะพี่?” ผมถาม<br />“ส่วนช่วงนี้ก็ให้แขกพวกที่ไม่มีตังค์แล้วยังตกเครื่อง อยู่ฟรีไปเลย<br />ภาพพจน์ประเทศ มันก็ต้องช่วยๆ กันหว่ะ<br />แต่เดือนหน้าท่าจะแย่ แขกยกเลิกการจองไปแล้วเยอะเลย<br />ก็คงต้องประหยัดกันให้มากที่สุด ประคองๆ กันไป<br />เดือนต่อๆ ไป ก็ลุ้น สู้กันใหม่”<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ป้าคนขายตั๋วเข้าวัดอรุณ</span>ฯ<br />“กระทบอะไรไหมป้า?” ผมยืนคุยด้วย<br />"เชื่อไหม สามวันมานี้ นักท่องเที่ยวเหลือ 5 เปอร์เซนต์ ถ้ายังแบบนี้ จบกัน" คุณป้าตอบ<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">หมอนวดแผนไทย วัดโพธิ์</span><br />“มีผลอะไรไหมครับช่วงนี้?” ผมยิงคำถามขณะกำลังใช้บริการนวดเท้า<br />“นี่ก็ได้น้องเป็นลูกค้าคนแรก วันนี้นี่แหล่ะ ปกติบ่ายๆ แบบนี้ มีไม่น้อยกว่า สามสี่คนแล้ว เป็นแบบนี้ต่อไปท่าจะแย่”<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">หลายโรงแรมที่ภูเก็ตและหัวหิน</span> ลงทุนเร่งงาน เพื่อเปิดให้ทัน ฤดูท่องเที่ยวนี้<br />กำลังจะพบความยากลำบากเข้าขั้นหายนะ<br />ส่งผลให้ธุรกิจเกี่ยวเนื่องไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ พังทลายทั้งระบบ<br />ตั้งแต่โรงนวด สปา อาหารหรู ส้มตำริมหาด ที่จัดสัมมนา บริษัทออกแบบ ผู้รับเหมาก่อสร้าง รถเช่า เรือเช่า จองตั๋วเครื่องบิน ขายของที่ระลึก ยันโชว์อาคัลซ่า ฯลฯ<br /><span style="font-weight:bold;">ท่าจะแย่</span><br /> <br /><span style="font-weight:bold;">ความเห็นผม</span><br /><span style="font-weight:bold;">นายเสรีรัตน์ ผอ.การท่าฯ คือ ตัวการทำลายประเทศไทย จำเลยที่หนึ่ง</span><br />ผมไม่เข้าใจว่า การท่าอากาศยานฯ จะปิดสนามบินทำไม?<br /><br />ผู้ประท้วง ปิดถนนทางเข้าชั้นสี่ของสนามบินเท่านั้น<br />ซึ่งตอนแรกยังไม่เข้าไปในอาคารผู้โดยสารเลยด้วยซ้ำ<br /><span style="font-weight:bold;">Air-Side ที่เป็นรันเวย์ และทางเชื่อมเครื่องบิน</span> ยังทำงานได้ปกติ<br /><span style="font-weight:bold;">Cargo</span> ที่แยกถนนทางเข้า และใช้รันเวย์ ก็ไม่กระทบ<br /><span style="font-weight:bold;">แต่การท่าอากาศยานฯ กลับเลือกที่จะปิดตายสนามบินทั้งหมด</span><br /><br /><br />ผมไม่เข้าใจหนักเข้าไปอีกว่า<br /><span style="font-weight:bold;">การท่าจะปิดสนามบินนานาชาติที่เชียงใหม่ และภูเก็ตด้วยทำไม?</span><br /><br /><br />ทำให้ผมวิเคราะห์ออกมาเป็นเหตุผลเดียวว่า<br /><span style="font-weight:bold;">“นี่คือการเอาความเดือดร้อนของประเทศไทย เป็นเครื่องมือทางการเมืองชัดๆ”</span><br />ด้วยการดันความผิด และลดความชอบธรรมให้การประท้วงของพันธมิตรฯ<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">จำเลยที่สองในการทำลายประเทศไทยคราวนี้คือ รัฐบาลไทย โดยกระทรวงคมนาคม<br /></span>ที่กระบวนการรองรับความเดือดร้อน เข้าขั้น <span style="font-weight:bold;">“โหลยโท่ย” หรือ ทำงานไม่เป็น และมั่วอย่างร้ายแรง</span><br /><br /><br />เมื่อวันศุกร์ หลังจากผ่านการปิดสนามบินมาสามวัน<br />รัฐฯ ประกาศว่า สี่โรงแรม สามารถรองรับนักท่องเที่ยวตกค้างได้<br />ผมรอจนวันเสาร์ และเห็นประกาศตามเวบไซต์สถานทูตต่างประเทศ คาดว่าคงใช้งานได้แล้ว<br />สามในสี่โรงแรมที่ผมโทรไป บอกทำนองเดียวกันว่า <span style="font-weight:bold;">“รัฐบาลมั่ว ไม่ได้ส่งอะไรเจ้าหน้าที่อะไรมาเลย นี่รับสายจนจะไม่ไหวแล้ว”</span><br />สุดท้ายที่โรงแรมเซนทารา หลังจากโทรทั้งวันเสาร์ ผมโทรติดตอนสามทุ่มครึ่ง บอกว่า<span style="font-weight:bold;"> “ที่นี่รับแต่สายการบินไทย สายการบินอื่น ไม่รู้ ไม่มีข้อมูล”</span><br /><br /><br />ส่วนเบอร์โทรศัพท์ต่างๆ ที่ทางรัฐบาลให้ ไม่ว่าจะเป็นสนามบินอู่ตะเภา สมาคมธุรกิจท่องเที่ยว <br /><br />สายเหมือนจะยุ่งจนติดต่อใครไม่ได้ เช่นเดียวกับสายการบินต่างประเทศอื่นๆ<br /><br /><br />และแย่ที่สุดคือ ทั้งที่นักท่องเที่ยวติดค้างสามวัน และจะเข้าสู่วันที่สี่ และห้า และหก<br />กลับไม่มีหน่วยงานรัฐฯ อันไหนที่เหมือนจะมีหน้าที่รับผิดชอบ เปิดทำงานหลังห้าโมงเย็น และทำงานวันเสาร์อาทิตย์<br /><br /><br />รัฐฯ บอกจะให้สองพันบาทต่อวัน สำหรับกับนักท่องเที่ยวที่ติดค้าง กลับกลายเป็นคำพูดเอาหน้า<br />เมื่อถามหารายละเอียดกลับไม่ได้เรื่องสักที่ ถามไป บอกไม่มีใครรู้ โยนไป โยนมา<br /> <br />นักท่องเที่ยวที่ผมดูแล บอกตรงกันว่า <span style="font-weight:bold;">“ไม่มีใครอยากมาประเทศนี้แล้ว</span>” ส่งผลให้คนที่บ้านเขาบอกเช่นเดียวกัน<br />เหตุการณ์นี้ ผมย้ำความเชื่อที่สิ้นหวัง และประสบการณ์ในหัวที่ว่า<br /><span style="font-weight:bold;">· การที่นักการเมือง จะแก้ปัญหาเพื่อประชาชนนั้น หากไม่มีผลประโยชน์ มันจะไม่ทำงาน<br />· รัฐมนตรีถูกแต่งตั้งด้วยระบบโควต้า ไม่มีความรู้ และไม่มีความสามารถพอในงานที่รับผิดชอบ<br />· ข้าราชการไทยปัจจุบัน นอกจากฟังคำสั่งนักการเมืองแล้ว ก็ทำอะไรไม่เป็นนอกจากงานในหน้าที่ และไม่เคยจะทำอะไรเพื่อประชาชน<br />· คำว่า “ธุระไม่ใช่” คือคำพูดของคนประเทศนี้ ที่ไม่เคยคิดจะแก้ปัญหาเพื่อส่วนรวมใดๆ ทั้งสิ้น<br />· หรือสิ่งดีๆ เพื่อประชาชนในประเทศนี้ มันจะเกิดขึ้นไม่ได้ หากไม่มีการปฏิวัติ</span><br /> <br />สำหรับเหตุการนี้ หากลองคิดแก้ปัญหาดู อาจทำได้ดังนี้<br /><span style="font-weight:bold;">ความเร่งด่วนแรก ภายในสี่ชั่วโมงแรก คือ</span><br />ข่าวสาร พร้อมรับเรื่องความเดือดร้อนแบบอ้างอิง และติดตามได้<br />เวบไซต์ สาย Hotline และเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ ต้องจัดตั้งภายในสี่ชั่วโมงแรกของความเดือดร้อน<br />เพื่อระงับความสับสน และลดความเดือดร้อน พร้อมมอบหมายเลขอ้างอิง สำหรับข้อมูลที่นักท่องเที่ยวจะได้ไม่ต้องเล่าเรื่องใหม่ทุกครั้งที่ติดต่อเข้ามา<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">เร่งด่วนที่สองคือ ภายในแปดชั่วโมง คือ</span><br />การประสานงานเตรียมความพร้อมของสนามบินใกล้เคียง และประสานงานให้กับสายการบินต่างประเทศ ทั้งขาเข้าขาออก<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">เร่งด่วนที่สาม ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง คือ</span><br />การอำนวยความสะดวกต่างๆ เช่น การเตรียมล่าม การเตรียมรถขนส่ง อาหาร ส้วม โรงแรม เครื่องใช้สำนักงาน ประสานงานกับเจ้าหน้าที่รัฐท้องถิ่น อำนวยจราจร สถานพยาบาล ฯลฯ<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">เร่งด่วนที่สี่ คือ</span><br />การเยียวยาความเสียหาย เช่น การชดใช้ค่าโรงแรมสำหรับนักท่องเที่ยวที่เดือดร้อน อาจเป็นการให้กรอกข้อมูลทิ้งไว้ แล้วจัดการภายหลังตามไป อาจมีการมอบที่พัก หรือ แพ๊คเก็จทัวร์ให้ตามไปเพื่อกู้สถานการณ์ ฯลฯ<br /> <br />นี่คือสิ่งที่ผมคิดได้ภายในหนึ่งชั่วโมง<br />ซึ่งหากรัฐบาลทำงานเป็น และจริงใจแก้ปัญหา<br />คงคิดได้มากกว่านี้อีกหลายเท่า<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">และความเดือดร้อนจะไม่รุนแรงขนาดนี้</span><br /><br /><blockquote><span style="font-weight:bold;"><br />“สุดท้ายนี้ขออำนาจคุณพระศรีรัตนไตร และสิ่งศักดิ์สิทธิในสากลโลก<br />ช่วยทำให้พวกเหี้ยห่า จัญไร ที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว เอาประเทศเราไปหาผลประโยชน์<br />ไม่เคยคิดถึงประเทศชาติ และประชาชน<br />จงไม่มีอำนาจ และจงถูกควบคุม ไม่ให้สร้างความเดือดร้อนวุ่นวายได้อีกต่อไป”<br /></span></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-571829487832728440?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-57152795391278818742008-09-14T12:25:00.002-04:002008-09-14T12:30:11.818-04:00หากเทียบว่า ประเทศไทยคือ ซีพียูตัวใหญ่<br />การฟอร์แมตเครื่อง กลับไปใช้จอเขียวอีกครั้ง เมื่อวันที่ 19 กย. 49 <br />เพื่อแก้ไวรัส วายร้ายที่พัฒนาจากเดิมที่กินได้แค่ ซอฟท์แวร์บางตัว แต่กลับเริ่มกินหน่วยความจำหลัก ทำลายระบบไวรัสสแกนจนหมด <br />แถมไวรัสยังปลอมตัวเป็นไวรัสสแกน ทำให้โปรแกรม และข้อมูลดีหลายอันถูกจับเป็นไวรัสแทน<br /><br />การฟอร์แมตแต่เริ่มแรกระบบภายในเหมือนจะดี ด้วยการติดตั้ง โปรแกรมสแกนไวรัสจำนวนมาก <br />ข้อเสียอย่างเบาๆ ของจอเขียวคือทำอะไรก็ชักช้าไปเสียหมด<br />แต่ข้อเสียอย่างร้ายแรงของระบบจอเขียวคือ <strong>“เข้าอินเตอร์เน็ตไม่ได้”</strong><br /><br />เลยต้องเปลี่ยนไปติดตั้งระบบปฏิบัติการ วินโดว์จอสี เหมือนเดิมเมื่อปลายปี 50<br />แต่โปรแกรมตัวนี้ ถูกย้อมแมวมาขาย ระบบเริ่มรวนตั้งแต่การติดตั้ง<br />เมื่อลงซอฟท์แวร์ไม่ได้บางตัว ฟ้องเตือนว่า <strong>error</strong> ตลอดการติดตั้ง<br />ระบบ ไวรัสสแกน ที่ถูกติดตั้งตั้งแต่สมัยจอเขียว ตรวจเจอไวรัสบางตัวร้ายแรงถึงขั้นนำทรัพยากรภายในเครื่องไปยกให้บริษัทข้างบ้านแบบถูกลิขสิทธิ์ และพบว่าไวรัสตัวนี้ ฆ่าไม่ตายง่ายๆ <br /><br />จะฟอร์แมตเครื่องอีกหนเป็นจอเขียว ก็เกรงว่าเครื่องจะพังลงในคราวนี้<br />จะเข้า <strong>SAVE MODE</strong> ทำรัฐบาลแห่งชาติ จะยั่งยืนได้หรือไม่?<br />(และก่อนเข้าจะทำอย่างไร ถ้าไม่ต้องจอเขียว?)<br />หรือ <strong>จะต้องเลหลังขายเครื่องทิ้งให้บริษัทต่างชาติไปซะ!!!</strong><br /><br />หรือบางทีนั้น ไวรัสตัวนี้ มันเกิดจาก <strong>bug&error</strong> ด้วยพื้นฐานของตัวเครื่องเราเอง<br /><br /><strong>มักง่าย ขี้ลืม รักสบาย </strong><br />สามพื้นฐานที่ฟอร์แมตกี่ครั้งก็ไม่หาย มันเป็นธรรมชาติแบบไทยๆ มาแสนนาน<br />- <strong>มักง่าย</strong>ในการขับรถ แทรกคอสะพาน <strong>มักง่าย</strong>แทรงคิวซื้อตัวหนัง <strong>มักง่าย</strong>เดินลัดสนาม ทิ้งขยะไม่เป็นที่<br />- <strong>มักง่าย</strong>ในวงราชการ คือการวิ่งเต้น เลียแข้งขา เพื่อการเติบโตแบบง่ายๆ ไม่ต้องทำงานมีให้เห็นอยู่ทั่วไป<br />- <strong>มักง่าย</strong>ดูบอลสนุกของต่างประเทศ บอลไทยอาชีพไม่พัฒนา ไม่มีใครดู บอลไทยก็ไม่มีวันไปบอลโลกตลอดกาล<br />- <strong>ขี้ลืม</strong> ตื่นกระแส ไม่ศึกษาประวัติศาสตร์ โดนผู้นำพูดเก่งลากไปลากมา<br />- <strong>รักสบาย</strong> เล่นหวยหุ้นหวังรวย <br />- <strong>รักสบาย</strong> อยากให้บ้านเมืองดีขึ้น แต่ไม่ทำอะไรสักอย่าง แล้วมันจะดีขึ้นได้อย่างไร <br />ยิ่งน่าเศร้าเมื่อ องค์การบริหารนิสิตนักศึกษา ทำเป็นแค่จัดการปิดมหาวิทยาลัยรับน้องเต้นไก่ย่าง<br />บอลจุฬาธรรมศาสตร์ มีจุดเด่นที่การเปิดตัวหลีดเดอร์ และนัดพบเพื่อนโรงเรียนเก่า<br /><br />อันนี้ยังไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือ การหายไปของ <strong>“จิตสำนึกสาธารณะ”</strong><br />ความละอายในชั่ว เกรงกลัวต่อบาป ของคนไทย สูญหายไปอย่างรวดเร็ว<br />คนอย่างศรีธนนชัย คนอย่างทักษิณ เกิดขึ้นทั่วทุกหัวระแหง<br />การตะแบงกฏหมาย เพื่อเบียดบังประโยชน์สาธารณะ <br />มาตรฐานมารยาทความรับผิดชอบต่อสาธารณะถูกถ่างออกจนตกต่ำ<br /><br /><strong>“ตุ๊กตาการเมืองใหม่”</strong> ให้มีผู้แทนจากทุกอาชีพ เข้าไปบริหาร<br />ก็เชื่ออย่างสิ้นหวังว่า เหล่าศรีธนนชัยการเมืองก็จะแทรกเข้าไปในกระบวนการเลือกอยู่ดี<br /><br />ผมมองว่า <strong>“การเมืองใหม่”</strong> จะเกิดขึ้นอย่างยั่งยืน ต้องทำ <strong>“สังคมใหม่”</strong> เสียก่อน<br />มักง่าย ขี้ลืม รักสบาย คงไม่หายไปง่ายๆ ถ้าเรายังอยู่ในภูมิศาสตร์แบบนี้<br />แต่ <strong>“จิตสำนึกสาธารณะ”</strong> ที่หายไป ต้องเอาคืนมาให้ได้ก่อน<br /><br />ทุกภาคส่วนต้องช่วยกันทำ<br /><strong>คุณครู อาจารย์</strong> ต้องกู้การศึกษา ต้องรณรงค์ และกวดขันเรื่องจริยธรรม และสำนึกต่อสังคมส่วนรวม<br /><strong>สื่อมวลชน</strong> ต้องกลับมาทำหน้าที่อย่างถูกต้อง แบบไม่ต้องบังคับ<br /><strong>นักวิชาชีพ สถาปนิก วิศวกร แพทย์</strong> เดินตามทางตรงๆ อย่างมีจรรยาบรรณ<br /><strong>ตำรวจ</strong>ต้องบังคับกฎหมายอย่างเคร่งครัด ยุติธรรม ไม่รับสินบน<br /><strong>นักการเมือง</strong> คงเป็นกลุ่มสุดท้ายที่จะถูกเปลี่ยน เมื่อทุกคนเปลี่ยน<br /><br /><blockquote>ผมอาจจะฝันไป แต่อยากจะฝันดีๆ แบบนี้ เมื่อชีวิตจริงมันคือฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่นได้นี่สิครับ</blockquote><strong></strong><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-5715279539127881874?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-36244298281291880492008-08-27T11:09:00.003-04:002008-08-27T11:38:26.982-04:00สำหรับคนเล่นบล๊อก<br />คุณเคย กดปุ่มข้างบนที่อยู่ตรงเมนู<strong> "Next Blog" </strong>หรือเปล่าครับ?<br /><br />ผมก็ไม่เคยหรอก ก็เลยลองคลิ๊กปุ่มที่ว่า ไปเรื่อยๆ ดู<br />ปรากฏว่า<br />มันคือการ<strong>"เที่ยวรอบโลก"</strong>แบบหนึ่ง<br /><br />แต่มันเป็นการเที่ยวเชิงลึก<br />เหมือนไปกดกริ่งประตูบ้านต่างๆ<br /><br />ผมพบว่า บ้านต่างๆ พอจะแบ่งเป็นดังนี้<br /><strong>ประมาณ 30%</strong> เปิดร้านขายของ แนะนำสินค้า แปะรูปของตัวอย่าง ต่างๆ นานา<br /><strong>ประมาณ 30%</strong> อยู่บ้านคนเดียว เล่าเรื่องของตัวเอง งานปาร์ตี้ เหมือนบันทึกประจำวัน<br /><strong>ประมาณ 20%</strong> อยู่เป็นครอบครัว เล่าเรื่องลูกๆ เสียเป็นส่วนใหญ่<br />อีก<strong>ประมาณ 20%</strong> เป็นผู้สร้างสรรค์ เป็นนักวิชาการ สรรหาของแปลกๆ มาแปะ วิจารณ์ความเป็นไปของโลก ค้นหาส่วนเติมเต็ม<br /><br />ผมพบภาษาตั้งแต่ อังกฤษ รัสเซีย นอร์เวย์ อารเบีย ยิว จีน เวียดนาม ญี่ปุ่น สเปน เยอรมัน เสียดายไม่เจอไทย<br />สำหรับภาษาอังกฤษ (ที่เป็นภาษาเดียวที่ผมพอจะอ่านออก) ผมพบว่ามีคนเขียนตั้งแต่ ออสเตเรีย อังกฤษ อเมริกา มาเลเซีย ฯลฯ<br /><br />ผมเจอชมรมตั้งแต่ Hip-Mom ตกปลา ขี่จักรยาน สเก็ตบอร์ด คนรักหมา ยันผู้ชื่นชอบสถาปัตยกรรมร่วมสมัย<br /><br />มีเวลาว่างสัก 5-10 นาที <br /><blockquote>ลองเล่นดูสิ สนุกดีนะครับ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-3624429828129188049?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-63794115954093692422008-08-17T02:09:00.003-04:002008-08-27T10:35:59.821-04:00พิธีเปิดโอลิมปิคเกมส์ เมื่อวันที่แปด เดือนแปด ปีสองพันแปด ทำได้อย่างอลังการ แม้จะมีคนบอกตำหนิว่า สิ่งที่เห็นในสนามจะแตกต่างกับสิ่งที่ถ่ายทอดไปทั่วโลก<br />แต่คิดในมุม จาง อี้ โหม้ว ผู้กำกับว่า<br />"คนในสนามรังนกเรือนแสน จะเทียบอะไรกับคนทางบ้านอีกพันล้านหล่ะ?"<br /><br />ไม่แน่ว่าในอนาคตอันไม่ไกลนี้ พิธีเปิดโอลิมปิก จะเป็นหนังสามชั่วโมงเรื่องหนึ่ง ที่มีแค่ช่วงเดินพาเหรดของนักกีฬาที่เป็นภาพจริง<br /><br />โอลิมปิกครั้งนี้ คงจบไปอย่างอลังการที่สุด แต่คนที่ผมรู้จัก กลับมาจากจีนช่วงปีนี้ด้วยความไม่ค่อยประทับใจต่อคนจีนซักเท่าไหร่ เพราะเรื่องการท่องเที่ยว ธรรมชาติคนจีนไม่ใช่คนที่ต้อนรับขับสู้เหมือนคนไทย<br />เรื่องภาษาอังกฤษ คงเป็นอุปสรรคใหญ่ที่คนจะเที่ยวประเทศจีนต้องคิดหนัก แต่ต่อไปจีนคิดว่ามันอาจไม่ใช่ปัญหา<br />ภายใต้สิ่งแวดล้อมที่รีบเร่งบีบคั้น คนจีนเมืองใหญ่ เช่น ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ มีแนวโน้มจะโกรธ และรำคาญชาติอื่นที่พูดภาษาเขาไม่ได้<br /><br />จากปัจจุบัน การที่จีนเป็นฐานการผลิตสินค้าที่ใช้กันทั้งโลกกว่าหกสิบเปอร์เซนต์ ทำให้สิบปีที่ผ่านมา คนจีนมีฐานะดีขึ้นอย่างรวดเร็ว ชนชั้นกลางกว่าหลายร้อยล้านครัวเรือน ย่อมอยากมีรถ อยากมีบ้านเดี่ยว อยากกินหูฉลาม<br />เป็นการเหยียบคันเร่งอย่างแรงของภาวะโลกร้อน และปัญหาสิ่งแวดล้อม<br />การเพิ่มจำนวนปศุสัตว์ทำให้ทำลายทุ่งหญ้าในแถบมองโกเลียใน ทำให้พื้นที่เป็นทะเลทราย กลายเป็นพายุทรายกระหน่ำกรุงปักกิ่ง<br /><br />การมีจำนวนรถจำนวนมากขึ้น จำเป็นต้องถลุงเหล็กด้วยพลังงานถ่านหิน เมื่อถอยรถออกไปใช้ ก็ต้องใช้น้ำมันจากซากฟอสซิล การบริโภคอาหารที่ต้องการหีบห่อจำนวนมาก เพิ่มปริมาณคาร์บอนในชั้นบรรยากาศอย่างมาก<br /><br />ฉลามลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว เนื่องจากโดนตัดครีบเพื่อส่งเข้าครัวในภัตตาคารเหลาสุดหรู ทำให้ปลาที่เป็นเหยื่อมีปริมาณมากขึ้น แพลงตอนพืช และสาหร่ายทะเลลดลงอย่างรวดเร็ว ทำให้ไม่สามารถลดปริมาณคาร์บอนได้เท่าเดิม<br />แน่นอนว่าข่าวร้ายพวกนี้ เป็นความจริงที่เลี่ยงไม่ได้ และก็ไม่เป็นธรรมนักหากจะห้ามชนชั้นกลางจีนไม่ให้บริโภคทรัพยากรมากขึ้น ซึ่งส่วนหนึ่งพวกเขาก็ติดภาพสังคมบริโภคของสหรัฐอเมริกา<br /><br />เมื่อเงินได้มาอย่างง่าย แต่ความสามารถทางสังคมยังไม่พัฒนาตาม สิ่งที่เห็นในโอลิมปิกจึงเป็นภาพสะท้อนอะไรบางอย่าง เช่น การที่คนจีนไม่รู้จักเข้าคิว การที่ไม่รู้มารยาทการชมกีฬา ฯลฯ<br /><br />คนจีนบางจำพวก เมื่อเห็นคนอื่นเริ่มมีฐานะ ก็อยากมีอยากได้บ้าง แต่ด้วยความสามารถที่ไม่เพียงพอ บวกความมักง่าย ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาคนที่ไปประเทศจีน จะมีประสบการณ์ว่าคนจีนไม่ซื่อสัตย์ และฉกฉวยโอกาส ฉ้อโกงทั้งทางตรง และทางอ้อม<br />กฎระเบียบของทางราชการ มีความซับซ้อนคล้ายกับประเทศไทย การขออนุญาตทำอะไร เป็นเรื่องยุ่งยากไปเสียหมด<br /><strong>ซึ่งเป็นช่องทางของการคอร์รัปชั่นทั้งตามน้ำ และทวนน้ำ</strong><br /><br />ข่าวแม่น้ำโขงไหลเอ่อทั่วสองริมฝั่ง ตั้งแต่เชียงราย ถึงหนองคาย เวียงจันทน์ และความเดือนร้อนกำลังลามลงไปทางท้ายน้ำ มีหลายคนสัญนิษฐานและตั้งคำถามถึงสาเหตุว่า เกิดจากการที่จีน ทำเขื่อนกั้นน้ำลำน้ำโขง จำนวนแปดแห่งในมณฑลยูนาน เพื่อนำไปผลิตไฟฟ้ารองรับพื้นที่อุตสาหกรรมใหม่หรือไม่?<br /><br />แล้วชาติผู้ได้รับผลกระทบอย่างพม่า ลาว ไทย กัมพูชา เวียดนาม ที่มีเงินจีนลงทุนทางธุรกิจจำนวนมหาศาล จะ<strong>กล้า</strong>รวมตัวเรียกร้องใดๆ หรือไม่?<br /><br />ข่าวไข้หวัดนกเมื่อสองปีก่อน มีคนจีนหัวเส ทำวัคซีนปลอมออกขาย ด้วยการเจือจางวัคซีน และขายราคาถูก ซึ่งหารู้ไม่ว่าการทำเช่นนั้นจะทำให้เชื้อกลายพันธุ์ และแข็งแรงขึ้นจนกลายเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษาและป้องกัน อันเป็นผลกระทบระดับมนุษยชาติ<br /><br /><strong>หนังสือต่างประเทศได้เปรียบจีน ว่าเหมือน ยักษ์ตื่น หรือมังกรขยับตัวแล้ว ซึ่งก็เป็นการเปรียบที่ได้เห็นภาพ แต่อีกทางหนึ่ง กล่องแพนโดร่าอีกกล่องหนึ่งที่ได้ถูกเปิดออก หากทั้งโลกยังไม่มีทางออกใดๆ</strong><br /><br /><blockquote>เป็นกล่องแพนโดร่ากล่องใหญ่ ที่จะส่งผลกระทบกับโลกทั้งโลกได้เร็วๆ นี้ ซึ่งเป็นการนับถอยหลังในวันแรกของวันที่เหลือนั่นเอง</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-6379411595409369242?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-3365920562817958662008-05-25T22:06:00.004-04:002008-05-26T19:45:44.061-04:00<div>เดือนก่อน ผมมีโอกาสไปดูงานที่บ้านนนทภูมิแถวปากเกร็ด<br /><br />บ้านนนทภูมิ เป็นบ้านเลี้ยงเด็กพิการภายใต้การสนับสนุนของรัฐ ภายใต้สถานสงเคราะห์เด็กพิการ และทุพพลภาพปากเกร็ด ก่อตั้งตั้งแต่ปี 2513 รับฟื้นฟูเด็กพิการทางร่างกายทั้งชายและหญิง อายุ 7-14 ปี เพื่อให้เขาสามารถฟื้นฟูสมรรถภาพ เพื่อไม่เป็นภาระกับสังคม<br /><br />หากเป็นยุคก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง สมัยพรรคนาซีเรืองอำนาจ ใครคนใดเป็นผู้พิการ หรือเด็กทุพพลภาพ ต้องนำไปประหาร เนื่องจากไม่เป็นผลดีกับประเทศชาติในการเสียงบประมาณเพื่อเลี้ยงดู โดยไม่เกิดประโยชน์ใดๆ ทั้งสิ้น มองในแง่ตัวพวกเขาเอง พวกนาซีก็คงคิดว่า จะปล่อยให้อยู่ไปอย่างไร้ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ไปทำไมกัน<br /><br />ซึ่งเพียงแค่คิด หลายคนคงแย้งว่า ช่างไร้มนุษยธรรม หรือบางคนคงคิดว่า ไม่เป็นลูกหลานตัวเองก็คงไม่รู้สึก<br /><br />ในห้องเด็กพิการซ้ำซ้อน น้องบางคนมีความสามารถของพืช ไม่สามารถขยับได้ มีการตอบสนองเพียงเล็กน้อย ผมเคยอ่านเรื่องเล่าเกี่ยวกับนรกภูมิ ว่ามีบางขุม หากใครไปเกิดในขุมนั้น จะเป็นเพียงสัตว์ที่มีลักษณะพิเศษ เช่นไม่มีหนังหุ้ม ทำให้ต้องปวดแสบปวดร้อนแม้สัมผัสเพียงลมพัด หรือบางภูมิไปเกิดเป็นตัวประหลาดที่มีแต่จมูก เกิดอยู่บนโลกแห่งควันไฟ เกิดมาเพียงหนึ่งวินาทีก็ต้องสูดหายใจเข้า และสำลักควันไฟนั้นตายไป และเกิดใหม่<br /><br />หรือการที่ได้เกิดมาอยู่ในสภาพนี้อาจเป็นบางภูมิของนรก สำหรับคนที่เคยอ่านหนังสือเรื่อง “เสียดายคนตายไม่ได้อ่าน” คงคิดไปในทางเดียวกันว่า นี่คงเป็นผลกรรมจากการทำ <strong>“ปาณาติปาต”</strong> เมื่อชาติปางก่อน<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/SDtLWfHJaQI/AAAAAAAAAAo/UmSqCc58SD0/s1600-h/PICT0169.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204836644037421314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/SDtLWfHJaQI/AAAAAAAAAAo/UmSqCc58SD0/s400/PICT0169.jpg" border="0" /></a><br /><br />น้องอุ้ม เด็กพิการซ้ำซ้อน อายุสิบสองปี หน้าตาดีถึงขั้นเป็นดาราได้ หากไม่พิการ วันนี้น้องอุ้มทำได้เพียงแค่ตอบโต้กับคำถามง่ายๆ พูดได้คำสั้นๆ ลุกเดินขับถ่ายเองไม่ได้ จำเป็นต้องอาศัยพี่เลี้ยง และดำรงชีวิตอยู่บนเตียงเป็นส่วนใหญ่<br /><br />ผมถามเจ้าหน้าที่ถึงสาเหตุของเด็กพิการ ได้ความว่า บางคนมาจากพ่อแม่ที่ไม่ตั้งใจตั้งครรภ์ และกินยาขับแต่ไม่ออก ส่งผลให้เด็กเกิดมาในสภาพพิการซ้ำซ้อน<br /><br />มันเป็นสิ่งที่ย้ำในใจผมว่า หากไม่รักใคร หากไม่พร้อม อย่าเพิ่งมีเขา<br /><br />ในมุมมองผม ที่นี่ ไม่ได้เป็นเพียงแค่บ้านสงเคราะห์เด็กพิการ แต่เป็นสถานที่สาธิตกฎแห่งกรรม เป็นสถานที่ที่เตือนใจให้ระวังตนเอง ระวังที่จะรักผู้อื่น ซึ่งจากการเยี่ยมชมที่นี่ คนที่ได้ประโยชน์อาจไม่ใช่เด็กหรือเจ้าหน้าที่ที่นี่ แต่คนที่ได้กลับเป็นพวกเราเอง<br /><br /><br /><blockquote>อย่างน้อยก็ผมคนหนึ่ง </blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-336592056281795866?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-5751883439243857662008-04-25T09:11:00.005-04:002008-04-25T21:15:43.945-04:00ภาพที่เราเห็นจนคุ้นตามานานหลายสิบปี คือภาพในหลวงเสด็จพระราชดำเนินไปตามต่างจังหวัดกล้องถ่ายรูปทรงสะพายกล้องถ่ายรูป ในมือทรงกำแผนที่ยับๆ มีรอยเขียนยุ่งไปหมด<br /><br />ผมไม่ได้เห็นภาพนั้นสดๆ มาหลายปีแล้ว<p><br />วันนี้ ผมกลับมาบ้านตอนค่ำ เปิดทีวี ผมเห็นภาพในหลวง ทรงประทับนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ มีคนพับเพียบอยู่ข้างๆ กำลังถวายงาน<br /><br /><strong>"ท่านกำลังจัดการน้ำ"</strong><br /><p>ผมเรียนมาจากเมืองนอก ในสาขาวิชา <strong>Facility Management</strong> หรือ การบริหารจัดการทรัพยากรกายภาพ ผมใช้วิชานี้ในการหากิน ในการช่วยชาติบ้าง ทำอะไรให้มันดีขึ้นมาในสองสามปีนี้ แต่พอมาคิดถึงสิ่งที่พระองค์ท่านจัดการตลอดมานั้น ผมรู้สึกตัวเองกลายเป็นเม็ดทรายเม็ดหนึ่งบนหาดทรายกว้างไปในทันที<br /><p><strong>Water Management</strong> หรือ การบริหารจัดการทรัพยากรน้ำ เป็นสิ่งที่พระองค์ท่านทำมาตอลด การสร้างเขื่อน แก้มลิง ระบบชลประทาน โครงการพัฒนาอ่าวคุ้งกระเบน การพัฒนาป่าพรุ กังหันน้ำชัยพัฒนา ฯลฯ<br /><p>คราวนี้ ท่านทรงแนะ ให้คิดใหม่ทั้งระบบ เนื่องจากสภาวะแวดล้อมเปลี่ยน ทำให้ภูมิอากาศเปลี่ยน ฝนเปลี่ยนที่ตก ปีนี้มีลมแรง ฝนตกปริมาณมาก ต้องเร่งจัดการน้ำ<br />- ตามรายงานข่าวว่า สนามกอล์ฟ ให้ความร่วมมือในการให้พื้นที่กักเก็บน้ำเมื่อหน้าน้ำ และจะเป็นแหล่งสำรองน้ำสำหรับหน้าแล้ง จะได้มีน้ำใช้ในการเกษตร ที่สนามกอล์ฟให้ความร่วมมือ เพราะเห็นว่าเป็นโครงการพระราชดำริ<br />- แหล่งน้ำในกรุงเทพฯ จำเป็นต้องปล่อยให้น้ำระบาย เพื่อทำความสะอาดตะกอน และไม่ให้เน่าเสีย<br />ภาพในจอ เป็นภาพแผนที่ประเทศไทย ที่มีข้อมูลขี้นเป็นตารางอยู่ข้างๆ มากมาย<br /><br />ผมเคยฟังเรื่องเล่าจากผู้ที่ทำงานในโครงการพระราชดำริว่า แผนที่ยับๆ ในมือท่านนั้น ท่านเป็นผู้ศึกษา และจดเขียนเอง ท่านยังมีวิธีพับที่มีประสิทธิภาพในการตรวจงานที่ต่างๆ<br /><p>ในเชิงปฏิบัติ นักจัดการที่ดีที่สุด ที่จะทำการจัดการให้องค์กรได้ประโยชน์สูงสุดและทำงานไม่เหน็ดเหนื่อยนั้น ต้องเป็นเจ้าขององค์กรนั้นนั่นเอง<br /><p>คิดดูดีๆ ว่าพระองค์ทรงมีพระชมน์มายุ 80 พรรษาแล้ว หากเทียบกับคนอายุ 80 ปี ที่ยังต้องทำงาน คงไม่ง่ายเท่าไรนัก<p>แผ่นดินนี้ จึงเป็นของพระองค์อย่างไม่ต้องสงสัย ในความคิดผม<p><br /><div><blockquote><strong>ขอพระองค์ ทรงพระเจริญ<br /></strong></blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-575188343924385766?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-53295613796055404142007-12-06T20:22:00.000-05:002007-12-06T20:26:34.169-05:00ในหลวงออกมหาสมาคม ณ พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท<br />ทรงย้ำเรื่อง สามัคคี อีกครั้งในช่วงนี้<br /><br />ในหลวงมีพระราชดำรัสเรื่อง ความสามัคคี ที่คนไทยทุกคนจำได้คือ<br /><strong>“รู้รักสามัคคี”</strong> ในช่วงพฤษภาคม ปี 2535 ซึ่งเป็นช่วงที่สังคมแตกแยก เกิดความรุนแรง<br /><br />ช่วงปีที่ผ่านมา มีหลายคนตีความว่า<strong> สามัคคี</strong>คือ<strong>สมานฉันท์<br /></strong>ความขัดแย้งทุกอย่างตอนนี้ จะแก้ด้วยความสมานฉันท์<br />ความเห็นผมว่า ไม่ใช่<br /><br />หากความขัดแย้งในสังคมถูกแก้ได้ด้วยแค่คำว่าสมานฉันท์แล้ว<br />สังคมเราจะกลายเป็นสังคมสีเทาไปในทันที<br />เนื่องจากสีขาว ต้องผสมกับสีดำ<br />ความดี จำต้องผสมกับความชั่ว<br />ซึ่งผมมองว่า นี่ไม่ใช่การแก้ไขปัญหาระยะยาว และยั่งยืนเลย<br />เพราะการแก้ปัญหาแบบ สมานฉันท์ความชั่ว กับความดีนั้น<br />รังจะทำให้สังคมตกต่ำลงไป กลายเป็นสีเทาเข้มขึ้นๆ เรื่อยๆ<br />จนกลายเป็นสีดำ<br /><br />ในความเห็นผม ความสามัคคี ที่จะนำมาแก้ความขัดแย้งในสถานการณ์ปัจจุบันน่าจะเป็น<br /><strong>ความเข้าใจ</strong> มากกว่า<strong>สมานฉันท์<br /></strong><br />ผมได้ยินได้ฟัง คนชั้นกลางในตัวเมือง หลายต่อหลายคน ชอบสรุปว่า<br />พวกคนระดับรากหญ้าเป็นคนโง่ โดนหลอกง่าย ทำให้ชื่นชอบ และเสพติดกับนโยบายประชานิยม<br />รวมทั้งเพิกเฉยต่อผลกระทบร้ายแรงของการซื้อเสียงเลือกตั้ง<br /><br />บางคนสรุปอีกว่า ประเทศเราไม่เจริญเพราะรากหญ้า<br />นำไปสู่ความคิดสุดโต่งของบางคน เช่น การตัดสิทธิ์เลือกตั้งคนพวกนี้ให้หมด หรือ แบ่งแยกประเทศ หรือ Killing field เลยก็มี<br />ซึ่งเป็นเรื่องไร้เพ้อเจ้อไร้สาระ<br /><br /><strong>ความเข้าใจ</strong> ที่มา และเหตุปัจจัยที่ทำให้เขาคิด และกระทำแบบนั้น<br />อาจเป็นวิธีการลดความขัดแย้งได้<br />พวกเขาแร้นแค้น รัฐบาลขาดการเหลียวแลในปัญหาเฉพาะหน้ามานาน ปัญหาชนชั้นที่ห่างขึ้นเรื่อยๆ และปัญหาการศึกษา ฯลฯ<br />ล้วนแล้วแต่เป็นสาเหตุที่ทำให้เขามีสิทธิที่จะมองแค่ประโยชน์เฉพาะหน้า ไม่มองถึงอนาคตอันยาวไกลทั้งสิ้น<br /><br />ผมเชื่อว่า เมื่อเราเข้าใจที่มาที่ไปแล้ว สังคมเราจะลดความขัดแย้งได้ และยังนำไปสู่การแก้ปัญหาได้ในที่สุด<br /><br />ผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเคยกล่าวว่า<br />วิธีที่แสดงความจงรักภักดีที่ดีที่สุดคือ<br />การทำงานที่ในหลวงทรงทำ<br />เพื่อให้ในหลวงไม่ต้องเหนื่อยอีกต่อไป<br /><br />ผมเชื่อแบบนั้น<br /><br />"ขอพระองค์ทรงพระเจริญ"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-5329561379605540414?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-27325057645982780112007-04-09T13:46:00.000-04:002007-04-09T14:07:50.464-04:00สมัยผมทำงานที่นิวยอร์ค เมื่อปีก่อน<br />นิวยอร์ค ก็ยังคงเป็นมหานครของโลกเหมือนอย่างที่มันเคยเป็นเสมอมา<br /><br />ในที่ทำงานเก่าของผม นอกเหนือจากอเมริกันแล้ว<br />เพื่อนร่วมงาน จริงๆ แล้วมีประมาณยี่สิบคน<br />แต่กลับมีความหลากหลายทางชาติพันธุ์อย่างคาดไม่ถึง เมื่อมานั่งคิด<br /><br />โปแลนด์ เชค เกาหลีใต้ ญึ่ปุ่น จาไมก้า ไนจีเรีย แทนซาเนีัย ไต้หวัน ฟิลิปปินส์ ลาว เอกัวดอร์ สาธารณะรัฐโดมินิกัน และ ไทย<br /><br /><br />ผมสังเกตว่า เพื่อนชาวจาไมก้าของผม มันยิ้มอยู่ได้ทั้งวัน<br />ฟันขาวๆ ของมัน ตัดกับสีผิวน้ำตาลดำ และหัวเหน่งได้อย่างสะดุดตามาก<br /><br />วันหนึ่ง ผมได้มีโอกาสยืนฉี่ข้างๆ มัน<br />หันไปมองหน้ามัน มันก็ยิ้มให้<br /><br />ผมเลยถามมันตรงๆ แบบกวนๆ ยิ้มๆ ว่า<br />"นี่เอ็งเคยหยุดยิ้มไหมวะ?"<br /><br />มันยิ้มกว้างกว่าเดิม<br />เขย่าตัว เสร็จภาระกิจ<br />แล้วตอบคำถามกวนๆ ของผมว่า<br /><br /><span style="font-weight: bold;">"The day is too short to be upset, man"</span><br /><br />เสียงเพื่อน แทนซาเนีย ในส้วมที่ปิดอยู่<br />เฮดังลั่น แสดงความชอบใจในคำตอบ<br /><br />ส่วนผม<br /><br /><blockquote>ผมยังยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึงคำตอบมัน</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-2732505764598278011?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-61362741634594908062007-04-07T23:38:00.000-04:002007-04-07T23:53:26.323-04:00ทางลัดในที่นี้ มีตั้งแต่<br />เดินลัดสนาม ข้ามถนนใต้สะพานลอย<br />แทรงคิวซื้อตั๋วหนัง หรือเข้าห้องน้ำตามห้าง<br />จนถึง ทางลัดสู่ความรวย และความสำเร็จ<br /><br />คำว่า “เลิกหาทางลัด” มาจากหลายเหตุการณ์<br />มันมาจาก<br />รู้จักรอ<br />รู้จักเข้าคิว<br />รู้จักที่จะอยู่ในระเบียบ<br />รู้จักที่จะเคารพสิทธิคนอื่น<br />รู้จักพอในสิทธิและความสามารถของตัวเอง<br /><br />ใครขับรถต่างจังหวัดบ่อยๆ หากมีการซ่อมทางที่ปิดไปช่องทางวิ่งหนึ่ง<br />สิ่งที่เกิดขึ้นคือ จะมีรถประมาณ สิบเปอร์เซนต์ ลงไปวิ่งที่ไหล่ทาง<br />แล้วไปแทรกเอาข้างหน้า<br />นั่นคือต้นเหตุที่จะทำให้รถติดขึ้น<br />และจะทำให้รถลงไปวิ่งบนไหล่ทางมากขึ้น จนกลายเป็นอีกช่องทางหนึ่ง<br /><br />หากใครเคยขับรถในต่างประเทศ<br />ถ้ามีถนนปิดซ่อม หรือมีเหตุต้องรวบช่องทางวิ่ง<br />มันเป็นที่รู้กันว่า เขาจะสลับกันไป<br />คือ ซ้ายไปหนึ่งคัน ขวาไปหนึ่งคัน<br />หากถึงคิวทางขวา แต่รถคันทางขวาชักช้ายืดยาด<br />รถทางซ้าย ก็จะรอ หากรอไม่ไหว เขาก็บีบแตรด่า เร่งให้ไปเร็วๆ<br /><br />นี่ไม่ใช่มารยาท<br />แต่มันคือบรรทัดฐาน<br />บรรทัดฐานแห่งการเคารพสิทธิคนอื่น<br />บรรทัดฐานแห่งการไม่ลัด<br /><br />แม้เรื่องเล็กๆน้อยๆ เช่น การเข้าคิวในห้องน้ำ<br />หากห้องน้ำมีหลายห้องให้เลือก<br />เขาจะยืนเป็นแถวเดียว<br />และห้องไหนว่างก่อน คนที่ยืนอยู่หัวแถว จะเป็นคนได้เข้าในห้องที่ว่างก่อน<br />ไม่ใช่ไปยืนเข้าคิว ที่หน้าห้องแต่ละห้อง แบบที่คนไทยทำกันบ่อยๆ<br />ใครซวยไปเจอห้องน้ำที่ปิดเสียไว้ ก็โชคร้าย ยืนรอไปเถอะ<br /><br /><br />เคยมีคำกล่าวว่า<br />ข้าราชการใหญ่ๆ โตๆ ใช้แค่สองอวัยวะ<br />คือ "ลิ้น" กะ "ตีน"<br />ลิ้นเลีย กะ ตีน ใช้วิ่ง<br />ไม่ได้ใช้ “หัว” คิด หรือ “มือ” สร้างผลงาน<br /><br />"เลีย" และ"วิ่ง" คือ การหาทางลัดที่ชัดเจนแบบหนึ่ง<br />ลัดสู่ความใหญ่โต และลัดสู่ความบาดหมาง<br />ขึ้นไปนั่งอยู่บนหัวคนอื่น ด้วยความไม่ชอบธรรม<br />มีเสียงสาปแช่ง และคำก่นด่า<br />แม้ว่าเสียงเหล่านั้นจะมีแทรกๆว่า<br />“เส้นกูไม่ใหญ่บ้าง ก็แล้วไป”<br /><br />หนังสือที่ขายดีมากเมื่อเร็วๆ นี้คือ<br />หนังสือจำพวก เส้นทางรวยลัด รวยเร็ว อยากรวยต้องรู้<br /><br />การที่อยากเป็นเศรษฐีแบบ เร็ว และทางลัด<br />ทางปฏิบัติส่วนหนึ่ง คือ การเล่นหวย เล่นหุ้น<br />หวังลมๆ แล้งๆ ในความหวังเชิงสถิติที่แทบเป็นไปไม่ได้<br />ไม่ได้มี Productivity ให้ชาติมันพัฒนาขึ้น<br /><br />ทางลัดสู่ความสนุกในการดูฟุตบอล<br />คือการนำเข้าการถ่ายทอดสด ฟุตบอลต่างประเทศ<br />ลัดข้ามกระบวนการพัฒนาฟุตบอลในประเทศไทย<br />อาจเป็นสาเหตุหลัก ที่บอลไทย จะไม่ได้ไปบอลโลกตลอดกาล<br />เพราะ เราหาแต่ทางลัด<br /><br />อุตสาหกรรมหลายอย่าง เราอยากจะมี อยากจะเป็น แบบลัดๆ<br />เราจึงนำเข้าเทคโนโลยีอย่างเดียว<br />เป็น Technology Transplant<br />เหมือนนำต้นไม้ที่โตแล้ว มาปลูกในบ้านเรา<br />วันหนึ่ง เมื่อสายการพัฒนาทั้ง คน และเครื่องของเราขาดไป<br />จากนั้น เราก็ต้องนำเข้า (ทั้งคน ทั้งเครื่อง) ตลอดไป<br />เหมือนต้นไม้ใหญ่ บังแสง และแย่งอาหารต้นกล้าน้อยๆ ที่เป็นเมล็ดพันธุ์ที่เกิดในบ้านเราเอง<br />ต้นกล้าน้อยๆ เหล่านั้น ก็เหี่ยว และตายไป<br /><br /><strong>เศรษฐกิจพอเพียง หรือแนวคิดแบบพอเพียง<br /></strong>คือการบอกให้เรา เลิกหาทางลัดได้แล้ว<br /><br />มาดูตัวเองซะ<br />มีความสามารถแค่ไหน จงรู้ตัวเองว่าเราอยู่ตรงไหน<br />จงรู้สิทธิเรา หน้าที่เรา เคารพสิทธิคนอื่น<br />ค่อยๆ เดินบนพื้นฐานที่มั่นคง<br />ค่อยๆ พัฒนา บนพื้นฐานความรู้ของเรา<br />สร้างองค์ความรู้ที่จำเป็นใช้ในการพัฒนาได้<br /><br />แนวคิดนี้ ไม่ได้บอกให้ ห้ามนำเข้า<br />แต่สอนให้ นำเข้าได้ แต่ต้องเรียนรู้ด้วย<br />การนำเข้าความรู้ หรือ คน ต้องไม่ใช่ <strong>“ทางออก”</strong><br />แต่มองให้มันเป็น <strong>“กระบวนการ”</strong> เรียนรู้<br />เรียนรู้ที่จะอยู่ได้ด้วยการไม่นำเข้า ให้ <strong>"เร็วที่สุด"</strong><br /><br /><blockquote><strong>"เร็วที่สุด"</strong> แบบไม่ลัดด้วยนะครับ อย่าลืม</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-6136274163459490806?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1167927662985902302007-01-04T11:18:00.000-05:002007-01-04T11:21:03.010-05:00สนามบินสุวรรณภูมิ น่าจะเป็น ความภูมิใจของชาวไทยทุกคน<br />แต่ที่ผ่านมา ยังมีงานที่ต้องแก้ไขอีกมาก<br />มาร่วมกันส่งเสียง ออกความเห็น แสดงความรู้สึก<br />ทุกเสียงจะถูกฟัง และนำไปสู่ทางแก้ไข<br />เพื่อความภูมิใจของชาวไทยเรา<br />ยิ่งกว่านั้น เพื่อสมพระเกียรติ<br />นามพระราชทาน <br /><blockquote>"สุวรรณภูมิ"</blockquote><br /><a href="http://www.checkairport.com">เข้าเวป checkairport.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-116792766298590230?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1166115487264290572006-12-14T11:38:00.000-05:002006-12-14T11:58:07.293-05:00คืนวันที่ห้า ธันวาคม เวลาหกโมงครึ่ง<br />พระองค์ท่านจะรู้หรือไม่หนอ<br />ที่มุมเล็กๆ ที่มุมถนน หัวมุมวัดพระแก้ว หน้าศาลหลักเมือง<br />มีคนรอรับเสด็จตรงนั้นอยู่ ผมคะเนด้วยสายตา คงไม่ต่ำกว่าพันคน<br /><br />ทุกคนชะเง้อ เขย่ง เบียดเสียด <br />ลมพัดมาเป็นระยะห่างๆ แต่ไม่พอที่จะบรรเทาความร้อนจากการเบียดเสียดได้<br /><br />พี่ร้อยตำรวจเอก จิตวิทยาสูงคนหนึ่ง เห็นสภาพการณ์<br />หันมาบอกกับทุกคน “เห็นไฟแว๊บๆ ก็พอแล้วเนอะ”<br /><br />แก้มที่ยกขึ้นจากรอยยิ้ม ของคุณป้าข้างๆ คงเป็นคำตอบที่ดี<br /><br />อีกข้างหนึ่งของผมเป็นพ่อแม่ มากับลูกสาวตัวน้อยสองคน<br />สาวตัวน้อยทั้งสอง ที่อยู่ในหลุมกำแพงคน ร้อนเหงื่อออก แต่ไม่งอแง<br />พ่อสลับกันอุ้มขึ้นมาจากหลุมคนตรงนั้นเป็นระยะ<br /><br />ผู้คนคับคั่ง เบียดเสียด<br />ถ้าไปดูการแสดง คงมีได้โวยวายกันบ้าง<br />แต่ผมเชื่อว่า ทุกคนตรงนั้น เต็มใจมา<br /><br />เวลาก่อนทุ่มเล็กน้อย<br />พี่ร้อยเอกคนเดิมขอร้องให้ทุกคนนั่งลง ด้วยหน้าตายิ้มแย้มเหมือนเคย<br />“เอ้า คนไทยนั่ง”<br />“เอ้า ฝรั่งนั่ง”<br />นักท่องเที่ยวหลายคน ที่ยืนอยู่ถัดไปแถวสอง แถวสาม หน้างงๆ แต่นั่งลงตามเพื่อนคนไทยที่หัวเราะอยู่รอบข้าง<br /><br />ตำรวจหันไปยืนประจำที่แล้ว เป็นสัญญาณที่ในหลวงจะเสด็จผ่านในไม่ช้านี้<br />แม้จะมองเห็นแค่รถพระองค์ท่าน เป็นไฟแว้บๆ ไกลๆ<br />เป็นภาพที่ลอดแถวตำรวจที่บังอยู่ และผ่านไปอย่างรวดเร็ว ประมาณห้าวินาที<br />แต่เสียง “ทรงพระเจริญ” ที่ทุกคนในที่นั้นร้องตะโกน<br />เสียงธงโบกอย่างพร้อมเพรียง<br />เป็นบรรยากาศที่บรรยายไม่ถูกจริงๆครับ<br /><br />ปีนี้เป็นปีแรกที่ผม ได้มาจุดเทียนชัยถวายพระพร ที่ท้องสนามหลวงจริงๆ ซะที<br />หลังจากที่เคยจุดหน้าทีวีมาหลายครั้ง<br /><br />จากเทียนเล่มน้อยของผม ที่ได้เพื่อนผู้ใจดีอุตส่าห์หยิบมาฝาก<br />ผมคงเป็นดวงเทียนหนึ่งดวงในหลายล้านดวง<br />และคงเป็นเสียงเล็กๆ ในอีกหลายล้านเสียง ร้องเพลงสรรเสริญพระบารมี และสดุดีมหาราชาอย่างภูมิใจในพระองค์ท่าน<br /><br />ท่านเคยเขียนในบันทึกส่วนตัวของพระองค์ท่าน<br />ในระหว่างทางที่ท่านเสด็จนิวัตรกลับไปศึกษาต่อ<br />เมื่อทรงได้ยินเสียงตะโกนจากพสกนิกรว่า "ในหลวงอย่าทิ้งประชาชน" <br />พระองค์ท่านได้ตอบกลับในพระราชหฤทัยว่า “เราจะทิ้งประชาชนได้อย่างไร ถ้าประชาชนไม่ทิ้งเรา”<br /><br />หกสิบปีแล้ว ท่านทรงแสดงให้พวกเราเห็นแล้วว่า ท่านไม่ทิ้งประชาชนจริงๆ<br />ประชาชนไม่มีวัน และไม่แม้แต่จะคิดจะทิ้งท่าน<br /><br />“<blockquote>ขอพระองค์ จงทรงพระเจริญ”</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-116611548726429057?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1164244849144244382006-11-22T20:17:00.000-05:002006-11-22T20:20:49.146-05:00ฝันที่หมายถึง ไม่ใช่แนวฝันไปไกลต้องไปให้ถึง<br />หรือ ฝันละเมอเพ้อถึงใคร<br />แต่หมายถึง “นอนหลับ และฝัน”<br /><br />สมัยเรียนอยู่ มีช่วงหนึ่ง ผมชอบอ่านหนังสือพวก How To<br />หรือแนวหนังสือจิตวิทยาประยุกต์ เช่น การพัฒนาตนเอง การอ่านคน ฯลฯ<br />อ่านอยู่หลายเดือน รู้สึกว่ามันมีความเครียดรุมๆ อยู่<br />มองแง่ดีว่า มันเป็นพลังขับดันได้ลึกๆ<br /><br />ช่วงนั้น เพื่อนผมกำลังเวียนกันอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง<br />เป็นวรรณกรรมเด็ก เล่มหนา ชื่อดังของ มิคาเอล เอนเด้<br />เรื่อง Never Ending Story<br /><br />หลายคนแนะนำว่าดี แต่ผมมองว่า มันน่าจะเสียเวลา<br />แต่วันหนึ่ง หนังสือก็มาวางอยู่ตรงหน้าผม ในโรงอาหารตอนเที่ยง<br /><br />ผมลองพลิกอ่าน ไปสามสี่หน้า และใช้เวลาทั้งบ่ายนั้นอ่านไปเรื่อยๆ<br />เพื่อนผมเลยเอาให้ยืมกลับไปอ่าน<br /><br />คืนนั้น และคืนต่อๆ มาอีกหลายคืน<br />ผมฝันเป็นตุเป็นตะ ทั้งเกี่ยว และไม่เกี่ยวกับในหนังสือ<br />แต่มันทำให้ผมตระหนักได้ว่า มันเป็นเวลานานมากแล้ว ที่ผมไม่ได้ฝัน<br /><br />ก็เพิ่งได้รู้ว่า <br />การได้ฝันเป็นการทำให้การนอนมีความสุข <br />ทั้งก่อน และหลัง<br /><br />สำหรับ Never Ending Story<br />โชคดีที่ผมจำภาพ และเรื่องในหนังไม่ค่อยได้<br />มันทำให้จินตนาการเมื่ออ่านหนังสือ บินไปได้ไกลกว่าในหนังมาก<br />เท่าที่ได้อ่านของ เอนเด้ มาสองสามเล่ม<br />เล่มนี้ น่าจะสร้างฝันได้ดีที่สุด<br /><br />ด้วยจินตนาการนี่เอง ที่ทำให้วรรณกรรมเด็กยิ่งใหญ่ <br />และมีผลกระทบได้มากกว่างานเขียนชนิดอื่นๆ ในความคิดผม<br /><br />ใครนึกไม่ออก ว่าฝันเรื่องสุดท้ายเรื่องอะไร<br />ลองอ่านวรรณกรรมเด็กดีๆ ซักเรื่องสิครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-116424484914424438?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1164012562843591982006-11-20T03:42:00.000-05:002006-11-20T03:49:22.863-05:00สมัยเรียนปีสาม ผมชอบไปฟังสัมมนาวิชาการตามที่ต่างๆ<br />ผมถูกเพื่อนชักชวนปนหลอกล่อ เข้าไปเข้าฟังสัมมนาการพัฒนาธุรกิจแห่งหนึ่ง<br /><br />ในห้องบรรยาย มีคนกว่ายี่สิบคน วัยคละกันตั้งแต่วัยเกษียร จนถึงรุ่นประมาณผม<br />ผู้บรรยาย เป็นคนหนุ่มวัยสามสิบปลาย<br />เขาแนะนำตัวว่าเขาจบวิศวฯ จากสถาบันชื่อดัง<br />เรียนต่อเมืองนอกเมืองนา ได้ทำงานดีๆ บริษัทใหญ่ๆ มามากมาย<br /><br />เขาเริ่มถามคำถามคนในห้อง<br />คำถามนั้นเป็นคำถามแบบเปิด เขาถามว่า<br /><strong>“ทำงานไปเพื่ออะไร?”</strong><br /><br />เขาถามไล่เรียงแถวไปจากข้างหลังมาข้างหน้า<br />คำตอบหลากหลาย มาจากหญิงและชายไล่มาเรื่อยๆ<br />“ชีวิตมั่นคง” “เพื่อลูก” “เลี้ยงดูพ่อแม่” “ชีวิตที่ดีขึ้น” “อยากเที่ยวรอบโลก” “ฯลฯ”<br /><br />ด้านหน้าห้องเป็นกระดานไวท์บอร์ดอันใหญ่<br />ผู้ถามนำคำตอบทุกคน ค่อยๆ เขียนไว้บนกระดาน<br /><br />“น้องหล่ะครับ ทำงานไปทำไม?” เขาไล่ถามมาถึงผมแล้ว<br />“เพื่อให้ชีวิตมีค่าครับ” ผมตอบ<br />คำตอบผมขึ้นไปอยู่ตรงมุมของไวท์บอร์ดอันใหญ่<br /><br />เมื่อได้คำตอบครบจากทุกคนในห้อง<br />จากนั้น เขาเขียนคำหนึ่งตัวโต ไว้ตรงกลางไวท์บอร์ดที่เว้นไว้ว่า<br /><strong>“เงิน”</strong><br /><br />เขาเริ่มเชื่อมโยงสิ่งที่ได้จากคำตอบทุกท่าน<br />“เพื่อลูก” จะเลี้ยงลูกได้ไหม ถ้าไม่มี <strong>“เงิน”</strong><br />“ชีวิตที่ดีกว่า” มีรถ มีบ้าน ก็ต้องใช้ <strong>“เงิน”</strong><br />“เที่ยวรอบโลก” จะทำได้ไหม ถ้าไม่มี <strong>“เงิน”</strong><br />เขาพูดก็พลางลากเส้นจากคำตอบที่สะสมมา เข้ามาสู่คำว่า <strong>“เงิน”</strong><br /><br />สุดท้าย เหลือคำตอบของผม “ชีวิตมีค่า” เป็นตัวสุดท้ายที่ยังไม่ได้มีเส้นเชื่อมไปถึงคำว่า <strong>“เงิน”</strong><br /><br />“คำตอบนี้ของใครนะครับ?” เขาหันมาถาม<br />ผมยกมือขึ้น ซึ่งต่อให้ไม่ยก คนข้างๆ ก็ชี้มาทางผมอยู่แล้ว<br />“น้องทำงานหรือยังครับ?” เขาถามต่อ<br />“ยังครับ”<br />“น้องเขาคงยังไม่รู้ ว่าชีวิตนี้จะมีค่าขึ้นมาก และทำอะไรได้อีกหลายอย่างถ้าเรามีเงินเช่นกัน”<br />และแล้ว เส้นจากคำตอบของผม ก็วิ่งตรงสู่คำว่า<strong> “เงิน”</strong><br /><br />จากนั้นเขาเปิดวิดีโอ จากอเมริกาเป็นงานสัมมนาของแอมเวย์<br />ให้เห็นการสัมมนาทั่วโลก และพากันไปเที่ยว ฮาวาย นิวยอร์ค และหลายเมืองในอเมริกา<br />ทุกคนดูมีความสุข โบกมือทักทาย<br />วิดีโอจบลงด้วยภาพมุมเงย สู่ธงแอมเวย์ บนฟ้าสดใส<br />และเป็นโลโก้ตัวใหญ่เต็มจอ<br /><br />ผมเพิ่งรู้ตอนนั้นแหล่ะ ว่ากำลังฟังการอบรมขายตรงของแอมเวย์<br /><br />จากนั้นผู้บรรยายเริ่มบอกวิธีได้เงินโดยไม่ต้องทำงาน ด้วยระบบลูกโซ่<br />ตอนนั้น ผมแค่รู้สึกว่า ระบบนี้มันแปลกๆ<br /><br />ต่อมาผมสรุปได้ว่า มันเป็นธุรกิจแบบ non-productive<br />ซึ่งประเทศในภาพรวม ถ้าเป็นแบบนี้กันหมด จะไปไม่รอดแน่ๆ<br />ผมนึกเปรียบกับ โฆษณาหลายตัวที่สามารถทำให้คนลดน้ำหนักลงได้<br />โดยไม่ต้องลดอาหาร และไม่อยากออกกำลังกาย<br />มันไม่ได้อยู่บนความเป็นเหตุเป็นผล ซึ่งผมไม่เชื่อ<br /><br />แค่ต้องการอะไรที่มัน Real-time แล้วฉาบฉวยจะเอามาให้ได้<br /><br />หากวันนี้ มีใครมาถามผมว่า ผมทำงานเพื่ออะไร?<br />มุมมองตอนนี้ ผมกำลังหาจุดสมดุลของเหตุผลสามอย่าง คือ<br /><strong>เพื่อเอาเงิน</strong> <br />- เงินไม่ใช่คำตอบ แต่มันเป็นปัจจัยในการดำรงชีวิต และมีทุนเพียงพอจะเอาไปทำอย่างอื่นได้<br /><strong>เพื่อเอากล่อง</strong> <br />- เกิดมาทั้งที มันต้องสร้างชื่อ และสร้างอะไรดีๆ บนโลกนี้ ประเทศนี้ สังคมนี้<br /><strong>เพื่อเอามัน</strong> <br />- นี่เป็นเหตุผลสนองตัญหาความใคร่รู้ เป็นการทดลอง ทดสอบ และพัฒนา หาคำตอบอะไรซักอย่างที่ตั้งคำถามไว้<br /><br />มันคงจะดี ถ้ามีงาน ที่ตอบเหตุผลทั้งสามได้ในอันเดียว<br /><br />แต่ถ้ามันไม่สามารถรวมกันเป็นอันเดียวได้<br />การที่คุณทำอะไร แล้วรู้จุดหมายว่าจะทำไปเพื่ออะไร?<br />ผมว่ามันทำให้เราทำสิ่งนั้น ได้อย่างไม่ต้องบ่นในความเหนื่อยล้า<br />หรือปัญหาต่างๆนานาที่เจอ และจะเจอ<br /><br />เพื่อนหลายคนของผมตอนนี้ <br />หลังจากที่ง่วนกับการหาเงินมาจ่ายเงินเดือนลูกน้องให้ทัน<br />การหาลูกค้า การรับมือเจ้านาย รับมือปัญหาประจำวัน ฯลฯ<br />พวกเขาเหมือนจะลืมว่าเขาทำงานไปเพื่ออะไรกันแน่?<br />เหมือนจุดหมายย้อนกลับมาที่คำว่า <strong>“เงิน” </strong>เพียงอย่างเดียว<br /><br />แต่หลายธุรกิจบนโลกนี้ เกิดจากเหตุผล <strong>"ทำเพื่อเอามัน" </strong>แต่กลับกลายเป็นเครื่องมือหาเงินระดับโลก<br />www.google.com เป็นหนึ่งในนั้น<br />หรือ <strong>“กล่อง”</strong> หลายใบที่ได้มา กลับกลายเป็นต้นทุน ทำให้หลายคนประสบความสำเร็จในชีวิตได้<br />และกลับได้เงินอย่างไม่ลืมหูลืมตา<br /><br />แล้วจุดหมายทั้งสามอัน มันจะรวมกันเป็นอันเดียวได้ในที่สุด<br /><br /><blockquote><strong>แล้วคุณหล่ะ ทำงานไปเพื่ออะไร? </strong></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-116401256284359198?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1158755226805856472006-09-20T08:25:00.000-04:002006-09-20T08:27:06.826-04:00ตอนเช้า ถนนหลายสายปิด สะพานทุกสะพานมีการตรวจสอบจากกองกำลังทหาร<br />เพิ่งได้รู้ว่า ชุดทหารไทย เมื่อแต่งเต็มยศ และอุปกรณ์ครบ มันก็เท่ไม่หยอก<br /><br />ทหารอยู่ทุกมุมถนน ประชาชนมองเหมือนเป็นสิ่งน่าตื่นเต้น<br /><br />รถหุ้มเกราะปิดถนนหลายสาย<br />ที่น่าสังเกตคือ มีดอกไม้หลายช่อ หุ้มเกราะไว้อีกทีหนึ่ง<br /><br />รถติด เวลาเก้าโมงกว่า หัวหน้าคณะปฏิรูปฯ แถลงผ่านวิทยุ<br />ผมมองดูรถข้างๆ ทุกคนฟังอย่างใจจดจ่อ<br />ทุกอย่างน่าจะผ่านไปด้วยดี<br /><br />ตอนเย็นขับรถผ่านพระบรมรูปทรงม้า<br />เห็นรถถังหลายคัน ถูกล้อมด้วยฝูงชน<br /><br />ผู้คนหน้าตายิ้มแย้ม พร้อมกล้องถ่ายรูป และขาตั้งกล้อง<br />จูงลูกจูงหลานถ่ายรูปร่วมรถถัง<br />ถ้าทหารปล่อยให้เด็กไปปีนป่ายรถถัง<br />คงเป็นวันเด็กที่มีคุณภาพวันหนึ่ง<br /><br />หน้ากองทัพภาคที่หนึ่ง ทหารหลายร้อยนาย ยืนประจำจุด<br />พร้อมกองทัพประชาชนและนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ<br />ต่างยืนชูสองนิ้ว ถ่ายรูปคู่กับทหาร เหมือนตัวแมสค๊อตในสวนสนุก<br />ทุกคนยิ้มแย้ม ซึ้อหมูปิ้งที่สี่แยก มานั่งกินข้างถนน<br /><br />กลับมาถึงบ้าน<br />ภาพข่าวต่างประเทศยังคงนำภาพรถถังขมึงทึงเมื่อคืนก่อน<br />เสนอวนไปวนมา<br />ราวกับว่า รถถังสิบเก้าคันนั้น มีเป็นร้อยๆ พันๆ<br /><br />ค่าเงินบาท ตกไปเกือบบาท<br />ตลาดหุ้นญี่ปุ่น ตกไปประมาณหนึ่งเปอร์เซนต์<br /><br />พรุ่งนี้ <br />สื่อต่างประเทศที่คงไม่นำเสนอภาพเด็กขี่จักรยานไปดูรถถัง หรือคุณลุงพาหลานมามอบดอกไม้ อย่างแน่นอน<br /><br />และพรุ่งนี้ ในประเทศ ทุกอย่างเปิด และคงกลับไปเหมือนเดิม<br />แต่ประชาชนมีความสุขขึ้นบอกไม่ถูก<br /><br /><blockquote>อย่างน้อยก็ผมคนนึง </blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-115875522680585647?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1155748661612163962006-08-16T13:07:00.000-04:002006-08-16T13:17:41.636-04:00คุณเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับประเทศอินเดียไหมครับ?<br />ที่ว่า<br />หากคุณไปอินเดีย สามวัน คุณจะเขียนหนังสือ ได้เป็นสิบๆ หน้า<br />หากคุณอยู่อินเดีย สามอาทิตย์ คุณจะเขียนหนังสือ ได้เป็นร้อยๆ หน้า<br />แต่หากคุณอยู่อินเดีย เกินสามเดือน คุณจะเขียนหนังสือไม่ได้เลยสักหน้า<br /><br />ผมกลับมาประเทศไทยครบสิบวันแล้ว<br />ผมเริ่มรู้สึกเหมือนคนที่เคยไปอินเดีย<br /><br />ประเทศไทยยังเหมือนเดิม<br />มีแต่มุมมองผมเท่านั้น ที่แปลกไป<br />มันอาจเป็นข้อสังเกต ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน<br /><br />ผมตกตะลึงกับการเติมน้ำมัน ที่เต็มถัง ต้องใช้เงินพันกว่าบาท<br />และตกตะลึงยิ่งกว่า ที่ยังมีคนเร่งเครื่อง จี้ตูดกันบนถนน<br />ซึ่งผมไม่เข้าใจว่า ไม่รู้จะแข่งกัน เอาเงินไปจ่ายซาอุฯ ทำไมกัน<br /><br />ผมงงๆ กับการวิเคราะห์ฟุตบอลพรีเมี่ยลีก อังกฤษ<br />ที่ผู้วิเคราะห์ และแฟนๆ <br />ออกความเห็นเหมือนทีมพวกนั้นเตะบอลอยู่ปากซอย<br />และนักเตะแต่ละคนเป็นเหมือนไอ้ปี้ดบ้านข้างๆ<br /><br />ผมตกตะลึงกับทีวีบ้านเรา<br />ที่มันไร้สาระไม่ต่างกับ ทีวีในอเมริกา<br /><br />ผมตกตะลึงกับร้านกาแฟ ที่ผุดทุกหย่อมหญ้า<br />ที่ผมไม่เข้าใจว่า ราคาแก้วหนึ่งๆ ไม่ต่ำกว่าห้าสิบบาท<br />กาแฟชงถุงเท้า ก็ยังอร่อยเหมือนเดิมนี่นา<br /><br />ค่าอาหารร้านภัตตาคารดีๆ แพงขึ้นอย่างน่าตกใจ<br />เหมือนจะเป็นการกรอง และคัดแยก คนรายได้ปานกลาง ออกไปจากกลุ่มคนรสนิยมสูง<br /><br />ผมเริ่มสับสนกับค่าครองชีพ และรายจ่ายที่จำเป็นและไม่จำเป็น<br />ที่แนวโน้มดูเหมือนระยะห่างจะถ่างขึ้น และกำลังขัดแย้งกับรายได้อย่างสิ้นเชิง<br /><br />ผมได้ยินได้ฟังเรื่องราวของเพื่อนๆ รุ่นราวคราวเดียวกัน<br />กับภาระการผ่อนรถ ผ่อนบ้าน และบางคนที่วางแผนการมีลูก<br /><br />ผมมีคำถามขัดแย้งขึ้นในหัว ว่า “เราจะอยู่กันยังไงนะ?”<br /><br />หรือทางออกอยู่ที่ การเปิดร้านอาหาร การเปิดร้านกาแฟ หรือ แข่งกันเป็นดารานักร้องเท่านั้น<br /><br />ผมได้ฟังข้อสังเกตของพี่ท่านหนึ่ง เขาสังเกตว่า<br />ในท่ามกลางคนรุ่นๆ ผม <br />การที่จะมีเงินเก็บสองแสนต่อปี หรือ มีหนี้สองแสนต่อปี <br />ไม่ได้ทำให้การดำรงชีวิตแตกต่างกันมากเท่าไหร่<br />นี่คือสัญญาณอะไรบ้างอย่าง<br />ในสังคมแห่งวัตถุนิยม และจะนำไปสู่ความล่มสลาย<br /><br />ผมยังไม่เข้าใจนัก แต่ลองคิดตาม ก็เห็นว่า มันแปลกๆ<br />เพราะการจะมีหนี้สองแสน กับมีเงินเก็บสองแสนในเมืองที่ผมเคยอยู่<br />จะทำให้ชีวิต ลำบาก หรือ อู้ฟู้ แตกต่างกันอย่างสินเชิงแน่ๆ<br /><br />นี่อาจเป็นหน้าสุดท้ายที่ผมยังสามารถตั้งข้อสังเกตในสังคมนี้ได้<br />ผมรู้สึกว่า ข้อสังเกตของผม กำลังลดน้อยลงไป<br />อาจเป็นเพราะผม เติบโตจากที่นี่ และกำลังจะ ชิน ในที่สุด<br /><br />อาจเป็นเหตุผลที่ <br />สถาปนิกชื่อดังของไทยผู้ออกแบบอาคารลักษณะไทยร่วมสมัยชื่อ โรเบิร์ต จีบุย<br />ผู้ประพันธ์ดนตรีไทย ที่ฟังแล้วร่วมสมัยและไพเราะ ชื่อ บรูซ แกสตัน<br />ผู้เชี่ยวชาญไหมไทย ที่ทำให้ไหมไทยเป็นสินค้าส่งออก ชื่อ จิม ทอมสัน<br /><br />ถอนหายใจหนึ่งที ว่าแล้วก็เปิดยูบีซี โหวตวีอะไรดีนะ อาทิตย์นี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-115574866161216396?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1153580617035668072006-07-22T10:54:00.000-04:002006-07-22T11:09:34.076-04:00ในชีวิตคนเรานั้น <br />เราอาจมีคนที่เราคิดว่าเป็น "ผู้มากบารมี” สำหรับเรา<br /><br />ผมมีอยู่ประมาณ หก ถึง เจ็ด คน<br />นอกจาก พ่อ แม่ พี่ และญาติสนิทบางคนแล้ว<br />ผมมีบุคคลที่เรียกได้ว่าเป็น “อาจารย์”<br />ที่เป็นผู้ชี้แนะทางชีวิต และในระดับจิตวิญญาณผมได้<br />อยู่อีกสองสามคน<br /><br />เป็นบุคคลที่อยู่ๆ เดินเข้ามา แล้วบอกให้ผมเอาหัวไปจิ้มขี้<br />ผมจะวิ่งไปทันทีเอาหัวไปจิ้มขี้ทันที<br />เพราะผมเชื่อว่า การที่เขาบอกให้ผมเอาหัวไปจิ้มขี้<br />คงเป็นผลดีกับผม อะไรซักอย่าง<br />อาจเป็นเพราะหัวผมมีเหา หรือ รังแครื้อรัง และกองขี้จะรักษาได้<br /><br />ผมไม่ทราบว่าคุณมีคนแบบนี้ในชีวิตบ้างหรือไม่?<br /><br />หากใครจะเถียงเรื่องหลัก กาลมสูตร<br />ผมก็ยอมแพ้ จนกระดาน<br /><br />เพราะนี่เป็นความศรัทธาผมเอง<br />ผมเห็น การดำรงชีวิต การทำงาน ของพวกเขามานานพอสมควร<br />และพอพิสูจน์ได้ในระดับหนึ่งว่าสามารถยกเขาในกลุ่มบุคคล <b>“ผู้มากบารมี”</b> ของผมได้<br /><br /><br />จริงๆ แล้วผมไม่อยากเขียนเรื่อง “ผู้มากบารมี” เลย<br />ตอนแรก ผมเห็นด้วยกับเกือบทุกท่านที่แสดงความเห็นในข้อความข้างล่าง เรื่อง <a href="http://lekparinya.blogspot.com/2006/07/blog-post.html">“โยนหินถามทาง”</a><br />ไม่ว่าจะเป็นประเด็นเรื่องที่นายสนธิจับประเด็นผิว<br />และพยายามตีขลุม เอาสถาบันมาเป็นเครื่องมือ<br /><br />ผมเห็นด้วยกับการนำประเด็นจริงๆ มาสู้กัน เช่นเรื่องนโยบายที่ผิดพลาด การทุจริตในวงกว้าง ผลประโยชน์ทับซ้อน ความไร้จริยธรรม การปิดหูปิดตาประชาชน หรือที่เรียกภาพรวมๆ ว่า <b>“ระบอบทักษิณ”</b><br />แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมก็ไม่ทิ้งในความสงสัยว่า ทักษิณพูดถึง <b>“ใคร”</b> และ <b>“ทำไม”</b><br /><br />สิ่งที่ผมทำได้คือ <b>“ตรวจสอบ”</b> จากแหล่งข่าวส่วนตัวเท่าที่ผมมี<br /><br />ในยุคที่ข้อมูลข่าวสารมีพลังในการสร้างกระแส<br />พัดไป พัดมา จนทำให้เรายืนอยู่ลำบากนั้น<br />การมีแหล่งข่าวที่เหมาะสม และตรงประเด็น จึงมีความสำคัญมาก<br /><br />บังเอิน แหล่งข่าวของผม มีรากลึกพอสมควร<br />ทั้งรับใช้ และใกล้ชิด<br />และเป็นหนึ่งในหลายคนที่ไม่ชอบนายสนธิ<br />แต่ข่าวที่ได้กลับมา เป็นสิ่งที่ผมสามารถเดินได้เต็มตัว<br />ในการเขียนบทความข้างล่าง ในเวลาสิบห้านาที<br /><br />หากนำมาเล่าให้ฟัง ก็กลายเป็นนิทานอีกเรื่องหนึ่งสำหรับคนอ่านเท่านั้น<br /><br /><blockquote>ลองตรวจสอบแหล่งข่าวของคุณดูนะครับ<br />อาจมีใครโดนพลักให้มายืนตรงจุดที่ผมยืนบ้าง</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-115358061703566807?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com1