tag:blogger.com,1999:blog-218794402011-08-29T08:48:43.265-04:00ในสังคมแห่ง Real Time ทุกอย่างช่างเร็วเหลือ คิดอีกครั้งดูสิ คิดในเสี้ยววินาทีนั้นดูสิ คิดสักหน่อย ไม่ได้เป็นแบบนั้นซะหน่อย แล้วจะเห็น "อื่น ๆ อีกมากมาย" เป็นไปได้LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.comBlogger671100tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-75031649715131145322011-06-14T13:46:00.000-04:002011-06-14T13:47:18.003-04:00วันนี้ผมเข้าร่วมชี้แจงงบประมาณด้านงานก่อสร้างกับสำนักงบฯ<br />ชี้แจงถึงเหตุผลว่าโครงการในปีนี้ มีความจำเป็นอย่างไรกับองค์กร<br />โดนซักถามมากมาย <br />ตอบก็ตอบแบบมั่นใจเพราะคิดมาครบบ้าง แถ+กะล่อนบ้าง<br />เอาตัวรอดไปได้อีกครั้ง<br /> <br />ตอนหลังประชุมมาคุยกันนอกรอบ<br />ผมถามตรงๆ กับเจ้าหน้าที่สำนักงบฯ ว่า<br />จะถามเอาเหตุผลไปทำไม ในเมื่อสุดท้าย โครงการที่ไม่มีเหตุผล แต่วิ่งเต้นเก่งๆ ก็ได้งบไปอยู่ดี?<br /> <br />เขาก็บอกตรงๆ ว่า มันก็เป็นอย่างนี้แหล่ะ เราระดับปฏิบัติการก็ทำได้เท่านี้<br />เพราะสุดท้ายการตัดสินใจไม่ได้อยู่ที่ "เหตุผลคืออะไร?"<br />แต่ตัดสินที่ "โครงการนี้ของใคร?"<br /> <br />มันเลยมีโครงการที่ไม่มีเหตุผล ไม่มีความจำเป็น เบียดบังงบประมาณชาติเอาไปเผาผลาญเกือบทั้งหมด<br />โครงการที่มีความจำเป็น ต้องหาเหตุผล เรียบเรียงข้อมูล นำเสนอกันไม่น้อยกว่า 5 รอบ กว่าจะไปจ่อให้นักการเมืองตัดสินใจตัดออก<br />ส่วนอีกหลายโครงการ ตั้งเรื่องมาเพื่อจะแดก เสนอ เห็นชอบ อนุมัติ อย่างรวดเร็ว<br /> <br />เมื่อวานเพิ่งคุยกับพี่คนหนึ่ง เขาเล่าให้ฟังถึงประสบการณ์ที่เคยถือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ให้นักการเมือง<br />ภายในบรรจุเงินสดๆ แบงค์พัน เขาประมาณว่าน่าจะหนักประมาณ 30 กิโลกรัม (ซึ่งเท่ากับ 30 ล้านบาท)<br /> <br /><blockquote>หากประเทศเรายังเป็นกันอย่างนี้ต่อไป<br />มันไม่สิ้นหวังที่จะเจริญได้อย่างไรหนอ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-7503164971513114532?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/18296235789492272043noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-50741998212568617302011-04-04T13:55:00.002-04:002011-04-04T14:00:11.985-04:00วันหนึ่ง ผมและภรรยาได้คุยกับคนรับใช้ชาวพม่าชื่อปาน ที่ทำงานที่บ้านมาพักใหญ่ๆ<br />ปานบอกว่า อายุ 29 แล้ว ปานเคยทำงานหาเงินแถวชายแดนไทยตรงด่านเจดีย์สามองค์ <br />ปานมีชื่อขึ้นทะเบียนเป็นแรงงานต่างด้าวในบัญชีบ้านแถวอำเภอไทรโยค แต่หลบมาทำงานแบบผิดกฎหมายในกรุงเทพ<br />ปานส่งเงินให้ที่บ้านเดือนละหลายพันบาท ซึ่งการส่งเงินไปในพม่า จำเป็นต้องผ่านนายหน้าซึ่งคิดค่าส่งร้อยละ 30 แม้แต่โทรศัพท์ ก็โดนคิดเงินเป็นนาที นาทีละสามร้อยบาท ต่อติด ไม่ติด ก็เสียตังค์ก่อน<br />ปานบอกว่ามีพี่ชายหลายคนที่บ้าน แต่หนีมาทำงานเมืองไทยหมด เพราะพม่ามักจะเกณฑ์แรงงานไปทำงานให้รัฐจากทุกๆ ครัวเรือน โดยให้งานมีตั้งแต่ ขุดถนน จนถึงขนลูกปืนรบกับกระเหรี่ยง ซึ่งเป็นงานหนัก และเสี่ยงอันตราย<br />เมื่อเจ็บป่วย โรงพยาบาลในพม่า ที่พอจะรักษาหายมีแต่เอกชน ซึ่งเก็บค่ารักษาแพงมาก เช่นเดียวกับโรงเรียนที่ค่าเทอมมีราคาแพงมาก<br />ปานไม่เคยเรียนหนังสือ อ่านหนังสือไม่ออกสักตัว บวกลบเลขยังทำไม่ค่อยได้เลย<br />ตอนนี้ปานมีลูกสาวอายุ 14 เรียนอยู่โรงเรียนเอกชนที่ย่างกุ้ง สามีป่วยตายตั้งแต่ลูกยังไม่ขวบ ที่ต้องส่งเรียนโรงเรียนเอกชน เพราะว่าโรงเรียนรัฐมีไม่พอ และคุณภาพไม่ดี<br />ทำให้ปัจจัยพื้นฐานเรื่องสุขภาพและการศึกษาในพม่า เป็นสิ่งจับต้องได้ยาก ไม่ต้องพูดถึงอิสรภาพ และโอกาส<br /><br />เมื่อฟังเรื่องราวทั้งหมด ก็รู้สึกว่า <br />เราโชคดีมากที่เกิดมาในประเทศที่อย่างน้อยก็มีอิสรภาพในการหาความสุข ยังมีโอกาสในการขวนขวายเรียนรู้<br />ไม่ต้องสาธยายความดีของประเทศเราต่อนะครับ <br />แต่แค่เกิดผิดประเทศ ชีวิตก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว<br /><br />กับคนที่ก่นด่าประเทศชาติเรา ว่าไม่สนับสนุนโน่นนี่<br />มาช่วยกันทำคนละไม้ละมือก่อนจะเรียกร้องดีกว่า<br />ก่อนเราจะกลายเป็นพม่าไป <br /><br /><blockquote>สักวันหนึ่งถ้าเรายังเป็นแบบนี้กันอยู่</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-5074199821256861730?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/18296235789492272043noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-50542197890367632592010-11-10T08:40:00.001-05:002010-11-10T08:42:42.367-05:00วันนี้ไปประชุมกับฝ่ายพัฒนาสินทรัพย์ มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง<br />เขาวางแผนจะพัฒนาพื้นที่ โดยไล่ทุบสิ่งที่ท่านหัวโต๊ะเผลอพูดว่า "ไอ้พวกตึกแถว" ออกไป<br />มีนโยบายไล่ "โรงเรียนประชาบาลจนๆ" โดยบอกไม่มีพื้นที่ให้<br />และให้เลิกรับนักเรียนได้แล้ว<br />นักเรียนที่เหลือให้ไปเรียนโรงเรียนประชาบาลอื่น<br />ทั้งที่มีโรงเรียนสาธิต รับแต่ลูกท่านหลานเธอของไอ้พวกในโต๊ะ<br /> <br />โดยจะนำพื้นที่มาสร้างอาคารระฟ้า ที่จอดรถ<br />ปล่อยเช่าตารางเซนละหลายพันบาท<br />แต่ค่าเล่าเรียนกลับจะสูงขึ้นตามชั้นของอาคาร<br />แก่งแย่งทำวิจัย เปิดหลักสูตรอินเตอร์ <br />อ้างว่าไม่มีเงิน ไม่มีทุน ไม่มีทรัพยากร<br /> <br />มหาราชาผู้วางแนวคิดให้ค่าเรียนราคาถูกๆ<br />ให้เป็นโอกาสที่เข้าถึงได้ของประชาชนทุกเหล่า<br />ให้การศึกษาเป็นตัวทำละลายเส้นแบ่งชนชั้น<br />ท่านดำริให้นำสินทรัพย์อันไพศาลมาค้ำจุนหนุนการศึกษา<br />ที่พวกอ้ายอีทั้งหลายสร้างรูปปั้นท่านไว้บนแนวแกน หน้าสนามฟุตบอลและสระน้ำ<br />ท่านจะคิดอย่างไรหนอ....<br /> <br /><br />"...น้องพี่เราล้วนยิ้มแย้ม พักตร์แจ่มหฤหรรษายึดมั่นอุดมการณ์มาเพื่อผองประชาชาติไทยทั้งมวล..."<br /> <br /><blockquote>โลกมันบิดเบี้ยว หรือผมเองที่เบี้ยวบิด</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-5054219789036763259?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/18296235789492272043noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-60445260417083054962010-05-22T14:13:00.001-04:002010-05-22T14:13:47.156-04:00<p>หลายคนบอกว่า ประชาธิปไตยแบบไทยทุกวันนี้ ไปลอกพิธีการ และพิธีกรรมประชาธิปไตยแบบตะวันตกมาแบบทั้งดุ้นตั้งแต่แรก แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมา ก็แค่นำมาแต่งหน้าทาปาก ทำให้มันพอจะใช้ได้ แต่ก็มีปัญหาตลอดมา หลายปัญหาก็หมักหมมไว้ จนเน่า และบวมแตกส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งอย่างที่เห็นทุกวันนี้</p> <p>บ้างชอบเปรียบกับการติดกระดุมเสื้อ ที่เมื่อติดผิดมาตั้งแต่เม็ดแรก เม็ดต่อๆ ไปติดยังไงก็ผิด เสื้อก็ออกมาเบี้ยวๆ แต่เราก็ติดกันจนครบ ต่อมาเห็นปกเสื้อไม่เท่ากัน ก็ตัดแต่งต่อให้มันเท่ากัน ชายเสื้อก็ต่อด้านที่สั้นให้มันยาว แขนเสื้อที่เบี้ยวอยู่ก็เริ่มเลาะตะเข็บตัดต่อใหม่ ฯลฯ</p> <p>พี่คนหนึ่ง เคยให้ความเห็นแรงๆ ว่า ตราบใดที่คนไทยยังเดินตามควายอยู่ (ทำไร่ ไถนา) แสดงว่ายังโง่อยู่ ก็ยังไม่ควรได้รับสิทธิการเลือกตั้ง</p> <p>ซึ่งผมไม่ค่อยเห็นด้วยเลยในตอนที่รับฟังนั้น <br />แต่ต่อๆ มาได้รับรู้ข้อมูลหลายๆ ด้าน ก็เห็นว่าที่พี่เขาพูดมา ก็อาจจะมีส่วนจริงบ้าง</p> <p>ในประเทศเกาหลี ญี่ปุ่น และประเทศยุโรปหลายประเทศ มักไม่ค่อยมีปัญหากับประชาธิปไตยมากนัก เหตุผลส่วนหนึ่งคือประเทศเหล่านี้มีคนชั้นกลางกว่าร้อยละ 80&#160; <br />โดยคนชั้นกลางนี่เอง เป็นกลุ่มคนที่ซื้อไม่ได้ <br />มีการศึกษา มีปากมีเสียงที่จะเรียกร้องความต้องการของตัวเอง <br />มีความคิดที่ชัดเจน ไม่โอนเอียง ไม่พึ่งพาอาศัยนักการเมือง <br />และบังคับนักการเมืองถกเถียงกันเรื่องนโยบายเพื่อประโยชน์ประเทศเป็นส่วนใหญ่ <br />ไม่ว่าจะเรื่องใหญ่ๆ ระดับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ การให้ประเทศอื่นกู้เงิน <br />หรือจะเรื่องเล็กๆ เช่น การห้ามสตรีมุสลิมคลุมผ้าในโรงเรียน หรือการนำเข้าเนื้อวัว ฯลฯ</p> <p>ต่างจากประเทศไทย ที่ตลอดมาจนถึงตอนนี้ มีคนชั้นกลางเพียงเล็กน้อย <br />ที่เหลือเกือบร้อยละ 80 ยังเป็นคนชั้นล่าง <br />การวัดว่าเป็นคนชั้นล่าง หรือคนชั้นกลาง ไม่ใช่เกิดจากความรู้สึก หรือการคิดดูถูกแต่ประการใด <br />แต่เกิดจากการแบ่งแยกจากเชิงปริมาณ เช่น จำนวนรายได้ต่อปี <br />ประกอบกับการวัดเชิงคุณภาพ เช่น การพึงพิงปัจจัยจากรัฐ หรือลักษณะงานที่ทำ รวมไปถึงระดับการศึกษา</p> <p>เริ่มมีเสียงเรียกร้องแว่วๆ ว่าให้ประเทศไทย <strong>&#8220;ตัดประชาธิปไตยให้เข้ารูป&#8221;</strong>&#160; <br />เพื่อให้เป็นของตัวเองเสียที หรือที่ชอบเรียกภาษาอังกฤษว่า <strong>Tailor Made</strong></p> <p>ทุกคนในสังคมตอนนี้ทราบกันดีอยู่ว่าตอนนี้ การที่คนไทยจำนวนหนึ่งรู้จักแต่สิทธิ ไม่รู้จักหน้าที่ คือปัญหาใหญ่หลวง <br />เช่น รู้จักสิทธิว่าสามารถหย่อนบัตรเลือกตั้งได้ แต่กลับไม่รู้หน้าที่ว่าควรจะเลือกคนแบบใด รวมไปถึงหน้าที่ที่จะสนใจศึกษาว่าคนดีคือคนแบบใด</p> <p>ที่ญี่ปุ่น การเลือกตั้งครั้งแรกๆ เขาไม่ได้ให้สิทธิเลือกตั้งกับคนทุกคน <br />เขาให้สิทธิกับ <strong>&#8220;คนที่มีการศึกษา&#8221;</strong> ก่อน <br />เพราะเป็นกลุ่มคนที่มีแนวโน้มจะรู้จัก <strong>&#8220;ประชาธิปไตย&#8221;</strong>&#160; <br />และรู้หน้าที่ว่าควรจะเลือกคนแบบใด</p> <p>แต่ครั้นที่จะประเทศไทยจะแกะกระดุมออก แล้วเริ่มตัดเสื้อกันใหม่นั้น <br />คงมีอุปสรรคมากมาย เริ่มจากง่ายๆ ว่า <br />วันหนึ่งคุณถูกตัดสิทธิเลือกตั้งด้วยเหตุผลที่ว่า คุณไม่มีคุณสมบัติพอ เราจะยอมกันไหม <br />แล้วกลุ่มคนที่ได้ประโยชน์จากการเลือกตั้งที่บิดๆเบี้ยวๆ อยู่เดิม จะยอมไหม?</p> <p>ท่าน ว.วชิรเมธี ท่านให้สติว่า <br /><strong>&#8220;จะปรับปรุงบ้านเมือง ไม่ใช่แก้ที่ระบบ ไม่ใช่แก้ที่รัฐธรรมนูญ แต่ต้องแก้ที่ตัวเราเสียก่อน&#8221;</strong> <br />แก้อะไรหล่ะ?&#160; <br />ง่ายๆ ก็แค่ <strong>&#8220;ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเคร่งครัด&#8221;</strong>&#160; <br />และ <strong>&#8220;ให้คิดถึงประโยชน์ส่วนรวม&#8221;</strong>&#160; <br />ตามพระราชดำรัสของในหลวงปีที่แล้วไงหล่ะ</p> <p>ท่านพุทธทาส ท่านยังให้สติเกี่ยวกับเรื่องประชาธิปไตยว่า <br /><strong>&#8220;ประชาธิปไตย ประโยชน์ของประชาชนเป็นใหญ่ <br />ไม่ใช่ประชาชนเป็นใหญ่ <br />ประชาชนเป็นใหญ่นั้นมันไม่แน่ ประชาชนบ้าบอก็ได้ประชาชนเห็นแก่ตัว <br />โดยประชาชน ของประชาชน เพื่อประชาชน <br />ถ้าประชาชนเห็นแก่ตัวแล้วฉิบหายหมด&#8221;</strong></p> <p>เห็นผลจากประชาชนที่เห็นแก่ตัวเป็นใหญ่กันแล้ว</p> <blockquote> <p>คิดว่าฉิบหายหมดไหมหล่ะครับ</p></blockquote> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-6044526041708305496?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-43767162923947336792010-05-21T13:14:00.001-04:002010-05-21T13:15:10.044-04:00<p></p> <p>ตีห้า ลูกสาวอายุครบหนึ่งเดือนพอดีของผม ก็ทำหน้าที่ปลุกขึ้นมาด้วยความหิว</p> <p>หลังจากความง่วงกับภาระกิจดับกระหายของเจ้าตัวจิ๋วเสียงดังนี่แล้ว</p> <p>ความเงียบของการประกาศเคอฟิวส์ยังคงอยู่ ทำให้ได้ยินเสียงนกนานาชนิดแถวบ้านผม ร้องเจื้อยแจ้วเหมือนทุกวันที่พวกมันเคยทำ</p> <p>นกมันเริ่มวันใหม่ เหมือนเมื่อวานที่มันทำ</p> <p>เรา ก็ต้องเริ่มวันใหม่ เหมือนกัน</p> <p>ผมเลยเริ่มเขียนอะไรบางอย่างที่ช่วยให้ตัวเองได้คิดอะไรบ้างหลังจากคืนอันเลวร้ายได้ผ่านไป</p> <p>สำหรับผู้อ่าน หากท่านคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นหลังบ่ายสามโมงของวันที่ 19 คือ การระบายออกทางอารมณ์ที่พอจะรับได้ และสมเหตุสมผล กรุณาหยุดอ่านบทความนี้ เพราะไม่ได้เขียนมาเพื่อท่าน</p> <p>แต่หากท่านคิดว่าการกระทำในวันที่ 19 หลังบ่ายสามโมงคือการก่อการร้าย จากกลุ่มบุคคลที่ไม่หวังดีต่อประโยชน์สุขของประเทศชาติ โดยคิดเพียงประโยชน์กลุ่มของตน หรือตัวเองเป็นใหญ่</p> <p>ลองอ่านดูแล้วกันครับ</p> <p>คำถามคือ พวกเขาต้องการอะไร?</p> <p>เมื่อลองอ่านเป้าประสงค์ของการก่อการนี้ ผู้บงการ มีความต้องการให้เราผู้เป็นคนไทย มีความรู้สึก หรือมีอาการดังต่อนี้คือ </p> <p>1.อาการเศร้า 2.อาการโกรธ และ 3.อาการสับสน</p> <p>1.อาการเศร้า อาการในกลุ่มนี้ประกอบด้วยความเศร้า ความท้อใจ ความรันทด เมื่อได้เห็นความเสียหายในชีวิตและทรัพย์สิน ความอับอาย ความถดถอยของประเทศที่ชื่อว่าประเทศไทย</p> <p>เมื่อสะสมมากเข้า ความเศร้าจะนำไปสู่อาการที่ร้ายแรงกว่าคือ จิตตก เบื่อหน่าย ละทิ้งไม่อยากทำอะไรเพื่อประเทศนี้อีกต่อไป บ้างถอนหายใจ บ้างอยากย้ายประเทศ </p> <p>ซึ่งก็เข้าทางในสิ่งที่พวกเขาต้องการนั่นเอง</p> <p>2.อาการโกรธ อาการในกลุ่มนี้ประกอบด้วยความโกรธ ความเกลียด ความแค้น ความชิงชัง ต้องการให้ผลกรรมกลับไปกับผู้กระทำโดยเร็วดุจจรวดหรือความเร็วแสง</p> <p>อันอาการโกรธนี้ เมื่อมี และสะสมมากเข้า ก็จะเข้าทางของพวกเขาอีกนั่นแหล่ะ นั่นคือเขาอยากทำให้สังคมมีแต่ความเกลียดชัง ความแบ่งแยก โดยเฉพาะประเด็นในเรื่องชนชั้นที่เขาพยายามปลุกปั่นว่า ไพร่ อำมาตย์ ซึ่งนำไปสู่การดูถูก การแบ่งแยกพวกเขาพวกเราคนไทยกันเอง</p> <p>ร้ายกว่านั้นความโกรธเมื่อเปลี่ยนเป็นความแค้น ก็ต้องมีการแก้แค้น ด้วยวิธีที่อาจจะต่ำถ่อยสถุลอย่างที่พวกเขาต้องการให้เราลงไปเล่นเกมสกปรกนั้นด้วย</p> <p>3.อาการสับสน ไม่ว่าจะสับสนในการบังคับใช้กฏหมาย อำนาจรัฐ ประสิทธิภาพของหน่วยต่างๆ ในสังคม ซ้ำร้ายกว่าคืออาการสับสนในในสถาบันฯ</p> <p>สหายรักผมคนหนึ่งได้ส่งฟอร์เวริดเมลจำนวนมาก เป็นเรื่องที่คนไทยบนเฟสบุ๊ค เขียนเรื่องราวความคิดเชิงดูหมิ่นสถาบันฯ โดยพื้นฐานความคิดอยู่ที่อาการตัดพ้อ ประชดประชันว่าทำไมสถาบันฯ ไม่ออกมายุติความขัดแย้งนี้</p> <p>หากจะทำความเข้าใจ และอ่านเกมของผู้ก่อการนี้ มีความลึกซึ้ง เหมือนการเล่นหมากรุก การถอยเพื่อรุกฆาต การเรียกร้องเชิงบังคับของกลุ่มต่างๆ เป็นการวางกับดักล่อ ล่อให้คนไทยผู้ยังไม่เข้าใจให้มีความรู้สึกสับสนนี้</p> <p>ในหลวงท่านทรงงานอย่างแท้จริงเพื่อประเทศมากว่าหกสิบปี กลับถูกคำพูดมักง่ายไม่กี่คำ บิดเบือนให้สับสน คนที่ไม่ภูมิใจในอัตลักษณ์ตัวตนที่มี กลับชอบที่จะสร้างจุดเด่นในเรื่องพวกนี้ขึ้นมา</p> <p>ประกอบกับกฏหมายที่ไม่ชัดเจน การเคารพด้วยหัวใจ และอาการที่เราหลายคนยกสถาบันฯ เหนือสิ่งใด การพูดตรงๆ เพื่อให้ผู้คนที่มีความเข้าใจผิดเหล่านี้ได้เข้าใจ กลับทำได้ยาก และนับวันผ่านไป กลุ่มคนเหล่านี้นับวันจะมีมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะเรื่องที่ต้องห้ามกลับเป็นเรื่องสนุกปากของเหล่าคนมักง่าย มันแพร่ได้รวดเร็วกว่า และจะหลุดจากโลกไซเบอร์สู่รากหญ้าในไม่ช้า</p> <p>สมมติว่า วันหนึ่งท่านไปชมภาพยนต์ เมื่อเพลงสรรเสริญพระบารมีเริ่มขึ้น ท่านเป็นคนเดียวที่ลุกขึ้นยืนในโรงภาพยนต์ ท่านจะทำอย่างไร?</p> <p>ท่านจะนั่งลงทันที หรือจะยืนอยู่แบบนั้นจนเพลงจบ หรือจะตะโกนให้คนอื่นยืนขึ้น หรือท่านพร้อมจะกระโดดต่อยใครก็ตามที่ยังนั่งอยู่ หรือจะตัดสินใจเดินออกจากโรงภาพยนต์นั้นทันที</p> <p>ใครจะสับสนอะไร แต่ผมอยากจะบอกว่า เราไม่ต้องสับสนเลยครับ</p> <p>ในหลวงคือพ่อที่รักประชาชน ที่ไม่ได้เกิดจากการสร้างภาพ หรือล้างสมอง พิสูจน์จากการทรงงานตลอดเกือบหกสิบปี ท่านทรงงานเพื่อประชาชนอย่างจริงจัง รู้ลึก รู้จริง เพื่อให้เรายึนอยู่ได้อย่างพอเพียง </p> <p>พระราชดำรัสทุกบทเปรียบเหมือนธรรมะในการนำพาประเทศให้พ้นหายนะ และเป้าหมายคือประโยชน์พร้อมด้วยความสุขถ้วนหน้าของประชาชนทุกคน</p> <p>เหตุการณ์วันที่ 19 พฤษภาคม 2553 ที่ผ่านไป สรุปในภาพรวมคือ ประเทศไทยเป็นฝ่ายพ่ายแพ้</p> <p>แต่เรา คนไทย ต้องไม่พ่ายแพ้ โดยยอมตกให้เป็นไปตามเป้าหมายของกลุ่มคนที่ไม่หวังดีกับประเทศชาติ</p> <p>วันใหม่เริ่มขึ้นกับเสียงนก และแสงอาทิตย์แล้ว ลองทิ้งความเศร้า ความโกรธ ความสับสนไปกับคืนอันยาวนานที่ผ่านไป</p> <p>วันนี้ เราต้องไม่เศร้า เราต้องไม่โกรธ เราต้องไม่สับสน</p> <p>ลองเปลี่ยนความรู้สึกพวกนี้ เป็นพลังในการรักชาติ เปรียบเหมือนเรานั่งอยู่บนชิงช้า ยิ่งถูกพลักมาด้านหลังเท่าไหร่ เราก็สามารถสวิงตัวไปข้างหน้าได้มากขึ้น</p> <p>เมื่อทุกท่านเริ่มช่วยกันคิด ช่วยกันทำแล้ว</p> <blockquote> <p>วันนี้คือวันแรกที่เริ่มกระบวนการทำประเทศไทยให้น่าอยู่เหมือนเดิม และอาจจะน่าอยู่ยิ่งกว่าเดิมอีกครับ</p> </blockquote> <p>ผมเชื่ออย่างนี้</p> <p>ปริญญา เจริญบัณฑิต <br />6.45 เช้าวันที่ 20 พ.ค. 53</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-4376716292394733679?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-37512196368743839242010-02-13T12:01:00.001-05:002010-02-13T12:01:32.156-05:00<p>วันนี้ไปประชุมที่ กทม. เรื่อง Earth Hour <br />ปีนี้ เป็นวันเสาร์ที่ 27 มีนา 2553 เวลา 2ทุ่ม นะครับ <br />เขารณรงค์ปิดไฟเป็นสัญลักษณ์ เพื่อตระหนักกับสภาวะโลกร้อน <br />คนประชุมร้อยกว่าคน เป็นตัวแทนจากภาครัฐ และเอกชน <br />ให้ความร่วมมือกันมากมาย <br />เป็นนิมิตหมายที่ดีจริงๆ</p> <p>ปีนี้ต่างจากปีก่อนที่ มีจังหวัดใหญ่ๆ ร่วมด้วย</p> <p>Landmark เป็นถนนสายต่างๆ และ วัดอรุณ</p> <p>ผู้ประกอบการห้าง และตึกสูงต่างๆ ก็มาร่วม <br />และจะให้ความร่วมมือในการปิดไฟ <br />เพื่อช่วยโลก</p> <p>ปีที่แล้ว ปิดไฟ หนึ่งชั่วโมง ลดการปล่อยคาร์บอน ไปได้เกือบพันตัน </p> <p>-----------------</p> <p>แต่ถ้าคิดยอดรวม คนประชุมร้อยกว่าคน <br />ขับรถคนละคัน เผาเชื้อเพลิงฟอสซิลไปเท่าไหร่ <br />โค่นป่า มาทำกระดาษพิมพ์รายงานการประชุมแจก เกือบหมื่นแผ่น <br />ไหนจะเสียค่าไฟมาพิมพ์อีก <br />นี่ไม่รวมทำรถติดตอนเดินรณรงค์ <br />ทั้งยังเสียค่าพิมพ์โปสเตอร์อีก </p> <p>ลงทุนปล่อยคาร์บอน แสนๆ ตัน <br />ลดได้แค่พันเดียว <br />คุ้มไหมเนี่ย?</p> <p>มีคนเสนอในที่ประชุมเหมือนกันว่า</p> <p>งานนี้ คือ ผักชี <br />แน่นอนว่า ทำให้คนเดินออกไปเป็นจำนวนมาก</p> <p>การทำเป็นสัญลักษณ์ ก็คือ สัญลักษณ์ หน่ะครับ</p> <p>ส่วนคนจะมาตระหนักทำกันจริงๆ จังๆ ก็คงต้องคิดกันต่อ อีก เยอะเลย</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-3751219636874383924?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-51237562043845031212009-12-05T13:51:00.001-05:002009-12-05T13:51:04.825-05:00<p align="left">วันนี้พ่อหลวงบอกว่า</p> <p align="center"><strong>&quot;...ความสุข ความสวัสดีของข้าพเจ้าจะเกิดขึ้นได้ <br />ก็ด้วยบ้านเมืองของเรามีความเจริญ มั่นคง เป็นปกติสุข <br />ความเจริญมั่นคงทั้งนั้นจะสำเร็จผลเป็นจริงไปได้ <br />ก็ด้วยทุกคนทุกฝ่ายในชาติ มุ่งที่จะปฏิบัติหน้าที่ของตนให้เต็มกำลัง ด้วยสติ รู้ตัว ด้วยปัญญา รู้ผิด และด้วยความสุจริต จริงใจ โดยเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมยิ่งกว่าส่วนอื่น ...&quot; <br /></strong>-----------------</p> <p align="left">ความสุขของพ่อหลวง มิใช่การกระทำอะไรเพื่อตัวพระองค์แม้แต่น้อย <br />แล้วเรา ทำอะไร หรือคิดจะเริ่มทำอะไรให้พ่อหลวงของเรา <br />ให้พระองค์มีความสุขบ้างหรือยังครับ?</p> <blockquote> <p><strong>ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน</strong></p></blockquote> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-5123756204384503121?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-17186606994937807922009-11-13T16:29:00.001-05:002009-11-13T16:32:13.978-05:00<p>ช่วงนี้ใครเปิดดูช่องสารคดีหลัก History / Nat Geo / Discovery <br />จะมีแต่เนื้อหาที่คล้ายๆ กันคือ วันสิ้นโลก</p> <p>History เล่นเรื่อง นอสตราดามุส และคำทำนาย</p> <p>Nat Geo เล่นเรื่อง Solar Flare</p> <p>Discovery เล่นเรื่อง Super Volcano at Yellow Stone</p> <p>ก่อนปี 1999 ใครจำได้ ก็จะประโคมกันจริง เรื่องพวกนี้</p> <p>เหมือนจะขีดเส้นวันสิ้นโลก ในปี 1999 เพราะนอสตราดามุสเขียนตัวเลขนี้ไว้ในคำทำนายอันหนึ่ง</p> <p>ผ่านมาหลายปี โลกมันก็ยังอยู่ ดันมีคนไปตีความว่า 1999 กลับเลขกลายเป็น 9111 <br />คือ 9/11/2001 อ้าวเวร นี่มันอาจารย์ใบ้หวยแถวปากซอยบ้านผมนี่หว่า</p> <p>บอกเลขอะไรมา เขียนอะไรมาก็ถูกหมดดิพี่</p> <p>เชื่อว่า 2012 ผ่านไป พวกนี้ชอบขายความกลัว ก็จะขีดอีกเส้นนึง นับไปอีก 13 ปี เป็น 2025</p> <p>--------------------</p> <p>ส่วนในโรงหนัง ก็มีหนังอุบัติภัยสิ้นโลกมาอีกอันแล้วครับ</p> <p>ก่อนไปดู มึข้อสังเกตความคล้ายกันของหนังจำพวกนี้ อยู่ดังนี้คือ</p> <p>1.รัฐบาลอเมริกา เชื่อไม่ได้ และไม่เก่งอย่างที่คิด</p> <p>2.คนที่เชื่อได้กลับเป็นพวก Nerd หรืองมงายกับคำทำนายไร้สาระ</p> <p>3.คนที่เมียหย่า ทะเลาะกับลูก มักจะมีโอกาสคืนดีกันตอนสิ้นโลก</p> <p>4.เมื่อรู้ว่าโลกจะสิ้น ทุกคนกลายเป็นคนเลว แต่วินาทีก่อนสิ้นโลก ทุกคนจะกลายเป็นคนดี</p> <p>5.ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ถ้าไม่ขี่เครื่องบินไปสู้เอเลี่ยนได้ มักจะตายเสมอ</p> <p>6.อุบัติภัยมักจะทำลายเมือง Icon สำคัญของโลก ดังนี้คือ นิวยอร์ค วอชิงตัน ปารีส ฮ่องกง ส่วนตำบลหันห้วยทราย จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทยนั้น ยังปลูกข้าวกินได้ตามปกติ</p> <p>7.คนเอเชียในหนังประเภทนี้ มีอัตราการรอดตาย แค่ 1 เปอร์เซนต์ ซึ่งมักจะเป็นคนญี่ปุ่น (ที่ใช้นักแสดงเกาหลี หรือจีนมาเล่น แล้วพูดภาษาญี่ปุ่นไม่เอาอ่าว) </p> <p>8.อัตราการรอดตาย อีกร้อยละ 99 เป็นคนอเมริกัน ประกอบด้วยสามจำพวก คือ พวกมีปัญหาในชีวิตส่วนตัว นักวิทยาศาสตร์ และสาวนมใหญ่</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-1718660699493780792?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-42650359608960992792009-07-01T16:07:00.001-04:002009-07-01T16:07:14.413-04:00<p>รู้กันหรือไม่ครับว่าชื่อภาษาไทยอย่างเป็นทางการคือ <br /><strong>”ปู่ซ่า บ้าพลัง”</strong></p> <p>โอ้โห ตั้งชื่อซะไม่น่าดูเลย</p> <p>เปลี่ยนเป็น “ปู่สู้ หลานซ่า” ดีก่า</p> <p>เป็นหนัง Animation อีกเรื่อง <br />ที่เป็นหนังจริงๆ ไม่ใช่ การ์ตูน ให้เด็กดูอย่างเดียว <br />อาจจะต่างจาก Shrek ที่เป็นหนังเหมาะสำหรับผู้ใหญ่ <br />เพราะมุกตลกส่วนมาก ผู้ใหญ่น่าจะเข้าใจมากกว่า</p> <p>ตัวละครใน UP มีไม่เยอะเลย <br />แต่ความลึกในแต่ละตัวมีเยอะ</p> <p>สนุกดี ได้แง่คิดหลายๆ อย่าง</p> <p>โดยเฉพาะพาคนรักไปดู ออกมาอยากจะ </p> <blockquote> <p><strong>Go Old with You</strong> </p> </blockquote> <p>เลยหล่ะครับ</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-4265035960896099279?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-87887923982129093902009-07-01T04:12:00.001-04:002009-07-01T04:14:12.471-04:00<p>เพิ่งไปดูทรานสเฟอร์เมอร์มาครับ</p> <p>ปวดตามาก เพราะมัวแต่เพ่งกราฟฟิค</p> <p>ผมเคยดูภาคที่เป็นการ์ตูน ตอนเด็กๆ <br />ตัวหุ่นมีความซับซ้อนน้อยกว่านี้เยอะเลย <br />เลยเดาว่า ถ้าไมเคิล เบย์ ทำไม่ซับซ้อน <br />คนอาจจะคิดว่าไม่สมจริง</p> <p>หนังล้างโลก วิกฤตโลก วันสิ้นสลายโลก เดี๋ยวนี้มีแนวโน้มถึ่ขึ้นเรื่อยๆ</p> <p>Transformers <br />The day the earth stood still <br />The day after tomorrow <br />Terminator Salvation <br />War of the World <br />I am Legend <br />The Core <br />Deep Impact <br />Armageddon <br />ID4</p> <p>แนวโน้มก็จะมีความสมจริงขึ้นเรื่อยๆ</p> <p>แต่ข้อสังเกตของหนังคือ สุดท้าย จะมีคนสามประเภทที่รอดชีวิต</p> <blockquote> <p>1.Kids - เด็กน้อย <br />2.Scientist - นักวิทยาศาสตร์ <br />3.Big Boob - หน้าอกสบึมส์</p></blockquote> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-8788792398212909390?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-81517416129691866472009-06-22T03:38:00.003-04:002009-06-22T03:46:52.775-04:00มันไม่ใช่ไวรัส มันไม่ทำลายระบบงาน มันไม่ทำลายฮาร์ดแวร์<br /><br />มันทำลายสมอง มันทำลายสายตา<br />มันลดทอนผลผลติชาติอย่างมาก<br />มันแทรกซึมเข้าโจมตีประชากรชาติเราอย่างรุนแรง<br />โดยเฉพาะหน่วยงานราชการ<br /><br />จากประสบการณ์ของผม ผมสังเกตเห็นคอมพิวเตอร์กว่าร้อยละเจ็ดสิบ<br />มีอาวุธชนิดนี้ติดตั้งไว้แล้ว<br /><br />มันยังเข้าโจมตีสถาบันครอบครัว<br />ด้วยการทำให้เหยื่อ ไม่สามารถทำอะไรได้ เป็นเวลานาที และบางที เป็นหลายๆ ชั่วโมง<br /><br />มันทำให้ผลิตผล มวลรวมของชาติลดลงอย่างเห็นได้ชัด<br />มันเป็นอาวุธทำลายล้างชนิดร้ายแรง<br /><br />ผมยังหาวิธีหยุดมันไม่ได้ เพราะผมก็เริ่มถูกทำลายไปทีละน้อย<br /><br />หากใครยังได้ยิน หรือได้อ่านข้อความนี้<br /><br />กรุณาอย่าคลิ๊ก สัตว์ประหลาดตัวเขียว ตัวนี้...<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/Sj81an6EG4I/AAAAAAAAADc/CD3I9M5UjwY/s1600-h/WMD01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 149px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/Sj81an6EG4I/AAAAAAAAADc/CD3I9M5UjwY/s400/WMD01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350053613844831106" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-8151741612969186647?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-52079296012991825972009-03-28T02:54:00.004-04:002009-03-28T03:57:25.614-04:00ใครที่ได้เรียนวิชา สปช. สมัยยังเด็ก<br />คงจะจำได้ว่า<br />องค์ประกอบของการเกิดเพลิงไหม้ มีอยู่ 3 ประการ<br />1.ต้องมีเชื้อเพลิง<br />2.ต้องมีอ๊อกซิเจน<br />3.ต้องมีอุณหภูมิ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/Sc3J9t8C_bI/AAAAAAAAADE/LtOvCtVT0dw/s1600-h/factor01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 230px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/Sc3J9t8C_bI/AAAAAAAAADE/LtOvCtVT0dw/s400/factor01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318128797135076786" /></a><br /><br />ต่อมา วิชาวิทยาศาสตร์สอนเรื่องการดับไฟ<br />ว่าต้องตัดปัจจัยใด ปัจจัยหนึ่งออก<br />เช่น<br />- นักดับเพลิง ใช้น้ำฉีดเข้าไปที่ไฟ เพื่อลดอุณหภูมิ<br />- ถังดับเพลิงบางชนิด ใช้ก๊าซเฉี่อย เพื่อตัดปัจจัยอ๊อกซิเจน ทำให้ไฟดับได้<br />- การป้องกันเพลิงไหมที่ดีที่สุด คือการไม่กองเก็บเชื้อเพลิงไว้ในอาคาร<br />- ฯลฯ<br /><br />---------------<br /><br />ทุกวันนี้ ประเทศไทยมีความขัดแย้ง<br />ด้วยความเห็นของผม ผมพบองค์ประกอบสามอัน <br />ที่เมื่อมาบรรจบพบกันแล้ว เพลิงจะติด และจะนำไปสู่ “ชาติแตกแยก”<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/Sc3L-g2CzcI/AAAAAAAAADU/DlTrOJ7tnho/s1600-h/factor02.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 230px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/Sc3L-g2CzcI/AAAAAAAAADU/DlTrOJ7tnho/s400/factor02.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318131009823362498" /></a><br /><br /><span style="font-weight:bold;">องค์ประกอบแรก</span><br />คือ ประชาชนการศึกษาน้อย ถูกกดขี่ ด้อยศีลธรรม<br />ต้องเข้าใจพวกเขา ที่ปล่อยให้ตกอยู่ในวงจรอุบาทว์มายาวนาน <br />เมื่อยากจน จึงต้องทำงานหนัก<br />ทำงานหนัก จึงไม่มีเวลาดูแลลูกหลาน<br />ลูกหลานไม่ได้รับการสั่งสอน ไม่มีศีลธรรม จึงไม่มีการศึกษา<br />ไม่มีการศึกษาจึงไม่รู้จักยั้งคิดและควบคุม มีลูกมาก<br />เมื่อมีลูกมาก ก็กลับไปยากจนอีกครั้ง<br /><br />เมื่อยากจน ไม่มีปากเสียง ถูกเจ้าหน้าที่รัฐรีดไถ นักการเมืองคดโกง<br />ถูกกดขี่ จึงกดดัน อัตลักษณ์และศักดิ์ศรีความเป็นคนขาดหายไป<br />เขาเหล่านี้ เปรียบเป็น<span style="font-weight:bold;">เชื้อเพลิง</span>ที่กองอยู่ทั่วทั้งประเทศ<br /><br /><span style="font-weight:bold;">องค์ประกอบที่สอง</span><br />วิทยุชุมชน และสื่อทางเลือก ที่เกิดขึ้นทั่วทุกหัวระแหง<br />สื่อจริงสื่อเทียม ไม่ได้รับการควบคุมมาเป็นเวลาหลายปีต่อเนื่องกัน<br />การปลุกระดม การพูดความจริงด้านเดียว<br />การเล่าข่าวแบบเอามัน ไร้จรรยาบรรณ<br />การให้สัมภาษณ์แบบไม่มีความรับผิดชอบ เอาตัวรอดไปวันๆ<br />เปรียบเสมือน<span style="font-weight:bold;">อ๊อกซิเจ</span>นที่ล่องลอยอยู่ทั่วไปตอนนี้<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">องค์ประกอบที่สาม</span><br />มิจฉาทิฐิ ของกลุ่มคนผู้มีเป้าประสงค์ไม่บริสุทธิ์<br />คนคิดเอาแต่ได้ สร้างความมั่งคั่งให้ตนและพวกพ้องอย่างไม่ยันยะบันยัง<br />คนไม่รู้จักยอมรับผิด ใครมาตรวจสอบพบความผิดก็หาว่าเป็นศัตรู จ้องทำลายตนเรื่อยไป<br />เปรียบเสมือน<span style="font-weight:bold;">อุณหภูมิ</span>ที่กำลังร้อนขึ้น และร้อนขึ้น<br /><br /><br />ตอนนี้องค์ประกอบครบสามประการแล้ว<br />เพลิงแห่งความแตกแยกของประชาชนเกิดทุกหัวระแหง<br />บางคนต่อสู้เพื่อเงิน เพื่อความอยู่รอดไปวันๆ<br />บางคนต่อสู้เพื่ออัตลักษณ์ ในหมู่คน ให้เกิดความยอมรับ<br />บางคนต่อสู้เพื่ออุดมการณ์<br />แต่หารู้ไม่ว่ามันคืออุดมการณ์บนฐานของ มิจฉาทิฐิ<br /><br />การดับเพลิง จำเป็นต้องระงับองค์ประกอบอันใดอันหนึ่งโดยเร็ว<br />การจะดึงเชื้อเพลิงออก หรือการลดจำนวนของคนที่มีการศึกษาน้อย <br />คนที่คับแค้นใจจากการถูกกดขี่ให้หมดไปโดยเร็วนั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้<br /><br />การเอาอ๊อกซิเจนออก <br />หรือควบคุมสื่อเทียม สื่อไร้จรรยาบรรณ อาจจะช่วยได้ <br />แต่ทุกวันนี้ที่สื่อทางเลือกกระจายอยู่เต็มไปหมด <br />คงทำได้ยาก และไม่หมดไปง่ายๆ<br /><br />เมื่อสองปัจจัยนี้ คงจะเอาออกไปได้ยาก และอาจเร็วไม่ทันใจ<br /><span style="font-weight:bold;">การลดอุณหภูมิ หรือการกำจัดมิจฉาทิฐิ <br />คงจำเป็นต้องทำโดยเร็วและน่าจะง่ายกว่าอย่างอื่น</span><br /><br /><blockquote><span style="font-weight:bold;">ส่วนทำยังไงนั้น คงต้องมาคิดกันดูครับ</span></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-5207929601299182597?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-26463330539441611902008-12-27T09:29:00.002-05:002008-12-27T09:31:50.770-05:00มุมมองที่ผมมีต่อโลก เปลี่ยนไป<br /><br />สมัยเด็ก ผมมองโลกแบบ <span style="font-weight:bold;">You are ok, I’m not ok.</span><br />ผมขี้อิจฉา ผมโลภ ผมหลง<br /><br />มหาวิทยาลัย นอกจากให้กระดาษผมหนึ่งใบแล้ว<br />ยังได้ให้ผมรู้จักกับมุมมองใหม่<br />ผมมองโลกเปลี่ยนไป เป็น <span style="font-weight:bold;">You are ok, I’m ok.</span><br /><br />ผมใช้ชีวิตอย่างสร้างสรรค์ มีความสุข ทุกอย่างเป็นสิ่งสวยงาม น่าค้นหา ท้าทาย<br /><br />ผมใช้ชีวิตมาสักพัก<br />ผมกลับเกิดคำถามในความไม่เข้าใจสิ่งรอบตัว<br />เมื่อผมทำความเข้าใจมันมากขึ้น<br />ผมพบว่า ปัญหาที่ท้าทายเหล่านั้น <span style="font-weight:bold;">"มันไม่มีทางแก้"</span><br /><br />มุมมองของผม เปลี่ยนไปสู่ <span style="font-weight:bold;">You are not ok. I am ok.</span><br />ผมเริ่มเปลี่ยนการมองสังคมจาก “เข้าใจ” เป็น “ทำใจ”<br /><br />ผมไม่แน่ใจ ว่าผมจะมีความสุข หรือ ทำใจให้สุขกับสังคมนี้ไปได้อีกนานเท่าไหร่<br /><br /><blockquote>บทความนี้ ไม่มีทางออก<br />แคบ่นเฉยๆ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-2646333053944161190?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-32786903287728238612008-12-09T20:07:00.001-05:002008-12-09T20:09:13.875-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/ST8WlwZnqbI/AAAAAAAAACg/PK-iuM_6gjA/s1600-h/MNewsImages_68014.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/ST8WlwZnqbI/AAAAAAAAACg/PK-iuM_6gjA/s400/MNewsImages_68014.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277962126204840370" /></a><br /><br /><span style="font-weight:bold;">จันทร์เอ๋ย จันทร์ยิ้ม <br />ยิ้มสุขพริ้ม ยิ้มฉงน หรือยิ้มหยัน <br />จันทร์เห็นเรา เราเห็นจันทร์ ต่างคิดกัน <br />ปากแย้มนั้น เหมือนว่ายิ้ม หมายต่างเอย</span><br /><br />ปรากฏการณ์ <span style="font-weight:bold;">จันทร์ยิ้ม</span><br />ต้องเรียกว่า ปรากฏการณ์จริงๆ นะครับ <br />ที่ทุกอย่างเกิดขึ้นแบบพร้อมๆ กันได้ขนาดนี้<br />กล่าวคือ<br /><span style="font-weight:bold;">ดาวศุกร์ (ตาด้านซ้าย)</span> ลุกโชนสว่าง เพราะอยู่ใกล้กับดวงอาทิตย์มาก<br /><span style="font-weight:bold;">ดาวพฤหัส (ตาด้านขวา) </span>สว่างนิ่งๆ นวลๆ แม้จะห่างจากตาซ้ายหลายล้านกิโลเมตร<br /><span style="font-weight:bold;">ดวงจันทร์ (ปากยิ้ม)</span> อยู่ในตำแหน่งรับแสงเสี้ยว เหมือนปากยิ้ม<br /><span style="font-weight:bold;">โลก</span> อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสม ทำให้เราสามารถเห็นดาวเคราะห์ทั้งสามดวงได้ ในตำแหน่งที่มีความหมาย<br /><br />ตั้งแต่เริ่มวัฒนธรรมมนุษย์มา เราเริ่มตีความสิ่งที่เห็นบนท้องฟ้าไปต่างๆ นานา<br />สมัยสามก๊ก ขงเบ้ง สุมาอี้ สามารถคาดเดาการตาย การเปลี่ยนเจ้าเมือง จากดาวหรี่ดับ<br />สมัยยุคกลาง การระเบิดของซูเปอร์โนวา ก็กลายเป็นเหตุการร้ายได้มากมาย<br />สมัยอยุธยา พงศาวดารกล่าวอ้างว่าดาวหางคือสัญญาณแผ่นดินเปลี่ยน<br /><br />ตำแหน่งของดาวสี่ดวงจะมาเรียงตัวคล้ายๆ กันอีกครั้งในเช้ามืดวันที่ 23 เมษายน 2552<br />การตีความกับความหมายของการยิ้ม คงต่างกันไปตามบริบทสังคมตอนนั้น<br /><br />ทางการแพทย์พิสูจน์แล้วว่า การที่เราอยู่ใกล้คนยิ้มเก่ง ยิ้มบ่อย เราจะยิ้มและมีความสุขไปด้วย เหมือนเป็นโรคติดต่อ<br />การคาบปากกา ให้ปากอยู่ในตำแหน่งเหมือนยิ้ม เมื่อดูหนังตลกจะตลกขึ้น<br />และหนังตลกถ้ามีเสียงหัวเราะนำให้ถูกจังหวะ ความตลกก็จะเพิ่มขึ้น<br />การแกล้งยิ้มหัวเราะทุกเช้า วันนั้นจะเริ่มด้วยความสุข<br />เมื่อเกิดปัญหารุมเร้า หาทางออกไม่ได้ ทางเดียวที่ทำได้คือ “ยิ้มสู้”<br /><br />ในคืนจันทร์ยิ้มนั้น มุมเล็กๆ แถวถนนพัฒนาการ<br />คุณน้าผม กำลังอยู่ในช่วงเวลาการบำบัดคีโม หลังตรวจพบมะเร็ง<br />ท่านเดินกับแม่ผม ใต้แสงจันทร์ยิ้มนวล<br />ท่านบอกว่า ไม่เคยเห็นจันทร์ยิ้มแบบนี้เลย ตลอดห้าสิบกว่าปีที่ผ่านชีวิตมา<br />ท่านบอก คงต้องยิ้มสู้กันต่อไป<br /><br />เมื่อการยิ้มเป็นสิ่งดี ถ้าจันทร์ยิ้มอยูบนฟ้าทุกคืนก็คงดีไม่น้อย <br />แต่จันทร์มองเราแล้ว คงยิ้มไม่ออก หรือคงยิ้มในความเหนื่อยหน่ายของมนุษยชาติ<br /><br /><span style="font-weight:bold;">แต่ในเมื่อจันทร์มองเราแล้วไม่ยิ้ม<br />ทำไมเราไม่มองจันทร์แล้วยิ้มดูหล่ะครับ</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ลองยิ้มให้กับท้องฟ้าที่ยังสดใสปลอดโปร่งเพียงพอให้เรามองจันทร์ได้<br />ลองยิ้มให้กับเวลา และกล้ามเนื้อ ที่เรายังมีเพียงพอ ให้มีเวลา และกำลังเพียงพอในการเงยหน้ามองจันทร์ ทั้งที่หลายคนบนโลกกลับไม่มีเวลา หรือไม่มีกำลังเพียงพอเหมือนเรา<br />ลองยิ้มให้กับโอกาสของชีวิตนี้ ที่ได้เกิดมามองจันทร์ ที่ยังมีอะไรดีๆ ให้ทำอีกตั้งเยอะ</span><br /><br /><blockquote>ว่าไหมหล่ะครับ?</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-3278690328772823861?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-5718294878327284402008-12-02T05:06:00.003-05:002008-12-02T05:18:09.662-05:00วันนี้ครบหนึ่งอาทิตย์ที่ สนามบินสุวรรณภูมิปิดตัวลง<br /><br />ผมเพิ่งส่งนักท่องเที่ยวตกค้างกลุ่มหนึ่ง ขึ้นเครื่องที่ อู่ตะเภา<br /><br />ผมได้มีโอกาสเดินทางไปที่ต่างๆ ในช่วงนี้ พบคนที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจท่องเที่ยว<br />สืบความจากเหตุการณ์ได้ดังนี้<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">พี่ที่รู้จัก เจ้าของโรงแรม พัทยา-ภูเก็ต</span><br />“ช่วงนี้ทำไงหล่ะพี่?” ผมถาม<br />“ส่วนช่วงนี้ก็ให้แขกพวกที่ไม่มีตังค์แล้วยังตกเครื่อง อยู่ฟรีไปเลย<br />ภาพพจน์ประเทศ มันก็ต้องช่วยๆ กันหว่ะ<br />แต่เดือนหน้าท่าจะแย่ แขกยกเลิกการจองไปแล้วเยอะเลย<br />ก็คงต้องประหยัดกันให้มากที่สุด ประคองๆ กันไป<br />เดือนต่อๆ ไป ก็ลุ้น สู้กันใหม่”<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ป้าคนขายตั๋วเข้าวัดอรุณ</span>ฯ<br />“กระทบอะไรไหมป้า?” ผมยืนคุยด้วย<br />"เชื่อไหม สามวันมานี้ นักท่องเที่ยวเหลือ 5 เปอร์เซนต์ ถ้ายังแบบนี้ จบกัน" คุณป้าตอบ<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">หมอนวดแผนไทย วัดโพธิ์</span><br />“มีผลอะไรไหมครับช่วงนี้?” ผมยิงคำถามขณะกำลังใช้บริการนวดเท้า<br />“นี่ก็ได้น้องเป็นลูกค้าคนแรก วันนี้นี่แหล่ะ ปกติบ่ายๆ แบบนี้ มีไม่น้อยกว่า สามสี่คนแล้ว เป็นแบบนี้ต่อไปท่าจะแย่”<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">หลายโรงแรมที่ภูเก็ตและหัวหิน</span> ลงทุนเร่งงาน เพื่อเปิดให้ทัน ฤดูท่องเที่ยวนี้<br />กำลังจะพบความยากลำบากเข้าขั้นหายนะ<br />ส่งผลให้ธุรกิจเกี่ยวเนื่องไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ พังทลายทั้งระบบ<br />ตั้งแต่โรงนวด สปา อาหารหรู ส้มตำริมหาด ที่จัดสัมมนา บริษัทออกแบบ ผู้รับเหมาก่อสร้าง รถเช่า เรือเช่า จองตั๋วเครื่องบิน ขายของที่ระลึก ยันโชว์อาคัลซ่า ฯลฯ<br /><span style="font-weight:bold;">ท่าจะแย่</span><br /> <br /><span style="font-weight:bold;">ความเห็นผม</span><br /><span style="font-weight:bold;">นายเสรีรัตน์ ผอ.การท่าฯ คือ ตัวการทำลายประเทศไทย จำเลยที่หนึ่ง</span><br />ผมไม่เข้าใจว่า การท่าอากาศยานฯ จะปิดสนามบินทำไม?<br /><br />ผู้ประท้วง ปิดถนนทางเข้าชั้นสี่ของสนามบินเท่านั้น<br />ซึ่งตอนแรกยังไม่เข้าไปในอาคารผู้โดยสารเลยด้วยซ้ำ<br /><span style="font-weight:bold;">Air-Side ที่เป็นรันเวย์ และทางเชื่อมเครื่องบิน</span> ยังทำงานได้ปกติ<br /><span style="font-weight:bold;">Cargo</span> ที่แยกถนนทางเข้า และใช้รันเวย์ ก็ไม่กระทบ<br /><span style="font-weight:bold;">แต่การท่าอากาศยานฯ กลับเลือกที่จะปิดตายสนามบินทั้งหมด</span><br /><br /><br />ผมไม่เข้าใจหนักเข้าไปอีกว่า<br /><span style="font-weight:bold;">การท่าจะปิดสนามบินนานาชาติที่เชียงใหม่ และภูเก็ตด้วยทำไม?</span><br /><br /><br />ทำให้ผมวิเคราะห์ออกมาเป็นเหตุผลเดียวว่า<br /><span style="font-weight:bold;">“นี่คือการเอาความเดือดร้อนของประเทศไทย เป็นเครื่องมือทางการเมืองชัดๆ”</span><br />ด้วยการดันความผิด และลดความชอบธรรมให้การประท้วงของพันธมิตรฯ<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">จำเลยที่สองในการทำลายประเทศไทยคราวนี้คือ รัฐบาลไทย โดยกระทรวงคมนาคม<br /></span>ที่กระบวนการรองรับความเดือดร้อน เข้าขั้น <span style="font-weight:bold;">“โหลยโท่ย” หรือ ทำงานไม่เป็น และมั่วอย่างร้ายแรง</span><br /><br /><br />เมื่อวันศุกร์ หลังจากผ่านการปิดสนามบินมาสามวัน<br />รัฐฯ ประกาศว่า สี่โรงแรม สามารถรองรับนักท่องเที่ยวตกค้างได้<br />ผมรอจนวันเสาร์ และเห็นประกาศตามเวบไซต์สถานทูตต่างประเทศ คาดว่าคงใช้งานได้แล้ว<br />สามในสี่โรงแรมที่ผมโทรไป บอกทำนองเดียวกันว่า <span style="font-weight:bold;">“รัฐบาลมั่ว ไม่ได้ส่งอะไรเจ้าหน้าที่อะไรมาเลย นี่รับสายจนจะไม่ไหวแล้ว”</span><br />สุดท้ายที่โรงแรมเซนทารา หลังจากโทรทั้งวันเสาร์ ผมโทรติดตอนสามทุ่มครึ่ง บอกว่า<span style="font-weight:bold;"> “ที่นี่รับแต่สายการบินไทย สายการบินอื่น ไม่รู้ ไม่มีข้อมูล”</span><br /><br /><br />ส่วนเบอร์โทรศัพท์ต่างๆ ที่ทางรัฐบาลให้ ไม่ว่าจะเป็นสนามบินอู่ตะเภา สมาคมธุรกิจท่องเที่ยว <br /><br />สายเหมือนจะยุ่งจนติดต่อใครไม่ได้ เช่นเดียวกับสายการบินต่างประเทศอื่นๆ<br /><br /><br />และแย่ที่สุดคือ ทั้งที่นักท่องเที่ยวติดค้างสามวัน และจะเข้าสู่วันที่สี่ และห้า และหก<br />กลับไม่มีหน่วยงานรัฐฯ อันไหนที่เหมือนจะมีหน้าที่รับผิดชอบ เปิดทำงานหลังห้าโมงเย็น และทำงานวันเสาร์อาทิตย์<br /><br /><br />รัฐฯ บอกจะให้สองพันบาทต่อวัน สำหรับกับนักท่องเที่ยวที่ติดค้าง กลับกลายเป็นคำพูดเอาหน้า<br />เมื่อถามหารายละเอียดกลับไม่ได้เรื่องสักที่ ถามไป บอกไม่มีใครรู้ โยนไป โยนมา<br /> <br />นักท่องเที่ยวที่ผมดูแล บอกตรงกันว่า <span style="font-weight:bold;">“ไม่มีใครอยากมาประเทศนี้แล้ว</span>” ส่งผลให้คนที่บ้านเขาบอกเช่นเดียวกัน<br />เหตุการณ์นี้ ผมย้ำความเชื่อที่สิ้นหวัง และประสบการณ์ในหัวที่ว่า<br /><span style="font-weight:bold;">· การที่นักการเมือง จะแก้ปัญหาเพื่อประชาชนนั้น หากไม่มีผลประโยชน์ มันจะไม่ทำงาน<br />· รัฐมนตรีถูกแต่งตั้งด้วยระบบโควต้า ไม่มีความรู้ และไม่มีความสามารถพอในงานที่รับผิดชอบ<br />· ข้าราชการไทยปัจจุบัน นอกจากฟังคำสั่งนักการเมืองแล้ว ก็ทำอะไรไม่เป็นนอกจากงานในหน้าที่ และไม่เคยจะทำอะไรเพื่อประชาชน<br />· คำว่า “ธุระไม่ใช่” คือคำพูดของคนประเทศนี้ ที่ไม่เคยคิดจะแก้ปัญหาเพื่อส่วนรวมใดๆ ทั้งสิ้น<br />· หรือสิ่งดีๆ เพื่อประชาชนในประเทศนี้ มันจะเกิดขึ้นไม่ได้ หากไม่มีการปฏิวัติ</span><br /> <br />สำหรับเหตุการนี้ หากลองคิดแก้ปัญหาดู อาจทำได้ดังนี้<br /><span style="font-weight:bold;">ความเร่งด่วนแรก ภายในสี่ชั่วโมงแรก คือ</span><br />ข่าวสาร พร้อมรับเรื่องความเดือดร้อนแบบอ้างอิง และติดตามได้<br />เวบไซต์ สาย Hotline และเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ ต้องจัดตั้งภายในสี่ชั่วโมงแรกของความเดือดร้อน<br />เพื่อระงับความสับสน และลดความเดือดร้อน พร้อมมอบหมายเลขอ้างอิง สำหรับข้อมูลที่นักท่องเที่ยวจะได้ไม่ต้องเล่าเรื่องใหม่ทุกครั้งที่ติดต่อเข้ามา<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">เร่งด่วนที่สองคือ ภายในแปดชั่วโมง คือ</span><br />การประสานงานเตรียมความพร้อมของสนามบินใกล้เคียง และประสานงานให้กับสายการบินต่างประเทศ ทั้งขาเข้าขาออก<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">เร่งด่วนที่สาม ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง คือ</span><br />การอำนวยความสะดวกต่างๆ เช่น การเตรียมล่าม การเตรียมรถขนส่ง อาหาร ส้วม โรงแรม เครื่องใช้สำนักงาน ประสานงานกับเจ้าหน้าที่รัฐท้องถิ่น อำนวยจราจร สถานพยาบาล ฯลฯ<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">เร่งด่วนที่สี่ คือ</span><br />การเยียวยาความเสียหาย เช่น การชดใช้ค่าโรงแรมสำหรับนักท่องเที่ยวที่เดือดร้อน อาจเป็นการให้กรอกข้อมูลทิ้งไว้ แล้วจัดการภายหลังตามไป อาจมีการมอบที่พัก หรือ แพ๊คเก็จทัวร์ให้ตามไปเพื่อกู้สถานการณ์ ฯลฯ<br /> <br />นี่คือสิ่งที่ผมคิดได้ภายในหนึ่งชั่วโมง<br />ซึ่งหากรัฐบาลทำงานเป็น และจริงใจแก้ปัญหา<br />คงคิดได้มากกว่านี้อีกหลายเท่า<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">และความเดือดร้อนจะไม่รุนแรงขนาดนี้</span><br /><br /><blockquote><span style="font-weight:bold;"><br />“สุดท้ายนี้ขออำนาจคุณพระศรีรัตนไตร และสิ่งศักดิ์สิทธิในสากลโลก<br />ช่วยทำให้พวกเหี้ยห่า จัญไร ที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว เอาประเทศเราไปหาผลประโยชน์<br />ไม่เคยคิดถึงประเทศชาติ และประชาชน<br />จงไม่มีอำนาจ และจงถูกควบคุม ไม่ให้สร้างความเดือดร้อนวุ่นวายได้อีกต่อไป”<br /></span></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-571829487832728440?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-57152795391278818742008-09-14T12:25:00.002-04:002008-09-14T12:30:11.818-04:00หากเทียบว่า ประเทศไทยคือ ซีพียูตัวใหญ่<br />การฟอร์แมตเครื่อง กลับไปใช้จอเขียวอีกครั้ง เมื่อวันที่ 19 กย. 49 <br />เพื่อแก้ไวรัส วายร้ายที่พัฒนาจากเดิมที่กินได้แค่ ซอฟท์แวร์บางตัว แต่กลับเริ่มกินหน่วยความจำหลัก ทำลายระบบไวรัสสแกนจนหมด <br />แถมไวรัสยังปลอมตัวเป็นไวรัสสแกน ทำให้โปรแกรม และข้อมูลดีหลายอันถูกจับเป็นไวรัสแทน<br /><br />การฟอร์แมตแต่เริ่มแรกระบบภายในเหมือนจะดี ด้วยการติดตั้ง โปรแกรมสแกนไวรัสจำนวนมาก <br />ข้อเสียอย่างเบาๆ ของจอเขียวคือทำอะไรก็ชักช้าไปเสียหมด<br />แต่ข้อเสียอย่างร้ายแรงของระบบจอเขียวคือ <strong>“เข้าอินเตอร์เน็ตไม่ได้”</strong><br /><br />เลยต้องเปลี่ยนไปติดตั้งระบบปฏิบัติการ วินโดว์จอสี เหมือนเดิมเมื่อปลายปี 50<br />แต่โปรแกรมตัวนี้ ถูกย้อมแมวมาขาย ระบบเริ่มรวนตั้งแต่การติดตั้ง<br />เมื่อลงซอฟท์แวร์ไม่ได้บางตัว ฟ้องเตือนว่า <strong>error</strong> ตลอดการติดตั้ง<br />ระบบ ไวรัสสแกน ที่ถูกติดตั้งตั้งแต่สมัยจอเขียว ตรวจเจอไวรัสบางตัวร้ายแรงถึงขั้นนำทรัพยากรภายในเครื่องไปยกให้บริษัทข้างบ้านแบบถูกลิขสิทธิ์ และพบว่าไวรัสตัวนี้ ฆ่าไม่ตายง่ายๆ <br /><br />จะฟอร์แมตเครื่องอีกหนเป็นจอเขียว ก็เกรงว่าเครื่องจะพังลงในคราวนี้<br />จะเข้า <strong>SAVE MODE</strong> ทำรัฐบาลแห่งชาติ จะยั่งยืนได้หรือไม่?<br />(และก่อนเข้าจะทำอย่างไร ถ้าไม่ต้องจอเขียว?)<br />หรือ <strong>จะต้องเลหลังขายเครื่องทิ้งให้บริษัทต่างชาติไปซะ!!!</strong><br /><br />หรือบางทีนั้น ไวรัสตัวนี้ มันเกิดจาก <strong>bug&error</strong> ด้วยพื้นฐานของตัวเครื่องเราเอง<br /><br /><strong>มักง่าย ขี้ลืม รักสบาย </strong><br />สามพื้นฐานที่ฟอร์แมตกี่ครั้งก็ไม่หาย มันเป็นธรรมชาติแบบไทยๆ มาแสนนาน<br />- <strong>มักง่าย</strong>ในการขับรถ แทรกคอสะพาน <strong>มักง่าย</strong>แทรงคิวซื้อตัวหนัง <strong>มักง่าย</strong>เดินลัดสนาม ทิ้งขยะไม่เป็นที่<br />- <strong>มักง่าย</strong>ในวงราชการ คือการวิ่งเต้น เลียแข้งขา เพื่อการเติบโตแบบง่ายๆ ไม่ต้องทำงานมีให้เห็นอยู่ทั่วไป<br />- <strong>มักง่าย</strong>ดูบอลสนุกของต่างประเทศ บอลไทยอาชีพไม่พัฒนา ไม่มีใครดู บอลไทยก็ไม่มีวันไปบอลโลกตลอดกาล<br />- <strong>ขี้ลืม</strong> ตื่นกระแส ไม่ศึกษาประวัติศาสตร์ โดนผู้นำพูดเก่งลากไปลากมา<br />- <strong>รักสบาย</strong> เล่นหวยหุ้นหวังรวย <br />- <strong>รักสบาย</strong> อยากให้บ้านเมืองดีขึ้น แต่ไม่ทำอะไรสักอย่าง แล้วมันจะดีขึ้นได้อย่างไร <br />ยิ่งน่าเศร้าเมื่อ องค์การบริหารนิสิตนักศึกษา ทำเป็นแค่จัดการปิดมหาวิทยาลัยรับน้องเต้นไก่ย่าง<br />บอลจุฬาธรรมศาสตร์ มีจุดเด่นที่การเปิดตัวหลีดเดอร์ และนัดพบเพื่อนโรงเรียนเก่า<br /><br />อันนี้ยังไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือ การหายไปของ <strong>“จิตสำนึกสาธารณะ”</strong><br />ความละอายในชั่ว เกรงกลัวต่อบาป ของคนไทย สูญหายไปอย่างรวดเร็ว<br />คนอย่างศรีธนนชัย คนอย่างทักษิณ เกิดขึ้นทั่วทุกหัวระแหง<br />การตะแบงกฏหมาย เพื่อเบียดบังประโยชน์สาธารณะ <br />มาตรฐานมารยาทความรับผิดชอบต่อสาธารณะถูกถ่างออกจนตกต่ำ<br /><br /><strong>“ตุ๊กตาการเมืองใหม่”</strong> ให้มีผู้แทนจากทุกอาชีพ เข้าไปบริหาร<br />ก็เชื่ออย่างสิ้นหวังว่า เหล่าศรีธนนชัยการเมืองก็จะแทรกเข้าไปในกระบวนการเลือกอยู่ดี<br /><br />ผมมองว่า <strong>“การเมืองใหม่”</strong> จะเกิดขึ้นอย่างยั่งยืน ต้องทำ <strong>“สังคมใหม่”</strong> เสียก่อน<br />มักง่าย ขี้ลืม รักสบาย คงไม่หายไปง่ายๆ ถ้าเรายังอยู่ในภูมิศาสตร์แบบนี้<br />แต่ <strong>“จิตสำนึกสาธารณะ”</strong> ที่หายไป ต้องเอาคืนมาให้ได้ก่อน<br /><br />ทุกภาคส่วนต้องช่วยกันทำ<br /><strong>คุณครู อาจารย์</strong> ต้องกู้การศึกษา ต้องรณรงค์ และกวดขันเรื่องจริยธรรม และสำนึกต่อสังคมส่วนรวม<br /><strong>สื่อมวลชน</strong> ต้องกลับมาทำหน้าที่อย่างถูกต้อง แบบไม่ต้องบังคับ<br /><strong>นักวิชาชีพ สถาปนิก วิศวกร แพทย์</strong> เดินตามทางตรงๆ อย่างมีจรรยาบรรณ<br /><strong>ตำรวจ</strong>ต้องบังคับกฎหมายอย่างเคร่งครัด ยุติธรรม ไม่รับสินบน<br /><strong>นักการเมือง</strong> คงเป็นกลุ่มสุดท้ายที่จะถูกเปลี่ยน เมื่อทุกคนเปลี่ยน<br /><br /><blockquote>ผมอาจจะฝันไป แต่อยากจะฝันดีๆ แบบนี้ เมื่อชีวิตจริงมันคือฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่นได้นี่สิครับ</blockquote><strong></strong><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-5715279539127881874?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-36244298281291880492008-08-27T11:09:00.003-04:002008-08-27T11:38:26.982-04:00สำหรับคนเล่นบล๊อก<br />คุณเคย กดปุ่มข้างบนที่อยู่ตรงเมนู<strong> "Next Blog" </strong>หรือเปล่าครับ?<br /><br />ผมก็ไม่เคยหรอก ก็เลยลองคลิ๊กปุ่มที่ว่า ไปเรื่อยๆ ดู<br />ปรากฏว่า<br />มันคือการ<strong>"เที่ยวรอบโลก"</strong>แบบหนึ่ง<br /><br />แต่มันเป็นการเที่ยวเชิงลึก<br />เหมือนไปกดกริ่งประตูบ้านต่างๆ<br /><br />ผมพบว่า บ้านต่างๆ พอจะแบ่งเป็นดังนี้<br /><strong>ประมาณ 30%</strong> เปิดร้านขายของ แนะนำสินค้า แปะรูปของตัวอย่าง ต่างๆ นานา<br /><strong>ประมาณ 30%</strong> อยู่บ้านคนเดียว เล่าเรื่องของตัวเอง งานปาร์ตี้ เหมือนบันทึกประจำวัน<br /><strong>ประมาณ 20%</strong> อยู่เป็นครอบครัว เล่าเรื่องลูกๆ เสียเป็นส่วนใหญ่<br />อีก<strong>ประมาณ 20%</strong> เป็นผู้สร้างสรรค์ เป็นนักวิชาการ สรรหาของแปลกๆ มาแปะ วิจารณ์ความเป็นไปของโลก ค้นหาส่วนเติมเต็ม<br /><br />ผมพบภาษาตั้งแต่ อังกฤษ รัสเซีย นอร์เวย์ อารเบีย ยิว จีน เวียดนาม ญี่ปุ่น สเปน เยอรมัน เสียดายไม่เจอไทย<br />สำหรับภาษาอังกฤษ (ที่เป็นภาษาเดียวที่ผมพอจะอ่านออก) ผมพบว่ามีคนเขียนตั้งแต่ ออสเตเรีย อังกฤษ อเมริกา มาเลเซีย ฯลฯ<br /><br />ผมเจอชมรมตั้งแต่ Hip-Mom ตกปลา ขี่จักรยาน สเก็ตบอร์ด คนรักหมา ยันผู้ชื่นชอบสถาปัตยกรรมร่วมสมัย<br /><br />มีเวลาว่างสัก 5-10 นาที <br /><blockquote>ลองเล่นดูสิ สนุกดีนะครับ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-3624429828129188049?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-63794115954093692422008-08-17T02:09:00.003-04:002008-08-27T10:35:59.821-04:00พิธีเปิดโอลิมปิคเกมส์ เมื่อวันที่แปด เดือนแปด ปีสองพันแปด ทำได้อย่างอลังการ แม้จะมีคนบอกตำหนิว่า สิ่งที่เห็นในสนามจะแตกต่างกับสิ่งที่ถ่ายทอดไปทั่วโลก<br />แต่คิดในมุม จาง อี้ โหม้ว ผู้กำกับว่า<br />"คนในสนามรังนกเรือนแสน จะเทียบอะไรกับคนทางบ้านอีกพันล้านหล่ะ?"<br /><br />ไม่แน่ว่าในอนาคตอันไม่ไกลนี้ พิธีเปิดโอลิมปิก จะเป็นหนังสามชั่วโมงเรื่องหนึ่ง ที่มีแค่ช่วงเดินพาเหรดของนักกีฬาที่เป็นภาพจริง<br /><br />โอลิมปิกครั้งนี้ คงจบไปอย่างอลังการที่สุด แต่คนที่ผมรู้จัก กลับมาจากจีนช่วงปีนี้ด้วยความไม่ค่อยประทับใจต่อคนจีนซักเท่าไหร่ เพราะเรื่องการท่องเที่ยว ธรรมชาติคนจีนไม่ใช่คนที่ต้อนรับขับสู้เหมือนคนไทย<br />เรื่องภาษาอังกฤษ คงเป็นอุปสรรคใหญ่ที่คนจะเที่ยวประเทศจีนต้องคิดหนัก แต่ต่อไปจีนคิดว่ามันอาจไม่ใช่ปัญหา<br />ภายใต้สิ่งแวดล้อมที่รีบเร่งบีบคั้น คนจีนเมืองใหญ่ เช่น ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ มีแนวโน้มจะโกรธ และรำคาญชาติอื่นที่พูดภาษาเขาไม่ได้<br /><br />จากปัจจุบัน การที่จีนเป็นฐานการผลิตสินค้าที่ใช้กันทั้งโลกกว่าหกสิบเปอร์เซนต์ ทำให้สิบปีที่ผ่านมา คนจีนมีฐานะดีขึ้นอย่างรวดเร็ว ชนชั้นกลางกว่าหลายร้อยล้านครัวเรือน ย่อมอยากมีรถ อยากมีบ้านเดี่ยว อยากกินหูฉลาม<br />เป็นการเหยียบคันเร่งอย่างแรงของภาวะโลกร้อน และปัญหาสิ่งแวดล้อม<br />การเพิ่มจำนวนปศุสัตว์ทำให้ทำลายทุ่งหญ้าในแถบมองโกเลียใน ทำให้พื้นที่เป็นทะเลทราย กลายเป็นพายุทรายกระหน่ำกรุงปักกิ่ง<br /><br />การมีจำนวนรถจำนวนมากขึ้น จำเป็นต้องถลุงเหล็กด้วยพลังงานถ่านหิน เมื่อถอยรถออกไปใช้ ก็ต้องใช้น้ำมันจากซากฟอสซิล การบริโภคอาหารที่ต้องการหีบห่อจำนวนมาก เพิ่มปริมาณคาร์บอนในชั้นบรรยากาศอย่างมาก<br /><br />ฉลามลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว เนื่องจากโดนตัดครีบเพื่อส่งเข้าครัวในภัตตาคารเหลาสุดหรู ทำให้ปลาที่เป็นเหยื่อมีปริมาณมากขึ้น แพลงตอนพืช และสาหร่ายทะเลลดลงอย่างรวดเร็ว ทำให้ไม่สามารถลดปริมาณคาร์บอนได้เท่าเดิม<br />แน่นอนว่าข่าวร้ายพวกนี้ เป็นความจริงที่เลี่ยงไม่ได้ และก็ไม่เป็นธรรมนักหากจะห้ามชนชั้นกลางจีนไม่ให้บริโภคทรัพยากรมากขึ้น ซึ่งส่วนหนึ่งพวกเขาก็ติดภาพสังคมบริโภคของสหรัฐอเมริกา<br /><br />เมื่อเงินได้มาอย่างง่าย แต่ความสามารถทางสังคมยังไม่พัฒนาตาม สิ่งที่เห็นในโอลิมปิกจึงเป็นภาพสะท้อนอะไรบางอย่าง เช่น การที่คนจีนไม่รู้จักเข้าคิว การที่ไม่รู้มารยาทการชมกีฬา ฯลฯ<br /><br />คนจีนบางจำพวก เมื่อเห็นคนอื่นเริ่มมีฐานะ ก็อยากมีอยากได้บ้าง แต่ด้วยความสามารถที่ไม่เพียงพอ บวกความมักง่าย ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาคนที่ไปประเทศจีน จะมีประสบการณ์ว่าคนจีนไม่ซื่อสัตย์ และฉกฉวยโอกาส ฉ้อโกงทั้งทางตรง และทางอ้อม<br />กฎระเบียบของทางราชการ มีความซับซ้อนคล้ายกับประเทศไทย การขออนุญาตทำอะไร เป็นเรื่องยุ่งยากไปเสียหมด<br /><strong>ซึ่งเป็นช่องทางของการคอร์รัปชั่นทั้งตามน้ำ และทวนน้ำ</strong><br /><br />ข่าวแม่น้ำโขงไหลเอ่อทั่วสองริมฝั่ง ตั้งแต่เชียงราย ถึงหนองคาย เวียงจันทน์ และความเดือนร้อนกำลังลามลงไปทางท้ายน้ำ มีหลายคนสัญนิษฐานและตั้งคำถามถึงสาเหตุว่า เกิดจากการที่จีน ทำเขื่อนกั้นน้ำลำน้ำโขง จำนวนแปดแห่งในมณฑลยูนาน เพื่อนำไปผลิตไฟฟ้ารองรับพื้นที่อุตสาหกรรมใหม่หรือไม่?<br /><br />แล้วชาติผู้ได้รับผลกระทบอย่างพม่า ลาว ไทย กัมพูชา เวียดนาม ที่มีเงินจีนลงทุนทางธุรกิจจำนวนมหาศาล จะ<strong>กล้า</strong>รวมตัวเรียกร้องใดๆ หรือไม่?<br /><br />ข่าวไข้หวัดนกเมื่อสองปีก่อน มีคนจีนหัวเส ทำวัคซีนปลอมออกขาย ด้วยการเจือจางวัคซีน และขายราคาถูก ซึ่งหารู้ไม่ว่าการทำเช่นนั้นจะทำให้เชื้อกลายพันธุ์ และแข็งแรงขึ้นจนกลายเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษาและป้องกัน อันเป็นผลกระทบระดับมนุษยชาติ<br /><br /><strong>หนังสือต่างประเทศได้เปรียบจีน ว่าเหมือน ยักษ์ตื่น หรือมังกรขยับตัวแล้ว ซึ่งก็เป็นการเปรียบที่ได้เห็นภาพ แต่อีกทางหนึ่ง กล่องแพนโดร่าอีกกล่องหนึ่งที่ได้ถูกเปิดออก หากทั้งโลกยังไม่มีทางออกใดๆ</strong><br /><br /><blockquote>เป็นกล่องแพนโดร่ากล่องใหญ่ ที่จะส่งผลกระทบกับโลกทั้งโลกได้เร็วๆ นี้ ซึ่งเป็นการนับถอยหลังในวันแรกของวันที่เหลือนั่นเอง</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-6379411595409369242?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-3365920562817958662008-05-25T22:06:00.004-04:002008-05-26T19:45:44.061-04:00<div>เดือนก่อน ผมมีโอกาสไปดูงานที่บ้านนนทภูมิแถวปากเกร็ด<br /><br />บ้านนนทภูมิ เป็นบ้านเลี้ยงเด็กพิการภายใต้การสนับสนุนของรัฐ ภายใต้สถานสงเคราะห์เด็กพิการ และทุพพลภาพปากเกร็ด ก่อตั้งตั้งแต่ปี 2513 รับฟื้นฟูเด็กพิการทางร่างกายทั้งชายและหญิง อายุ 7-14 ปี เพื่อให้เขาสามารถฟื้นฟูสมรรถภาพ เพื่อไม่เป็นภาระกับสังคม<br /><br />หากเป็นยุคก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง สมัยพรรคนาซีเรืองอำนาจ ใครคนใดเป็นผู้พิการ หรือเด็กทุพพลภาพ ต้องนำไปประหาร เนื่องจากไม่เป็นผลดีกับประเทศชาติในการเสียงบประมาณเพื่อเลี้ยงดู โดยไม่เกิดประโยชน์ใดๆ ทั้งสิ้น มองในแง่ตัวพวกเขาเอง พวกนาซีก็คงคิดว่า จะปล่อยให้อยู่ไปอย่างไร้ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ไปทำไมกัน<br /><br />ซึ่งเพียงแค่คิด หลายคนคงแย้งว่า ช่างไร้มนุษยธรรม หรือบางคนคงคิดว่า ไม่เป็นลูกหลานตัวเองก็คงไม่รู้สึก<br /><br />ในห้องเด็กพิการซ้ำซ้อน น้องบางคนมีความสามารถของพืช ไม่สามารถขยับได้ มีการตอบสนองเพียงเล็กน้อย ผมเคยอ่านเรื่องเล่าเกี่ยวกับนรกภูมิ ว่ามีบางขุม หากใครไปเกิดในขุมนั้น จะเป็นเพียงสัตว์ที่มีลักษณะพิเศษ เช่นไม่มีหนังหุ้ม ทำให้ต้องปวดแสบปวดร้อนแม้สัมผัสเพียงลมพัด หรือบางภูมิไปเกิดเป็นตัวประหลาดที่มีแต่จมูก เกิดอยู่บนโลกแห่งควันไฟ เกิดมาเพียงหนึ่งวินาทีก็ต้องสูดหายใจเข้า และสำลักควันไฟนั้นตายไป และเกิดใหม่<br /><br />หรือการที่ได้เกิดมาอยู่ในสภาพนี้อาจเป็นบางภูมิของนรก สำหรับคนที่เคยอ่านหนังสือเรื่อง “เสียดายคนตายไม่ได้อ่าน” คงคิดไปในทางเดียวกันว่า นี่คงเป็นผลกรรมจากการทำ <strong>“ปาณาติปาต”</strong> เมื่อชาติปางก่อน<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/SDtLWfHJaQI/AAAAAAAAAAo/UmSqCc58SD0/s1600-h/PICT0169.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204836644037421314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zc40uz40_BE/SDtLWfHJaQI/AAAAAAAAAAo/UmSqCc58SD0/s400/PICT0169.jpg" border="0" /></a><br /><br />น้องอุ้ม เด็กพิการซ้ำซ้อน อายุสิบสองปี หน้าตาดีถึงขั้นเป็นดาราได้ หากไม่พิการ วันนี้น้องอุ้มทำได้เพียงแค่ตอบโต้กับคำถามง่ายๆ พูดได้คำสั้นๆ ลุกเดินขับถ่ายเองไม่ได้ จำเป็นต้องอาศัยพี่เลี้ยง และดำรงชีวิตอยู่บนเตียงเป็นส่วนใหญ่<br /><br />ผมถามเจ้าหน้าที่ถึงสาเหตุของเด็กพิการ ได้ความว่า บางคนมาจากพ่อแม่ที่ไม่ตั้งใจตั้งครรภ์ และกินยาขับแต่ไม่ออก ส่งผลให้เด็กเกิดมาในสภาพพิการซ้ำซ้อน<br /><br />มันเป็นสิ่งที่ย้ำในใจผมว่า หากไม่รักใคร หากไม่พร้อม อย่าเพิ่งมีเขา<br /><br />ในมุมมองผม ที่นี่ ไม่ได้เป็นเพียงแค่บ้านสงเคราะห์เด็กพิการ แต่เป็นสถานที่สาธิตกฎแห่งกรรม เป็นสถานที่ที่เตือนใจให้ระวังตนเอง ระวังที่จะรักผู้อื่น ซึ่งจากการเยี่ยมชมที่นี่ คนที่ได้ประโยชน์อาจไม่ใช่เด็กหรือเจ้าหน้าที่ที่นี่ แต่คนที่ได้กลับเป็นพวกเราเอง<br /><br /><br /><blockquote>อย่างน้อยก็ผมคนหนึ่ง </blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-336592056281795866?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-5751883439243857662008-04-25T09:11:00.005-04:002008-04-25T21:15:43.945-04:00ภาพที่เราเห็นจนคุ้นตามานานหลายสิบปี คือภาพในหลวงเสด็จพระราชดำเนินไปตามต่างจังหวัดกล้องถ่ายรูปทรงสะพายกล้องถ่ายรูป ในมือทรงกำแผนที่ยับๆ มีรอยเขียนยุ่งไปหมด<br /><br />ผมไม่ได้เห็นภาพนั้นสดๆ มาหลายปีแล้ว<p><br />วันนี้ ผมกลับมาบ้านตอนค่ำ เปิดทีวี ผมเห็นภาพในหลวง ทรงประทับนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ มีคนพับเพียบอยู่ข้างๆ กำลังถวายงาน<br /><br /><strong>"ท่านกำลังจัดการน้ำ"</strong><br /><p>ผมเรียนมาจากเมืองนอก ในสาขาวิชา <strong>Facility Management</strong> หรือ การบริหารจัดการทรัพยากรกายภาพ ผมใช้วิชานี้ในการหากิน ในการช่วยชาติบ้าง ทำอะไรให้มันดีขึ้นมาในสองสามปีนี้ แต่พอมาคิดถึงสิ่งที่พระองค์ท่านจัดการตลอดมานั้น ผมรู้สึกตัวเองกลายเป็นเม็ดทรายเม็ดหนึ่งบนหาดทรายกว้างไปในทันที<br /><p><strong>Water Management</strong> หรือ การบริหารจัดการทรัพยากรน้ำ เป็นสิ่งที่พระองค์ท่านทำมาตอลด การสร้างเขื่อน แก้มลิง ระบบชลประทาน โครงการพัฒนาอ่าวคุ้งกระเบน การพัฒนาป่าพรุ กังหันน้ำชัยพัฒนา ฯลฯ<br /><p>คราวนี้ ท่านทรงแนะ ให้คิดใหม่ทั้งระบบ เนื่องจากสภาวะแวดล้อมเปลี่ยน ทำให้ภูมิอากาศเปลี่ยน ฝนเปลี่ยนที่ตก ปีนี้มีลมแรง ฝนตกปริมาณมาก ต้องเร่งจัดการน้ำ<br />- ตามรายงานข่าวว่า สนามกอล์ฟ ให้ความร่วมมือในการให้พื้นที่กักเก็บน้ำเมื่อหน้าน้ำ และจะเป็นแหล่งสำรองน้ำสำหรับหน้าแล้ง จะได้มีน้ำใช้ในการเกษตร ที่สนามกอล์ฟให้ความร่วมมือ เพราะเห็นว่าเป็นโครงการพระราชดำริ<br />- แหล่งน้ำในกรุงเทพฯ จำเป็นต้องปล่อยให้น้ำระบาย เพื่อทำความสะอาดตะกอน และไม่ให้เน่าเสีย<br />ภาพในจอ เป็นภาพแผนที่ประเทศไทย ที่มีข้อมูลขี้นเป็นตารางอยู่ข้างๆ มากมาย<br /><br />ผมเคยฟังเรื่องเล่าจากผู้ที่ทำงานในโครงการพระราชดำริว่า แผนที่ยับๆ ในมือท่านนั้น ท่านเป็นผู้ศึกษา และจดเขียนเอง ท่านยังมีวิธีพับที่มีประสิทธิภาพในการตรวจงานที่ต่างๆ<br /><p>ในเชิงปฏิบัติ นักจัดการที่ดีที่สุด ที่จะทำการจัดการให้องค์กรได้ประโยชน์สูงสุดและทำงานไม่เหน็ดเหนื่อยนั้น ต้องเป็นเจ้าขององค์กรนั้นนั่นเอง<br /><p>คิดดูดีๆ ว่าพระองค์ทรงมีพระชมน์มายุ 80 พรรษาแล้ว หากเทียบกับคนอายุ 80 ปี ที่ยังต้องทำงาน คงไม่ง่ายเท่าไรนัก<p>แผ่นดินนี้ จึงเป็นของพระองค์อย่างไม่ต้องสงสัย ในความคิดผม<p><br /><div><blockquote><strong>ขอพระองค์ ทรงพระเจริญ<br /></strong></blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-575188343924385766?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-53295613796055404142007-12-06T20:22:00.000-05:002007-12-06T20:26:34.169-05:00ในหลวงออกมหาสมาคม ณ พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท<br />ทรงย้ำเรื่อง สามัคคี อีกครั้งในช่วงนี้<br /><br />ในหลวงมีพระราชดำรัสเรื่อง ความสามัคคี ที่คนไทยทุกคนจำได้คือ<br /><strong>“รู้รักสามัคคี”</strong> ในช่วงพฤษภาคม ปี 2535 ซึ่งเป็นช่วงที่สังคมแตกแยก เกิดความรุนแรง<br /><br />ช่วงปีที่ผ่านมา มีหลายคนตีความว่า<strong> สามัคคี</strong>คือ<strong>สมานฉันท์<br /></strong>ความขัดแย้งทุกอย่างตอนนี้ จะแก้ด้วยความสมานฉันท์<br />ความเห็นผมว่า ไม่ใช่<br /><br />หากความขัดแย้งในสังคมถูกแก้ได้ด้วยแค่คำว่าสมานฉันท์แล้ว<br />สังคมเราจะกลายเป็นสังคมสีเทาไปในทันที<br />เนื่องจากสีขาว ต้องผสมกับสีดำ<br />ความดี จำต้องผสมกับความชั่ว<br />ซึ่งผมมองว่า นี่ไม่ใช่การแก้ไขปัญหาระยะยาว และยั่งยืนเลย<br />เพราะการแก้ปัญหาแบบ สมานฉันท์ความชั่ว กับความดีนั้น<br />รังจะทำให้สังคมตกต่ำลงไป กลายเป็นสีเทาเข้มขึ้นๆ เรื่อยๆ<br />จนกลายเป็นสีดำ<br /><br />ในความเห็นผม ความสามัคคี ที่จะนำมาแก้ความขัดแย้งในสถานการณ์ปัจจุบันน่าจะเป็น<br /><strong>ความเข้าใจ</strong> มากกว่า<strong>สมานฉันท์<br /></strong><br />ผมได้ยินได้ฟัง คนชั้นกลางในตัวเมือง หลายต่อหลายคน ชอบสรุปว่า<br />พวกคนระดับรากหญ้าเป็นคนโง่ โดนหลอกง่าย ทำให้ชื่นชอบ และเสพติดกับนโยบายประชานิยม<br />รวมทั้งเพิกเฉยต่อผลกระทบร้ายแรงของการซื้อเสียงเลือกตั้ง<br /><br />บางคนสรุปอีกว่า ประเทศเราไม่เจริญเพราะรากหญ้า<br />นำไปสู่ความคิดสุดโต่งของบางคน เช่น การตัดสิทธิ์เลือกตั้งคนพวกนี้ให้หมด หรือ แบ่งแยกประเทศ หรือ Killing field เลยก็มี<br />ซึ่งเป็นเรื่องไร้เพ้อเจ้อไร้สาระ<br /><br /><strong>ความเข้าใจ</strong> ที่มา และเหตุปัจจัยที่ทำให้เขาคิด และกระทำแบบนั้น<br />อาจเป็นวิธีการลดความขัดแย้งได้<br />พวกเขาแร้นแค้น รัฐบาลขาดการเหลียวแลในปัญหาเฉพาะหน้ามานาน ปัญหาชนชั้นที่ห่างขึ้นเรื่อยๆ และปัญหาการศึกษา ฯลฯ<br />ล้วนแล้วแต่เป็นสาเหตุที่ทำให้เขามีสิทธิที่จะมองแค่ประโยชน์เฉพาะหน้า ไม่มองถึงอนาคตอันยาวไกลทั้งสิ้น<br /><br />ผมเชื่อว่า เมื่อเราเข้าใจที่มาที่ไปแล้ว สังคมเราจะลดความขัดแย้งได้ และยังนำไปสู่การแก้ปัญหาได้ในที่สุด<br /><br />ผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเคยกล่าวว่า<br />วิธีที่แสดงความจงรักภักดีที่ดีที่สุดคือ<br />การทำงานที่ในหลวงทรงทำ<br />เพื่อให้ในหลวงไม่ต้องเหนื่อยอีกต่อไป<br /><br />ผมเชื่อแบบนั้น<br /><br />"ขอพระองค์ทรงพระเจริญ"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-5329561379605540414?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-27325057645982780112007-04-09T13:46:00.000-04:002007-04-09T14:07:50.464-04:00สมัยผมทำงานที่นิวยอร์ค เมื่อปีก่อน<br />นิวยอร์ค ก็ยังคงเป็นมหานครของโลกเหมือนอย่างที่มันเคยเป็นเสมอมา<br /><br />ในที่ทำงานเก่าของผม นอกเหนือจากอเมริกันแล้ว<br />เพื่อนร่วมงาน จริงๆ แล้วมีประมาณยี่สิบคน<br />แต่กลับมีความหลากหลายทางชาติพันธุ์อย่างคาดไม่ถึง เมื่อมานั่งคิด<br /><br />โปแลนด์ เชค เกาหลีใต้ ญึ่ปุ่น จาไมก้า ไนจีเรีย แทนซาเนีัย ไต้หวัน ฟิลิปปินส์ ลาว เอกัวดอร์ สาธารณะรัฐโดมินิกัน และ ไทย<br /><br /><br />ผมสังเกตว่า เพื่อนชาวจาไมก้าของผม มันยิ้มอยู่ได้ทั้งวัน<br />ฟันขาวๆ ของมัน ตัดกับสีผิวน้ำตาลดำ และหัวเหน่งได้อย่างสะดุดตามาก<br /><br />วันหนึ่ง ผมได้มีโอกาสยืนฉี่ข้างๆ มัน<br />หันไปมองหน้ามัน มันก็ยิ้มให้<br /><br />ผมเลยถามมันตรงๆ แบบกวนๆ ยิ้มๆ ว่า<br />"นี่เอ็งเคยหยุดยิ้มไหมวะ?"<br /><br />มันยิ้มกว้างกว่าเดิม<br />เขย่าตัว เสร็จภาระกิจ<br />แล้วตอบคำถามกวนๆ ของผมว่า<br /><br /><span style="font-weight: bold;">"The day is too short to be upset, man"</span><br /><br />เสียงเพื่อน แทนซาเนีย ในส้วมที่ปิดอยู่<br />เฮดังลั่น แสดงความชอบใจในคำตอบ<br /><br />ส่วนผม<br /><br /><blockquote>ผมยังยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึงคำตอบมัน</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-2732505764598278011?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-61362741634594908062007-04-07T23:38:00.000-04:002007-04-07T23:53:26.323-04:00ทางลัดในที่นี้ มีตั้งแต่<br />เดินลัดสนาม ข้ามถนนใต้สะพานลอย<br />แทรงคิวซื้อตั๋วหนัง หรือเข้าห้องน้ำตามห้าง<br />จนถึง ทางลัดสู่ความรวย และความสำเร็จ<br /><br />คำว่า “เลิกหาทางลัด” มาจากหลายเหตุการณ์<br />มันมาจาก<br />รู้จักรอ<br />รู้จักเข้าคิว<br />รู้จักที่จะอยู่ในระเบียบ<br />รู้จักที่จะเคารพสิทธิคนอื่น<br />รู้จักพอในสิทธิและความสามารถของตัวเอง<br /><br />ใครขับรถต่างจังหวัดบ่อยๆ หากมีการซ่อมทางที่ปิดไปช่องทางวิ่งหนึ่ง<br />สิ่งที่เกิดขึ้นคือ จะมีรถประมาณ สิบเปอร์เซนต์ ลงไปวิ่งที่ไหล่ทาง<br />แล้วไปแทรกเอาข้างหน้า<br />นั่นคือต้นเหตุที่จะทำให้รถติดขึ้น<br />และจะทำให้รถลงไปวิ่งบนไหล่ทางมากขึ้น จนกลายเป็นอีกช่องทางหนึ่ง<br /><br />หากใครเคยขับรถในต่างประเทศ<br />ถ้ามีถนนปิดซ่อม หรือมีเหตุต้องรวบช่องทางวิ่ง<br />มันเป็นที่รู้กันว่า เขาจะสลับกันไป<br />คือ ซ้ายไปหนึ่งคัน ขวาไปหนึ่งคัน<br />หากถึงคิวทางขวา แต่รถคันทางขวาชักช้ายืดยาด<br />รถทางซ้าย ก็จะรอ หากรอไม่ไหว เขาก็บีบแตรด่า เร่งให้ไปเร็วๆ<br /><br />นี่ไม่ใช่มารยาท<br />แต่มันคือบรรทัดฐาน<br />บรรทัดฐานแห่งการเคารพสิทธิคนอื่น<br />บรรทัดฐานแห่งการไม่ลัด<br /><br />แม้เรื่องเล็กๆน้อยๆ เช่น การเข้าคิวในห้องน้ำ<br />หากห้องน้ำมีหลายห้องให้เลือก<br />เขาจะยืนเป็นแถวเดียว<br />และห้องไหนว่างก่อน คนที่ยืนอยู่หัวแถว จะเป็นคนได้เข้าในห้องที่ว่างก่อน<br />ไม่ใช่ไปยืนเข้าคิว ที่หน้าห้องแต่ละห้อง แบบที่คนไทยทำกันบ่อยๆ<br />ใครซวยไปเจอห้องน้ำที่ปิดเสียไว้ ก็โชคร้าย ยืนรอไปเถอะ<br /><br /><br />เคยมีคำกล่าวว่า<br />ข้าราชการใหญ่ๆ โตๆ ใช้แค่สองอวัยวะ<br />คือ "ลิ้น" กะ "ตีน"<br />ลิ้นเลีย กะ ตีน ใช้วิ่ง<br />ไม่ได้ใช้ “หัว” คิด หรือ “มือ” สร้างผลงาน<br /><br />"เลีย" และ"วิ่ง" คือ การหาทางลัดที่ชัดเจนแบบหนึ่ง<br />ลัดสู่ความใหญ่โต และลัดสู่ความบาดหมาง<br />ขึ้นไปนั่งอยู่บนหัวคนอื่น ด้วยความไม่ชอบธรรม<br />มีเสียงสาปแช่ง และคำก่นด่า<br />แม้ว่าเสียงเหล่านั้นจะมีแทรกๆว่า<br />“เส้นกูไม่ใหญ่บ้าง ก็แล้วไป”<br /><br />หนังสือที่ขายดีมากเมื่อเร็วๆ นี้คือ<br />หนังสือจำพวก เส้นทางรวยลัด รวยเร็ว อยากรวยต้องรู้<br /><br />การที่อยากเป็นเศรษฐีแบบ เร็ว และทางลัด<br />ทางปฏิบัติส่วนหนึ่ง คือ การเล่นหวย เล่นหุ้น<br />หวังลมๆ แล้งๆ ในความหวังเชิงสถิติที่แทบเป็นไปไม่ได้<br />ไม่ได้มี Productivity ให้ชาติมันพัฒนาขึ้น<br /><br />ทางลัดสู่ความสนุกในการดูฟุตบอล<br />คือการนำเข้าการถ่ายทอดสด ฟุตบอลต่างประเทศ<br />ลัดข้ามกระบวนการพัฒนาฟุตบอลในประเทศไทย<br />อาจเป็นสาเหตุหลัก ที่บอลไทย จะไม่ได้ไปบอลโลกตลอดกาล<br />เพราะ เราหาแต่ทางลัด<br /><br />อุตสาหกรรมหลายอย่าง เราอยากจะมี อยากจะเป็น แบบลัดๆ<br />เราจึงนำเข้าเทคโนโลยีอย่างเดียว<br />เป็น Technology Transplant<br />เหมือนนำต้นไม้ที่โตแล้ว มาปลูกในบ้านเรา<br />วันหนึ่ง เมื่อสายการพัฒนาทั้ง คน และเครื่องของเราขาดไป<br />จากนั้น เราก็ต้องนำเข้า (ทั้งคน ทั้งเครื่อง) ตลอดไป<br />เหมือนต้นไม้ใหญ่ บังแสง และแย่งอาหารต้นกล้าน้อยๆ ที่เป็นเมล็ดพันธุ์ที่เกิดในบ้านเราเอง<br />ต้นกล้าน้อยๆ เหล่านั้น ก็เหี่ยว และตายไป<br /><br /><strong>เศรษฐกิจพอเพียง หรือแนวคิดแบบพอเพียง<br /></strong>คือการบอกให้เรา เลิกหาทางลัดได้แล้ว<br /><br />มาดูตัวเองซะ<br />มีความสามารถแค่ไหน จงรู้ตัวเองว่าเราอยู่ตรงไหน<br />จงรู้สิทธิเรา หน้าที่เรา เคารพสิทธิคนอื่น<br />ค่อยๆ เดินบนพื้นฐานที่มั่นคง<br />ค่อยๆ พัฒนา บนพื้นฐานความรู้ของเรา<br />สร้างองค์ความรู้ที่จำเป็นใช้ในการพัฒนาได้<br /><br />แนวคิดนี้ ไม่ได้บอกให้ ห้ามนำเข้า<br />แต่สอนให้ นำเข้าได้ แต่ต้องเรียนรู้ด้วย<br />การนำเข้าความรู้ หรือ คน ต้องไม่ใช่ <strong>“ทางออก”</strong><br />แต่มองให้มันเป็น <strong>“กระบวนการ”</strong> เรียนรู้<br />เรียนรู้ที่จะอยู่ได้ด้วยการไม่นำเข้า ให้ <strong>"เร็วที่สุด"</strong><br /><br /><blockquote><strong>"เร็วที่สุด"</strong> แบบไม่ลัดด้วยนะครับ อย่าลืม</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-6136274163459490806?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1167927662985902302007-01-04T11:18:00.000-05:002007-01-04T11:21:03.010-05:00สนามบินสุวรรณภูมิ น่าจะเป็น ความภูมิใจของชาวไทยทุกคน<br />แต่ที่ผ่านมา ยังมีงานที่ต้องแก้ไขอีกมาก<br />มาร่วมกันส่งเสียง ออกความเห็น แสดงความรู้สึก<br />ทุกเสียงจะถูกฟัง และนำไปสู่ทางแก้ไข<br />เพื่อความภูมิใจของชาวไทยเรา<br />ยิ่งกว่านั้น เพื่อสมพระเกียรติ<br />นามพระราชทาน <br /><blockquote>"สุวรรณภูมิ"</blockquote><br /><a href="http://www.checkairport.com">เข้าเวป checkairport.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-116792766298590230?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1166115487264290572006-12-14T11:38:00.000-05:002006-12-14T11:58:07.293-05:00คืนวันที่ห้า ธันวาคม เวลาหกโมงครึ่ง<br />พระองค์ท่านจะรู้หรือไม่หนอ<br />ที่มุมเล็กๆ ที่มุมถนน หัวมุมวัดพระแก้ว หน้าศาลหลักเมือง<br />มีคนรอรับเสด็จตรงนั้นอยู่ ผมคะเนด้วยสายตา คงไม่ต่ำกว่าพันคน<br /><br />ทุกคนชะเง้อ เขย่ง เบียดเสียด <br />ลมพัดมาเป็นระยะห่างๆ แต่ไม่พอที่จะบรรเทาความร้อนจากการเบียดเสียดได้<br /><br />พี่ร้อยตำรวจเอก จิตวิทยาสูงคนหนึ่ง เห็นสภาพการณ์<br />หันมาบอกกับทุกคน “เห็นไฟแว๊บๆ ก็พอแล้วเนอะ”<br /><br />แก้มที่ยกขึ้นจากรอยยิ้ม ของคุณป้าข้างๆ คงเป็นคำตอบที่ดี<br /><br />อีกข้างหนึ่งของผมเป็นพ่อแม่ มากับลูกสาวตัวน้อยสองคน<br />สาวตัวน้อยทั้งสอง ที่อยู่ในหลุมกำแพงคน ร้อนเหงื่อออก แต่ไม่งอแง<br />พ่อสลับกันอุ้มขึ้นมาจากหลุมคนตรงนั้นเป็นระยะ<br /><br />ผู้คนคับคั่ง เบียดเสียด<br />ถ้าไปดูการแสดง คงมีได้โวยวายกันบ้าง<br />แต่ผมเชื่อว่า ทุกคนตรงนั้น เต็มใจมา<br /><br />เวลาก่อนทุ่มเล็กน้อย<br />พี่ร้อยเอกคนเดิมขอร้องให้ทุกคนนั่งลง ด้วยหน้าตายิ้มแย้มเหมือนเคย<br />“เอ้า คนไทยนั่ง”<br />“เอ้า ฝรั่งนั่ง”<br />นักท่องเที่ยวหลายคน ที่ยืนอยู่ถัดไปแถวสอง แถวสาม หน้างงๆ แต่นั่งลงตามเพื่อนคนไทยที่หัวเราะอยู่รอบข้าง<br /><br />ตำรวจหันไปยืนประจำที่แล้ว เป็นสัญญาณที่ในหลวงจะเสด็จผ่านในไม่ช้านี้<br />แม้จะมองเห็นแค่รถพระองค์ท่าน เป็นไฟแว้บๆ ไกลๆ<br />เป็นภาพที่ลอดแถวตำรวจที่บังอยู่ และผ่านไปอย่างรวดเร็ว ประมาณห้าวินาที<br />แต่เสียง “ทรงพระเจริญ” ที่ทุกคนในที่นั้นร้องตะโกน<br />เสียงธงโบกอย่างพร้อมเพรียง<br />เป็นบรรยากาศที่บรรยายไม่ถูกจริงๆครับ<br /><br />ปีนี้เป็นปีแรกที่ผม ได้มาจุดเทียนชัยถวายพระพร ที่ท้องสนามหลวงจริงๆ ซะที<br />หลังจากที่เคยจุดหน้าทีวีมาหลายครั้ง<br /><br />จากเทียนเล่มน้อยของผม ที่ได้เพื่อนผู้ใจดีอุตส่าห์หยิบมาฝาก<br />ผมคงเป็นดวงเทียนหนึ่งดวงในหลายล้านดวง<br />และคงเป็นเสียงเล็กๆ ในอีกหลายล้านเสียง ร้องเพลงสรรเสริญพระบารมี และสดุดีมหาราชาอย่างภูมิใจในพระองค์ท่าน<br /><br />ท่านเคยเขียนในบันทึกส่วนตัวของพระองค์ท่าน<br />ในระหว่างทางที่ท่านเสด็จนิวัตรกลับไปศึกษาต่อ<br />เมื่อทรงได้ยินเสียงตะโกนจากพสกนิกรว่า "ในหลวงอย่าทิ้งประชาชน" <br />พระองค์ท่านได้ตอบกลับในพระราชหฤทัยว่า “เราจะทิ้งประชาชนได้อย่างไร ถ้าประชาชนไม่ทิ้งเรา”<br /><br />หกสิบปีแล้ว ท่านทรงแสดงให้พวกเราเห็นแล้วว่า ท่านไม่ทิ้งประชาชนจริงๆ<br />ประชาชนไม่มีวัน และไม่แม้แต่จะคิดจะทิ้งท่าน<br /><br />“<blockquote>ขอพระองค์ จงทรงพระเจริญ”</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-116611548726429057?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1164244849144244382006-11-22T20:17:00.000-05:002006-11-22T20:20:49.146-05:00ฝันที่หมายถึง ไม่ใช่แนวฝันไปไกลต้องไปให้ถึง<br />หรือ ฝันละเมอเพ้อถึงใคร<br />แต่หมายถึง “นอนหลับ และฝัน”<br /><br />สมัยเรียนอยู่ มีช่วงหนึ่ง ผมชอบอ่านหนังสือพวก How To<br />หรือแนวหนังสือจิตวิทยาประยุกต์ เช่น การพัฒนาตนเอง การอ่านคน ฯลฯ<br />อ่านอยู่หลายเดือน รู้สึกว่ามันมีความเครียดรุมๆ อยู่<br />มองแง่ดีว่า มันเป็นพลังขับดันได้ลึกๆ<br /><br />ช่วงนั้น เพื่อนผมกำลังเวียนกันอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง<br />เป็นวรรณกรรมเด็ก เล่มหนา ชื่อดังของ มิคาเอล เอนเด้<br />เรื่อง Never Ending Story<br /><br />หลายคนแนะนำว่าดี แต่ผมมองว่า มันน่าจะเสียเวลา<br />แต่วันหนึ่ง หนังสือก็มาวางอยู่ตรงหน้าผม ในโรงอาหารตอนเที่ยง<br /><br />ผมลองพลิกอ่าน ไปสามสี่หน้า และใช้เวลาทั้งบ่ายนั้นอ่านไปเรื่อยๆ<br />เพื่อนผมเลยเอาให้ยืมกลับไปอ่าน<br /><br />คืนนั้น และคืนต่อๆ มาอีกหลายคืน<br />ผมฝันเป็นตุเป็นตะ ทั้งเกี่ยว และไม่เกี่ยวกับในหนังสือ<br />แต่มันทำให้ผมตระหนักได้ว่า มันเป็นเวลานานมากแล้ว ที่ผมไม่ได้ฝัน<br /><br />ก็เพิ่งได้รู้ว่า <br />การได้ฝันเป็นการทำให้การนอนมีความสุข <br />ทั้งก่อน และหลัง<br /><br />สำหรับ Never Ending Story<br />โชคดีที่ผมจำภาพ และเรื่องในหนังไม่ค่อยได้<br />มันทำให้จินตนาการเมื่ออ่านหนังสือ บินไปได้ไกลกว่าในหนังมาก<br />เท่าที่ได้อ่านของ เอนเด้ มาสองสามเล่ม<br />เล่มนี้ น่าจะสร้างฝันได้ดีที่สุด<br /><br />ด้วยจินตนาการนี่เอง ที่ทำให้วรรณกรรมเด็กยิ่งใหญ่ <br />และมีผลกระทบได้มากกว่างานเขียนชนิดอื่นๆ ในความคิดผม<br /><br />ใครนึกไม่ออก ว่าฝันเรื่องสุดท้ายเรื่องอะไร<br />ลองอ่านวรรณกรรมเด็กดีๆ ซักเรื่องสิครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-116424484914424438?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1164012562843591982006-11-20T03:42:00.000-05:002006-11-20T03:49:22.863-05:00สมัยเรียนปีสาม ผมชอบไปฟังสัมมนาวิชาการตามที่ต่างๆ<br />ผมถูกเพื่อนชักชวนปนหลอกล่อ เข้าไปเข้าฟังสัมมนาการพัฒนาธุรกิจแห่งหนึ่ง<br /><br />ในห้องบรรยาย มีคนกว่ายี่สิบคน วัยคละกันตั้งแต่วัยเกษียร จนถึงรุ่นประมาณผม<br />ผู้บรรยาย เป็นคนหนุ่มวัยสามสิบปลาย<br />เขาแนะนำตัวว่าเขาจบวิศวฯ จากสถาบันชื่อดัง<br />เรียนต่อเมืองนอกเมืองนา ได้ทำงานดีๆ บริษัทใหญ่ๆ มามากมาย<br /><br />เขาเริ่มถามคำถามคนในห้อง<br />คำถามนั้นเป็นคำถามแบบเปิด เขาถามว่า<br /><strong>“ทำงานไปเพื่ออะไร?”</strong><br /><br />เขาถามไล่เรียงแถวไปจากข้างหลังมาข้างหน้า<br />คำตอบหลากหลาย มาจากหญิงและชายไล่มาเรื่อยๆ<br />“ชีวิตมั่นคง” “เพื่อลูก” “เลี้ยงดูพ่อแม่” “ชีวิตที่ดีขึ้น” “อยากเที่ยวรอบโลก” “ฯลฯ”<br /><br />ด้านหน้าห้องเป็นกระดานไวท์บอร์ดอันใหญ่<br />ผู้ถามนำคำตอบทุกคน ค่อยๆ เขียนไว้บนกระดาน<br /><br />“น้องหล่ะครับ ทำงานไปทำไม?” เขาไล่ถามมาถึงผมแล้ว<br />“เพื่อให้ชีวิตมีค่าครับ” ผมตอบ<br />คำตอบผมขึ้นไปอยู่ตรงมุมของไวท์บอร์ดอันใหญ่<br /><br />เมื่อได้คำตอบครบจากทุกคนในห้อง<br />จากนั้น เขาเขียนคำหนึ่งตัวโต ไว้ตรงกลางไวท์บอร์ดที่เว้นไว้ว่า<br /><strong>“เงิน”</strong><br /><br />เขาเริ่มเชื่อมโยงสิ่งที่ได้จากคำตอบทุกท่าน<br />“เพื่อลูก” จะเลี้ยงลูกได้ไหม ถ้าไม่มี <strong>“เงิน”</strong><br />“ชีวิตที่ดีกว่า” มีรถ มีบ้าน ก็ต้องใช้ <strong>“เงิน”</strong><br />“เที่ยวรอบโลก” จะทำได้ไหม ถ้าไม่มี <strong>“เงิน”</strong><br />เขาพูดก็พลางลากเส้นจากคำตอบที่สะสมมา เข้ามาสู่คำว่า <strong>“เงิน”</strong><br /><br />สุดท้าย เหลือคำตอบของผม “ชีวิตมีค่า” เป็นตัวสุดท้ายที่ยังไม่ได้มีเส้นเชื่อมไปถึงคำว่า <strong>“เงิน”</strong><br /><br />“คำตอบนี้ของใครนะครับ?” เขาหันมาถาม<br />ผมยกมือขึ้น ซึ่งต่อให้ไม่ยก คนข้างๆ ก็ชี้มาทางผมอยู่แล้ว<br />“น้องทำงานหรือยังครับ?” เขาถามต่อ<br />“ยังครับ”<br />“น้องเขาคงยังไม่รู้ ว่าชีวิตนี้จะมีค่าขึ้นมาก และทำอะไรได้อีกหลายอย่างถ้าเรามีเงินเช่นกัน”<br />และแล้ว เส้นจากคำตอบของผม ก็วิ่งตรงสู่คำว่า<strong> “เงิน”</strong><br /><br />จากนั้นเขาเปิดวิดีโอ จากอเมริกาเป็นงานสัมมนาของแอมเวย์<br />ให้เห็นการสัมมนาทั่วโลก และพากันไปเที่ยว ฮาวาย นิวยอร์ค และหลายเมืองในอเมริกา<br />ทุกคนดูมีความสุข โบกมือทักทาย<br />วิดีโอจบลงด้วยภาพมุมเงย สู่ธงแอมเวย์ บนฟ้าสดใส<br />และเป็นโลโก้ตัวใหญ่เต็มจอ<br /><br />ผมเพิ่งรู้ตอนนั้นแหล่ะ ว่ากำลังฟังการอบรมขายตรงของแอมเวย์<br /><br />จากนั้นผู้บรรยายเริ่มบอกวิธีได้เงินโดยไม่ต้องทำงาน ด้วยระบบลูกโซ่<br />ตอนนั้น ผมแค่รู้สึกว่า ระบบนี้มันแปลกๆ<br /><br />ต่อมาผมสรุปได้ว่า มันเป็นธุรกิจแบบ non-productive<br />ซึ่งประเทศในภาพรวม ถ้าเป็นแบบนี้กันหมด จะไปไม่รอดแน่ๆ<br />ผมนึกเปรียบกับ โฆษณาหลายตัวที่สามารถทำให้คนลดน้ำหนักลงได้<br />โดยไม่ต้องลดอาหาร และไม่อยากออกกำลังกาย<br />มันไม่ได้อยู่บนความเป็นเหตุเป็นผล ซึ่งผมไม่เชื่อ<br /><br />แค่ต้องการอะไรที่มัน Real-time แล้วฉาบฉวยจะเอามาให้ได้<br /><br />หากวันนี้ มีใครมาถามผมว่า ผมทำงานเพื่ออะไร?<br />มุมมองตอนนี้ ผมกำลังหาจุดสมดุลของเหตุผลสามอย่าง คือ<br /><strong>เพื่อเอาเงิน</strong> <br />- เงินไม่ใช่คำตอบ แต่มันเป็นปัจจัยในการดำรงชีวิต และมีทุนเพียงพอจะเอาไปทำอย่างอื่นได้<br /><strong>เพื่อเอากล่อง</strong> <br />- เกิดมาทั้งที มันต้องสร้างชื่อ และสร้างอะไรดีๆ บนโลกนี้ ประเทศนี้ สังคมนี้<br /><strong>เพื่อเอามัน</strong> <br />- นี่เป็นเหตุผลสนองตัญหาความใคร่รู้ เป็นการทดลอง ทดสอบ และพัฒนา หาคำตอบอะไรซักอย่างที่ตั้งคำถามไว้<br /><br />มันคงจะดี ถ้ามีงาน ที่ตอบเหตุผลทั้งสามได้ในอันเดียว<br /><br />แต่ถ้ามันไม่สามารถรวมกันเป็นอันเดียวได้<br />การที่คุณทำอะไร แล้วรู้จุดหมายว่าจะทำไปเพื่ออะไร?<br />ผมว่ามันทำให้เราทำสิ่งนั้น ได้อย่างไม่ต้องบ่นในความเหนื่อยล้า<br />หรือปัญหาต่างๆนานาที่เจอ และจะเจอ<br /><br />เพื่อนหลายคนของผมตอนนี้ <br />หลังจากที่ง่วนกับการหาเงินมาจ่ายเงินเดือนลูกน้องให้ทัน<br />การหาลูกค้า การรับมือเจ้านาย รับมือปัญหาประจำวัน ฯลฯ<br />พวกเขาเหมือนจะลืมว่าเขาทำงานไปเพื่ออะไรกันแน่?<br />เหมือนจุดหมายย้อนกลับมาที่คำว่า <strong>“เงิน” </strong>เพียงอย่างเดียว<br /><br />แต่หลายธุรกิจบนโลกนี้ เกิดจากเหตุผล <strong>"ทำเพื่อเอามัน" </strong>แต่กลับกลายเป็นเครื่องมือหาเงินระดับโลก<br />www.google.com เป็นหนึ่งในนั้น<br />หรือ <strong>“กล่อง”</strong> หลายใบที่ได้มา กลับกลายเป็นต้นทุน ทำให้หลายคนประสบความสำเร็จในชีวิตได้<br />และกลับได้เงินอย่างไม่ลืมหูลืมตา<br /><br />แล้วจุดหมายทั้งสามอัน มันจะรวมกันเป็นอันเดียวได้ในที่สุด<br /><br /><blockquote><strong>แล้วคุณหล่ะ ทำงานไปเพื่ออะไร? </strong></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-116401256284359198?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1158755226805856472006-09-20T08:25:00.000-04:002006-09-20T08:27:06.826-04:00ตอนเช้า ถนนหลายสายปิด สะพานทุกสะพานมีการตรวจสอบจากกองกำลังทหาร<br />เพิ่งได้รู้ว่า ชุดทหารไทย เมื่อแต่งเต็มยศ และอุปกรณ์ครบ มันก็เท่ไม่หยอก<br /><br />ทหารอยู่ทุกมุมถนน ประชาชนมองเหมือนเป็นสิ่งน่าตื่นเต้น<br /><br />รถหุ้มเกราะปิดถนนหลายสาย<br />ที่น่าสังเกตคือ มีดอกไม้หลายช่อ หุ้มเกราะไว้อีกทีหนึ่ง<br /><br />รถติด เวลาเก้าโมงกว่า หัวหน้าคณะปฏิรูปฯ แถลงผ่านวิทยุ<br />ผมมองดูรถข้างๆ ทุกคนฟังอย่างใจจดจ่อ<br />ทุกอย่างน่าจะผ่านไปด้วยดี<br /><br />ตอนเย็นขับรถผ่านพระบรมรูปทรงม้า<br />เห็นรถถังหลายคัน ถูกล้อมด้วยฝูงชน<br /><br />ผู้คนหน้าตายิ้มแย้ม พร้อมกล้องถ่ายรูป และขาตั้งกล้อง<br />จูงลูกจูงหลานถ่ายรูปร่วมรถถัง<br />ถ้าทหารปล่อยให้เด็กไปปีนป่ายรถถัง<br />คงเป็นวันเด็กที่มีคุณภาพวันหนึ่ง<br /><br />หน้ากองทัพภาคที่หนึ่ง ทหารหลายร้อยนาย ยืนประจำจุด<br />พร้อมกองทัพประชาชนและนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ<br />ต่างยืนชูสองนิ้ว ถ่ายรูปคู่กับทหาร เหมือนตัวแมสค๊อตในสวนสนุก<br />ทุกคนยิ้มแย้ม ซึ้อหมูปิ้งที่สี่แยก มานั่งกินข้างถนน<br /><br />กลับมาถึงบ้าน<br />ภาพข่าวต่างประเทศยังคงนำภาพรถถังขมึงทึงเมื่อคืนก่อน<br />เสนอวนไปวนมา<br />ราวกับว่า รถถังสิบเก้าคันนั้น มีเป็นร้อยๆ พันๆ<br /><br />ค่าเงินบาท ตกไปเกือบบาท<br />ตลาดหุ้นญี่ปุ่น ตกไปประมาณหนึ่งเปอร์เซนต์<br /><br />พรุ่งนี้ <br />สื่อต่างประเทศที่คงไม่นำเสนอภาพเด็กขี่จักรยานไปดูรถถัง หรือคุณลุงพาหลานมามอบดอกไม้ อย่างแน่นอน<br /><br />และพรุ่งนี้ ในประเทศ ทุกอย่างเปิด และคงกลับไปเหมือนเดิม<br />แต่ประชาชนมีความสุขขึ้นบอกไม่ถูก<br /><br /><blockquote>อย่างน้อยก็ผมคนนึง </blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-115875522680585647?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1155748661612163962006-08-16T13:07:00.000-04:002006-08-16T13:17:41.636-04:00คุณเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับประเทศอินเดียไหมครับ?<br />ที่ว่า<br />หากคุณไปอินเดีย สามวัน คุณจะเขียนหนังสือ ได้เป็นสิบๆ หน้า<br />หากคุณอยู่อินเดีย สามอาทิตย์ คุณจะเขียนหนังสือ ได้เป็นร้อยๆ หน้า<br />แต่หากคุณอยู่อินเดีย เกินสามเดือน คุณจะเขียนหนังสือไม่ได้เลยสักหน้า<br /><br />ผมกลับมาประเทศไทยครบสิบวันแล้ว<br />ผมเริ่มรู้สึกเหมือนคนที่เคยไปอินเดีย<br /><br />ประเทศไทยยังเหมือนเดิม<br />มีแต่มุมมองผมเท่านั้น ที่แปลกไป<br />มันอาจเป็นข้อสังเกต ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน<br /><br />ผมตกตะลึงกับการเติมน้ำมัน ที่เต็มถัง ต้องใช้เงินพันกว่าบาท<br />และตกตะลึงยิ่งกว่า ที่ยังมีคนเร่งเครื่อง จี้ตูดกันบนถนน<br />ซึ่งผมไม่เข้าใจว่า ไม่รู้จะแข่งกัน เอาเงินไปจ่ายซาอุฯ ทำไมกัน<br /><br />ผมงงๆ กับการวิเคราะห์ฟุตบอลพรีเมี่ยลีก อังกฤษ<br />ที่ผู้วิเคราะห์ และแฟนๆ <br />ออกความเห็นเหมือนทีมพวกนั้นเตะบอลอยู่ปากซอย<br />และนักเตะแต่ละคนเป็นเหมือนไอ้ปี้ดบ้านข้างๆ<br /><br />ผมตกตะลึงกับทีวีบ้านเรา<br />ที่มันไร้สาระไม่ต่างกับ ทีวีในอเมริกา<br /><br />ผมตกตะลึงกับร้านกาแฟ ที่ผุดทุกหย่อมหญ้า<br />ที่ผมไม่เข้าใจว่า ราคาแก้วหนึ่งๆ ไม่ต่ำกว่าห้าสิบบาท<br />กาแฟชงถุงเท้า ก็ยังอร่อยเหมือนเดิมนี่นา<br /><br />ค่าอาหารร้านภัตตาคารดีๆ แพงขึ้นอย่างน่าตกใจ<br />เหมือนจะเป็นการกรอง และคัดแยก คนรายได้ปานกลาง ออกไปจากกลุ่มคนรสนิยมสูง<br /><br />ผมเริ่มสับสนกับค่าครองชีพ และรายจ่ายที่จำเป็นและไม่จำเป็น<br />ที่แนวโน้มดูเหมือนระยะห่างจะถ่างขึ้น และกำลังขัดแย้งกับรายได้อย่างสิ้นเชิง<br /><br />ผมได้ยินได้ฟังเรื่องราวของเพื่อนๆ รุ่นราวคราวเดียวกัน<br />กับภาระการผ่อนรถ ผ่อนบ้าน และบางคนที่วางแผนการมีลูก<br /><br />ผมมีคำถามขัดแย้งขึ้นในหัว ว่า “เราจะอยู่กันยังไงนะ?”<br /><br />หรือทางออกอยู่ที่ การเปิดร้านอาหาร การเปิดร้านกาแฟ หรือ แข่งกันเป็นดารานักร้องเท่านั้น<br /><br />ผมได้ฟังข้อสังเกตของพี่ท่านหนึ่ง เขาสังเกตว่า<br />ในท่ามกลางคนรุ่นๆ ผม <br />การที่จะมีเงินเก็บสองแสนต่อปี หรือ มีหนี้สองแสนต่อปี <br />ไม่ได้ทำให้การดำรงชีวิตแตกต่างกันมากเท่าไหร่<br />นี่คือสัญญาณอะไรบ้างอย่าง<br />ในสังคมแห่งวัตถุนิยม และจะนำไปสู่ความล่มสลาย<br /><br />ผมยังไม่เข้าใจนัก แต่ลองคิดตาม ก็เห็นว่า มันแปลกๆ<br />เพราะการจะมีหนี้สองแสน กับมีเงินเก็บสองแสนในเมืองที่ผมเคยอยู่<br />จะทำให้ชีวิต ลำบาก หรือ อู้ฟู้ แตกต่างกันอย่างสินเชิงแน่ๆ<br /><br />นี่อาจเป็นหน้าสุดท้ายที่ผมยังสามารถตั้งข้อสังเกตในสังคมนี้ได้<br />ผมรู้สึกว่า ข้อสังเกตของผม กำลังลดน้อยลงไป<br />อาจเป็นเพราะผม เติบโตจากที่นี่ และกำลังจะ ชิน ในที่สุด<br /><br />อาจเป็นเหตุผลที่ <br />สถาปนิกชื่อดังของไทยผู้ออกแบบอาคารลักษณะไทยร่วมสมัยชื่อ โรเบิร์ต จีบุย<br />ผู้ประพันธ์ดนตรีไทย ที่ฟังแล้วร่วมสมัยและไพเราะ ชื่อ บรูซ แกสตัน<br />ผู้เชี่ยวชาญไหมไทย ที่ทำให้ไหมไทยเป็นสินค้าส่งออก ชื่อ จิม ทอมสัน<br /><br />ถอนหายใจหนึ่งที ว่าแล้วก็เปิดยูบีซี โหวตวีอะไรดีนะ อาทิตย์นี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-115574866161216396?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1153580617035668072006-07-22T10:54:00.000-04:002006-07-22T11:09:34.076-04:00ในชีวิตคนเรานั้น <br />เราอาจมีคนที่เราคิดว่าเป็น "ผู้มากบารมี” สำหรับเรา<br /><br />ผมมีอยู่ประมาณ หก ถึง เจ็ด คน<br />นอกจาก พ่อ แม่ พี่ และญาติสนิทบางคนแล้ว<br />ผมมีบุคคลที่เรียกได้ว่าเป็น “อาจารย์”<br />ที่เป็นผู้ชี้แนะทางชีวิต และในระดับจิตวิญญาณผมได้<br />อยู่อีกสองสามคน<br /><br />เป็นบุคคลที่อยู่ๆ เดินเข้ามา แล้วบอกให้ผมเอาหัวไปจิ้มขี้<br />ผมจะวิ่งไปทันทีเอาหัวไปจิ้มขี้ทันที<br />เพราะผมเชื่อว่า การที่เขาบอกให้ผมเอาหัวไปจิ้มขี้<br />คงเป็นผลดีกับผม อะไรซักอย่าง<br />อาจเป็นเพราะหัวผมมีเหา หรือ รังแครื้อรัง และกองขี้จะรักษาได้<br /><br />ผมไม่ทราบว่าคุณมีคนแบบนี้ในชีวิตบ้างหรือไม่?<br /><br />หากใครจะเถียงเรื่องหลัก กาลมสูตร<br />ผมก็ยอมแพ้ จนกระดาน<br /><br />เพราะนี่เป็นความศรัทธาผมเอง<br />ผมเห็น การดำรงชีวิต การทำงาน ของพวกเขามานานพอสมควร<br />และพอพิสูจน์ได้ในระดับหนึ่งว่าสามารถยกเขาในกลุ่มบุคคล <b>“ผู้มากบารมี”</b> ของผมได้<br /><br /><br />จริงๆ แล้วผมไม่อยากเขียนเรื่อง “ผู้มากบารมี” เลย<br />ตอนแรก ผมเห็นด้วยกับเกือบทุกท่านที่แสดงความเห็นในข้อความข้างล่าง เรื่อง <a href="http://lekparinya.blogspot.com/2006/07/blog-post.html">“โยนหินถามทาง”</a><br />ไม่ว่าจะเป็นประเด็นเรื่องที่นายสนธิจับประเด็นผิว<br />และพยายามตีขลุม เอาสถาบันมาเป็นเครื่องมือ<br /><br />ผมเห็นด้วยกับการนำประเด็นจริงๆ มาสู้กัน เช่นเรื่องนโยบายที่ผิดพลาด การทุจริตในวงกว้าง ผลประโยชน์ทับซ้อน ความไร้จริยธรรม การปิดหูปิดตาประชาชน หรือที่เรียกภาพรวมๆ ว่า <b>“ระบอบทักษิณ”</b><br />แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมก็ไม่ทิ้งในความสงสัยว่า ทักษิณพูดถึง <b>“ใคร”</b> และ <b>“ทำไม”</b><br /><br />สิ่งที่ผมทำได้คือ <b>“ตรวจสอบ”</b> จากแหล่งข่าวส่วนตัวเท่าที่ผมมี<br /><br />ในยุคที่ข้อมูลข่าวสารมีพลังในการสร้างกระแส<br />พัดไป พัดมา จนทำให้เรายืนอยู่ลำบากนั้น<br />การมีแหล่งข่าวที่เหมาะสม และตรงประเด็น จึงมีความสำคัญมาก<br /><br />บังเอิน แหล่งข่าวของผม มีรากลึกพอสมควร<br />ทั้งรับใช้ และใกล้ชิด<br />และเป็นหนึ่งในหลายคนที่ไม่ชอบนายสนธิ<br />แต่ข่าวที่ได้กลับมา เป็นสิ่งที่ผมสามารถเดินได้เต็มตัว<br />ในการเขียนบทความข้างล่าง ในเวลาสิบห้านาที<br /><br />หากนำมาเล่าให้ฟัง ก็กลายเป็นนิทานอีกเรื่องหนึ่งสำหรับคนอ่านเท่านั้น<br /><br /><blockquote>ลองตรวจสอบแหล่งข่าวของคุณดูนะครับ<br />อาจมีใครโดนพลักให้มายืนตรงจุดที่ผมยืนบ้าง</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-115358061703566807?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1152306968851048542006-07-07T17:11:00.000-04:002006-07-07T17:16:08.866-04:00ใครติดตามข่าวเรื่อง <strong>“คนมากบารมี”</strong> บ้าง ขอความคิดหน่อย<br />(ถ้าไม่ติดตาม ขอให้ข้ามไปเลยไม่ต้องเสียเวลาอ่านต่อ)<br /><br />คุณมองเรื่องนี้ว่าอย่างไร?<br /><br />การที่ทักษิณพูดถึง <strong>“ผู้มากบารมี”</strong> ที่อยากเป็น<strong> “นายกมาตรา 7”</strong> อย่างมีสคริป และเตรียมการ<br />มีการเน้นหลายครั้งหลายหน ไม่ใช่ปากผล่อย เหมือนที่แล้วๆ มา<br /><br />ผมมองว่า นี่คือการท้าทาย “พระราชอำนาจ” อย่างแยบคาย<br />ต่อจากนั้น ต้องถอยกรูด ต่อกระแสคำถาม ว่า “ใคร?”<br />คนรอบข้างต้องออกมาชี้โบ๊ชี้เบ๊ <br />เป็นหลวงตาบัวบ้าง <br />เป็นสนธิบ้าง <br />เป็นพันธมิตรบ้าง<br />เป็นประชาธิปปัตย์บ้าง<br />ที่หากไม่กินหญ้า หรือแกลบเป็นอาหาร คงไม่เชื่อแน่ๆ<br /><br />ส่วนเจ้าตัวคนพูด กลับเงียบ เบี่ยงประเด็นไป<br />การดึงเรื่อง หรือเบี่ยงประเด็นว่าจะไปดูบอลโลกของทักษิณ จะทำให้พ้นสามวันอันตราย และเมื่อครบสามวันผ่านไป คนไทยจะลืมนั้น กำลังจะสำเร็จ<br /><br />ผลคือ เราชนะในสมรภูมินี้ ทำเอาทักษิณถอยกรูด ปิดทางตีตลบด้วยกลยุทธ พ่นน้ำลายมากมายคำเพ้อเจ้อ<br />แต่ใครจะสังเกต และตระหนักว่า “เรากำลังเพลี่ยงพล้ำ จะกำลังแพ้ในสงคราม”<br /><br />คนที่ติดตามข่าวนี้ ก็รู้ว่า <strong>“คนมากบารมี”</strong> คือ องคมนตรี สักคน<br />แม้ฝ่ายต่อต้านหลายคนจะดึงไปถึงระดับ ราชวงค์ เพื่อให้ได้กระแส และผู้คน<br />หากมีสติคิดสักหน่อย ก็เห็นว่าไม่ใช่แน่ๆ<br /><br />แต่คิดต่ออีกชั้นหนึ่งดู ว่า องคมนตรีคือใคร?<br />ผู้แทนพระองค์ ใช่หรือไม่?<br />คือกลุ่มคนที่ในหลวง ทรงเลือกมาทำงานใช่หรือไม่?<br /><br />พระราชอำนาจได้ถูกท้าทายอย่างแยบยลแล้ว<br />และ<strong> “เรากำลังเพลี่ยงพล้ำ จะกำลังแพ้ในสงคราม”</strong><br /><br />ความพ่ายแพ้นี้คืออะไร?<br />สังเกตไหมว่า ทหาร ตำรวจ ที่เคยปกป้อง ราชบัลลังค์ และราชอาณาจักร มากว่า 700 ปี<br />วันนี้ มีแต่ความเงียบ และนิ่งเฉย<br />ประชาชน บุ้ยใบ้<br /><br />ระบอบทักษิณได้โยนหินถามทางแล้ว<br />และทางนี้ ท่าทางจะไปได้เสียด้วยสิ<br /><br />เหลือสิ่งที่ทักษิณควบคุมไม่ได้ในประเทศไทยนี้คือ<br />อำนาจศาล (บางศาล) และ พระราชอำนาจ เท่านั้น<br /><br />การที่ศาลฏีกา และศาลปกครอง น้อมรับพระบรมราโชวาท ให้แก้วิกฤตชาติ <br />คือการใช้พระราชอำนาจทางหนึ่ง<br /><br />การที่ในหลวงไม่ทรงลงพระปรมาภิไธย <br />ในพรฏ.เลือกตั้ง และคำสั่งแต่ตั้งโยกย้ายข้าราชการ<br />คือด่านสุดท้ายที่ท่านทรงใช้ พระราชอำนาจ ยับยั้งอะไรได้บางอย่าง<br /><br />ผมไม่ได้สนับสนุนให้ต้องเลือกข้างไหน<br />ผมไม่เห็นด้วยกับนายสนธิไปทุกอย่าง<br /><br />แต่ผมอยากให้เรามีสติ และทบทวนความเชื่อของเราอีกครั้ง<br />ถามอีกที ว่าเราเชื่อในอะไร? <br />เรารัก และอยากรักษาสถาบันหรือไม่?<br /><br /><strong><blockquote>ถามว่า ตอนนี้ เราปล่อยให้ ในหลวง สู้กับระบอบทักษิณ อย่างเดียวดายหรือไม่ครับ?</blockquote></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-115230696885104854?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1151745313687724482006-07-01T05:03:00.000-04:002006-07-01T05:32:51.520-04:00หนังสือเล่มใหม่ของ <b>นายอัลวิน ทัฟเฟลอร์ </b><br />นักอนาคตศาสตร์ผู้เขียนเรื่อง <b>คลื่นลูกที่สาม</b> เมื่อกว่าสิบปีก่อน<br />ในเล่มนั้นเป็นคนออกมาบอกว่า โลกกำลังจะเข้าสู่คลื่นลูกที่สาม<br />คือ <b>ยุคข้อมูลข่าวสาร</b><br /><br />ในเล่มนี้ เขากลับมาบอกเป็นแนวๆ ว่า<br />ความมั่งคั่ง กำลังจะเปลี่ยนอีกที<br /><br /><b>กาละ เทศะ ปัญญา</b><br />เป็นสามพื้นฐานของความมั่งคั่ง<br />เมื่อ กาละ คือ <b>Time</b><br />เทศะ คือ <b>Space</b><br />ปัญญา คือ <b>Knowledge</b><br /><br />ในประเด็นเรื่อง <b>Time</b><br />หมอนี่ พูดถึง ความเคลื่อนไหว ที่ไม่ประสานกัน<br /><b>Unsynchronized Speed</b> ของเจ็ดองคาพยพหลักในสังคม <br />โดยเขาเทียบออกมาเป็นความเร็วรถบนทางหลวง<br />รถคันแรก วิ่งอยู่ที่ ร้อยยี่สิบ กิโลเมตรต่อชั่วโมง คือ <b>“วงการธุรกิจ”</b><br />คันต่อมา ร้อย กม./ชม. คือ <b>“องค์กรอิสระ”</b><br />เจ็ดสิบ กม./ชม. <b>“องค์กรต่างประเทศ”</b><br />ห้าสิบห้า กม./ชม. <b>“รัฐ”</b><br />ยี่สิบกม./ชม. <b>“การเมือง”</b><br />สิบกม./ชม. <b>“การศึกษา”</b><br />ห้ากม./ชม. ซึ่งเดินยังเร็วกว่า คือ<b>“กฎหมาย”</b><br />ความเร็วพวกนี้คือ บริบทของ อเมริกา <br /><br />แต่อ่านแล้ว ผมชอบในแนวคิดของเขา<br />มามองแบบประยุกต์กับไทยดูบ้าง<br />ลำดับความเร็วอาจ สลับๆ กับอเมริกาบ้าง และอาจไม่เร็วเท่า<br />แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ<br />เมื่อความเร็วไม่เท่ากันแล้ว<br />ปัญหาก็ต้องเกิด<br /><br />มองมาที่ประเทศไทย<br />ปัญหาที่ขัดแย้งนี้<br />อาจเนื่องจาก วงการธุรกิจ ดันไปเป็นเรื่องเดียวกับการเมือง<br />องค์กรอิสระ และราชการเราก็ต้องเร่งเครื่อง<br />เครื่องพังไปบ้าง เกิดอุบัติเหตุไปบ้าง<br /><br />การศึกษาที่เหมือนตุ้มถ่วงอยู่ กลับถ่างปัญหาสังคม และชนชั้นมากขึ้น<br />กฏหมายที่ล้าหลังที่สุด ดูเหมือนจะถูกผูกเชือก ลากถูลู่ถูกัง กันแทบไม่เหลือ<br /><br />ในประเด็นเรื่อง <b>เทศะ หรือ Space</b> <br />แม้ว่าทำเลทองในการขายของ จะมีความสำคัญน้อยลงไป<br />แนวคิดของหมอนี้ เขาหันกลับมามองทางเอเชียเรา<br />ฐานความมั่งคั่ง จะมาทาง อินเดีย จีน ซึ่งเป็นฐานผลิตใหม่<br />ทั้งเศรษฐกิจคลื่นลูกที่สอง และสาม คืออุตสาหกรรม และบริการ<br />เช่นโรงงานในหลายมลฑลของจีน <br />หรือแม้แต่ Call Center ที่ Outsource ออกไปอินเดีย <br />หรือ ฐานพัฒนาซอฟท์แวร์ ในซิลิกอนวัลเลย์ ใน บังกะลอ <br /><br />แต่อย่างไรก็ตาม <br />ก็ไม่ลืมที่จะถกถึงปํญหาที่จะถาโถมซัดเป็นผลกรรมในการโหมเศรษฐกิจ<br />ทั้งด้านสิ่งแวดล้อม และสังคม ในอนาคตอันใกล้นี้อย่างแน่นอน<br /><br />ปัจจัยสุดท้ายคือปัญญา<br />นายนี่กล่าวเป็นการเกริ่นว่า<br />ยุคข้อมูลข่าวสาร กำลัง ก้าวเข้าสู่ ยุคการติดต่อสื่อสาร (Communication Age)<br /><br />ความจำในหัวสมองมนุษย์ อาจมีความจำเป็นน้อยลงไป <br />หากเรามี <b>“เครื่องมือ”</b> ที่จะเข้าถึง <b>“สมองของโลก”</b><br />หรือ อินเตอร์เนท นี่เอง<br /><br />การเฉือนกัน ทางธุรกิจในยุคนี้คือ<br />สำคัญอยู่ที่เรา จะเปลี่ยน และกรอง ข่าวสารเหล่านี้<br />ให้เป็นข้อมูลที่ถูกต้อง และพัฒนาไปเป็นความรู้<br /><br />ความรู้ เป็นทรัพยากรที่ต่างจาก ทรัพยากรใดๆ บนโลก<br />กล่าวคือ จับต้องไม่ได้ <br />ยิ่งใช้ ยิ่งมีมาก<br />หากเอาไปวางข้างๆ กับความรู้อื่น จะขยายตัว อาจก่อเกิดเป็นอะไรใหม่ๆ<br />สำคัญคือ หาความรู้ใด แยกตัวไปอยู่เดี่ยวๆ อาจจะกลายเป็นล้าหลังในทันที<br /><br />และเนื่องจากโลกที่ดูเหมือนหมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ <br />ทำให้เป็นไปได้ว่า<br />ความรู้ที่ได้มาวันนี้ กลับจะล้าหลังในวันพรุ่งนี้<br />Obsolete + Knowledge = Obsoledge<br />(นักวิชากรพวกนี้ ชอบสร้างคำเก๋อยู่เรื่อยไป อาจเป็นพวกเดียวกับนักวิชาการยุคเดือนตุลาฯ)<br /><br />นี่คือการสรุปความตามที่ผมเข้าใจใน หนึ่งร้อยหน้าแรก จากห้าร้อยหน้าของหนังสือ<br />ยังอ่านไม่จบแหล่ะครับ แต่ทำสรุปไว้ก่อน กันลืม<br />คาดว่า ในช่วงหลังๆ ของเล่มนี้ จะเป็นตัวอย่างที่ลงลึกมากขึ้น<br /><br />ผมไม่เคยอ่านหนังสือของนายคนนี้มาก่อน<br />แต่พอสัมผัสได้ว่า หมอนี่มองโลกเป็นตะวันตกมากๆ<br />มีการมองเฉี่ยวๆ ไปทางตะวันออก เรื่องนิพพาน เรื่องศาสนาบ้าง<br />แต่เหมือนถอยออกมา ในย่อหน้าถัดไปทันที<br /><br />ในร้อยหน้าแรกที่ผมอ่าน<br />มีการกล่าวถึงชื่อหลายประเทศในโลก<br />และหลายประเทศในทวีปเอเชีย ไต้หวัน เกาหลี ฮ่องกง สิงคโปร มาเลย์ เวียดนาม ฟิลิปปินส์<br />ความน่าสนใจคือ<br />ไม่มี <b>Thailand</b> สักคำเดียว<br /><br />ประเทศตะวันตกตอนนี้ มันไปวิ่งเป็นมดตื่น ไปทางจีน กับ อินเดียแล้ว<br />จะให้เขาหันมามองประเทศเราด้วยการแข่งทาง “อุตสาหกรรม” หรือ “ไอที” นั้น<br />อาจเป็นการ “จุดไม้ขีดให้สว่างสู้กับดวงตะวัน”<br /><br />ผู้นำเราที่เคยได้ชื่อว่าจะเป็น “อัศวินคลื่นลูกที่สาม”<br />ท่านจะรู้หรือไม่ว่า คลื่นทั้งสามลูกนั้น มันอยู่ในประเทศเดียวได้<br /><br />ยิ่งเห็นนโยบายท่านหลายๆ อันแล้วผมก็เหนื่อยใจ<br /><br />หากประเทศเรารู้จักประเมินตนเอง<br />เกษตรคือสิ่งที่เราถนัด<br />ไม่ต้องเป็น นิกส์ ไม่ต้องเป็น ฮับ บ้าบออะไรเลย<br /><br />ทางรอดของเรา อาจอยู่ที่แนวคิดอันประเสริฐยิ่งอันเดียวว่า <b>“พอเพียง”</b><br /><blockquote><b>รู้จักคำว่า เศรษฐกิจพอเพียง หรือไม่ครับท่านผู้นำ?</b></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-115174531368772448?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1150258938056329102006-06-14T00:05:00.000-04:002006-06-20T02:43:21.446-04:00ผมยอมรับว่า<br />ผมเป็นคนหนึ่งที่ดูหนังโฆษณา “In your heart” แล้วน้ำตาไหล ดูกี่ทีก็ไหล<br />ผมได้อ่านที่ท่านทรงงานในโครงการพัฒนาต่างๆ ผมน้ำตาซึมทุกที<br />ทุกครั้งที่ผมอ่านพระราชดำรัส ผมจะอ่านครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะมันช่างลึกซึ้งเสียเหลือเกิน<br />และทุกครั้งที่ผมพูดถึงในหลวง ให้คนอื่นได้รู้ถึงพระคุณท่าน ไม่ว่าภาษาไทย หรืออังกฤษ<br />ผมจะร้องไห้หรือน้ำตาคลอ ด้วยความภาคภูมิใจ<br /><br />ผมเคยถามตัวเองว่า หากผมสามารถแลกชีวิตผม หนึ่งปี<br />เพื่อให้ในหลวงมีพระชนมายุ ยาวขึ้นอีกหนึ่งนาที<br />ผมยอมหรือไม่?<br />ผมตอบในใจ สิบปีของชีวิตไร้สาระผม แลกกับหนึ่งวินาทีที่ท่านทรงงานเพื่อคนไทยหกสิบล้าน<br />ผมยังยอมเลย<br /><br />ผมติดตามข่าวที่ประเทศไทยทั้งดี และไม่ค่อยดี<br />ไฟสวย พลุสวย ประชาชนรวมตัวกันมากมาย และมีสุขด้วยใจเปี่ยมความจงรักภักดี<br />ผมเสียดายมาก ที่ไม่ได้อยู่เมืองไทย<br /><br />รถติด พนันบอลโลก กกต.หนาด้าน เสื้อเหลืองขาดตลาด โก่งราคากัน<br />ข่าวพวกนี้ ไม่ค่อยดีเท่าไหร่<br /><br />ผมเป็นห่วงคนไทยมากๆ ในหลายๆ เรื่อง<br />เรื่องหนึ่งคือ “การรักในหลวง”<br />การที่ใส่เสื้อเหลือง ใส่สายรัดข้อมือ ทราบซึ้งในพระคุณท่าน<br />แค่นี้เป็นการรักที่ถูกทางหรือไม่?<br /><br />ผมเอาข่าวเรื่องที่ประชาชนเสื้อเหลือง มารวมตัวกันมากมาย<br />ร้องไห้ ตะโกนทรงพระเจริญ ให้เพื่อนต่างชาติดู<br />เขาก็พูดตรง ๆ ออกมาว่า<br />พวกเราโดนล้างสมองกันเหรอ?<br />คงไม่ต่างจากการที่คนปกติอย่างเราๆ ท่านๆ ดูหนังสือชวนเชื่อวัดพระธรรมกาย เห็นสาวกมองจานบินต้องแสงสวยๆ แล้วน้ำตาไหล<br />ผมก็เข้าใจเขา<br /><br />ก็ได้แต่อธิบาย ว่าทำไมเรารักพระเจ้าแผ่นดินเราขนาดนี้<br />เขาไม่เคยรู้ไม่เคยได้ยินมาก่อน ก็เออๆ ออๆ ไป<br /><br />ผมอาจมีนิสัย ชอบสังเกต และช่างติ ไปนิด<br />การที่ มีการโฆษณา เรื่อง น้องต้น ด.ญ.มาลัยรัตน์ ที่ได้บ้านพระราชทาน<br />เพราะเขียนจดหมายถึงพ่อหลวง<br />ผู้ว่าฯ ก็มอบเงิน โรงพยาบาลรับแม่เข้ารักษา สำนักพระราชวังมาทำบ้านให้<br />อันนี้ผมว่า “ประหลาด”<br /><br />เช่นเดียวกับ หนังสั้น In your heart <br />ที่ตอนหนึ่ง เด็กหญิงไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมารอรับเสด็จ<br />พร้อมมีภาพทำให้เหมือนจะเข้าใจว่า ได้ถนนลาดยาง เพราะในหลวง<br /><br />ใครจะร้องไห้ ปลาบปลื้มด้วยเหตุอันนี้หรือไม่ ผมไม่เอาด้วยคนหนึ่ง<br />ผมเชื่อว่า ในหลวง ท่านทำมากกว่านั้นมาก<br /><br />แม้ว่ามันจะเป็นสัญลักษณ์ของการตีโจทย์<br />ของการโฆษณา หรือ สำนักพระราชวังและผู้ว่าฯ หวังดี<br />แต่ผมเห็นว่า การกระทำเหล่านี้ เป็นการ<br />“ตีโจทย์ ไม่แตก”<br /><br />ปรัชญาของท่าน คือ “การลดการพึ่งพา”<br />มิใช่ใครมีปัญหา เขียนจดหมาย แล้วจะได้<br />ในหลวงไปที่ไหนใช่ว่าจะมีถนนลาดยางไปให้<br /><br />การตีโจทย์ออกมาตื้นๆ แบบนี้<br />หรือจะทำให้เหมือนเป็นแค่การกระทำของนักการเมืองสามาญทั่วไป<br />คือการแก้ปัญหาด้วยวัตถุ แก้ปัญหาด้วยเงิน เพิ่มการพึ่งพา <br />ซึ่งผมว่า เป็นการสวนทางกับพระราชดำริอย่างตรงกันข้าม<br /><br />พระราชนิพนธ์เรื่อง “เล็กดีรสโต”<br />ที่ในหลวงทรงแปลจากบทที่สี่ ชื่อ Buddhism Economy<br />ในหนังสือเรื่อง Small Is Beautiful<br />ของ E.F. Schumacher นักเศรษฐศาสตร์ชื่อดัง<br /><br />ผมไม่ได้อ่านภาษาไทย ที่ท่านทรงแปล<br />ผมพยายามหาอ่านมานานทางอินเตอร์เนทหลายครั้ง <br />แต่ก็หาไม่เจอ<br />ผมเลยหาหนังสือเล่มจริงมาอ่าน <br />(ราคา สองเหรียญ ทางอเมซอน)<br /><br />แต่เนื้อหาจากหนังสือเล่มจิ๋ว กระดาษเหลืองอ๋อย ราคาแปดสิบบาท<br />พิมพ์มาแล้วกว่าสามสิบปีนี้<br />คือแนวคิดทฤษฏีพอเพียง พร้อมหลายตัวอย่างที่อินเดีย<br /><br />แต่ในหลวงท่านแน่กว่านายชูมักเกอร์ผู้เขียนหนังสือ ตรงที่นำมาทดลอง และปฏิบัติจริงได้ในผืนแผ่นดินไทย<br /><br />ท่านทรงเป็นนักพัฒนาอย่างแท้จริง<br />ท่านไม่ใช่ได้อ่านทฤษฏีอะไร แล้วนำใช้ทันที<br />ท่านทรงทดลอง เห็นจากในพระราชวังจิตรดาฯ มีทั้งโรงสี โรงรีดนมวัว โรงแปรรูปผลิตภัณฑ์เกษตร<br />ท่านทรงใช้พระราชทรัพย์ส่วนตัว <br />ใช้อย่างประหยัด และคุ้มค่า<br /><br />ตัวอย่างหนึ่ง เรื่องการพัฒนาดิน<br />ท่านทรงทดลองจากแปลงที่ดิน <br />ท่านไม่ได้เลือกที่ดินที่ธรรมดา เพื่อให้สำเร็จง่ายๆ ทันใจ และสร้างภาพ<br />ท่านทรงเลือกที่ดิน ที่เสื่อมที่สุด เค็มที่สุด เปรี้ยวที่สุด ดานที่สุด<br />ท่านแก้ดิน จนกลับมาปลูกข้าวได้สำเร็จ<br /><br />พระองค์ทรงทดลอง จนสามารถลดข้อเสีย ลดผลกระทบให้เกิดน้อยที่สุด<br />แล้วจึงค่อยนำออกใช้ นำออกสอน<br /><br />ท่านสอนให้ “พอเพียง”<br />ถามว่าเรารู้จักคำนี้กันหรือไม่?<br /><br />คำว่า “พอเพียง” นี้ ลึกซึ้งนัก<br />อย่างน้อยๆ ตามที่ผมเข้าใจ<br />คือเป็นการรวมจากสามหลักปรัชญาทางพุทธ นั่นคือ<br /><b>ทางสายกลาง</b><br /><b>ตนเป็นที่พึงแห่งตน</b><br />และ <b>สันโดษ</b><br /><br />หลายคนอาจเข้าใจว่า<b> สันโดษ</b> คือการไปอยู่กระท่อม <br />นุ่งใบตอง เก็บแมลงกิน<br />อันนั้นไม่ใช่สันโดษ นั่นเรียก ปลีกวิเวก ปนวิตถาร<br /><br />คำว่า สันโดษ ความหมายง่าย ๆ คือการที่เรามีน้อยใช้น้อย ใช้เท่าที่จำเป็น<br />รู้จักพอ ถ้ามีมาก มีเหลือก็แบ่งบันให้คนอื่นที่เขายังลำบากด้วย<br /><br />หลายคนบอกว่าเมื่อไหร่จะ"รวย" ถ้า"พอเพียง"<br />ท่านไม่ได้บอกว่าไม่ให้รวย<br />แต่ท่านบอกให้รู้จัก "พอ" <br />และคำว่า "พอ" คือ "ไม่โกง"<br />"รวย"ได้ แต่ต้อง "ไม่โกง"<br /><br />หากเรามีสันโดษ ปัญหาฉ้อราษฏบังหลวงก็ไม่มี<br />เพราะข้าราชการ หรือนักการเมือง รู้จักพอ<br />เมื่อรู้ตัวว่า เงินเดือนน้อย ก็ใช้น้อย หากใช้จ่ายเกินตัว ก็ต้องหารายได้เพิ่ม<br />หากหารายได้ไม่ทัน ก็ต้องโกงกิน <br />อันนี้เรียก ไม่รู้จักพอ ผลเสียคือ ประเทศจะล่มจม<br /><br />มองภาพกว้างกว่านั้นที่ ในหลวง เคยตรัสว่า <br />หากประเทศต่างๆ รู้จักพอเพียง<br />สงครามชิงทรัพยากร ก็ไม่มี<br />โลกจะสงบสุขเพียงไรหนอ<br /><br />ผมเป็นห่วงคนไทยเรื่อง “การรักในหลวง”<br />คล้ายกับการที่ผมเป็นห่วงคนไทย “นับถือศาสนาพุทธ”<br />การนับถือด้วยสัมโนครัว นับถือด้วยเครื่องลางพระเครื่อง<br />ท่องนโมฯเพราะกลัวผี สวดมนต์หรือบวชเพราะอยากขึ้นสวรรค์ ไหว้พระเพราะขอหวย บนบานหน้าพระพุทธรูป เชื่อถือฤกษ์ยาม<br /><br />แก่นธรรม อยู่ที่ใด? คนไทยซักร้อยละเท่าไหร่ จะเข้าใจกันนะ?<br />เช่นเดียวกับ “การรักในหลวง”<br /><br />จงตระหนักความจริงที่ว่า <br />อีกสี่สิบปี เราจะไม่มีในหลวงที่สุดยอด พระองค์นี้แล้ว<br />การรัก การบูชาในหลวงพระองค์นี้ที่ดีที่สุดคือ<br /><b>“การปฏิบัติบูชา”</b><br /><br />หากท่านรัก และเชื่อในคำสอน และการปฏิบัติในพระจริยวัติของท่าน ว่าเป็นหนทางที่ถูกในการพอประเทศเรารอดได้<br />เมื่อท่านเห็นใครจะนำพาประเทศเราไปผิดทาง หรือใครไม่รู้จักพอเพียง หรือ "โกง" เพื่อจะ "รวย"<br />หรือแย่กว่านั้นคือ "รวย" แล้วยัง "โกง" อีก ไม่รู้จักพอ<br />การปฏิบัติบูชาอย่างง่ายที่สุดก็คือการแสดงความไม่เห็นด้วย ตักเตือนเขาซะ<br /><br />สำหรับวิถีชีวิตนั้น จงเอาแบบอย่างการดำเนินชีวิต การที่ท่านทรงงานหนัก <br />ธรรมะที่ท่านครองแผ่นดินเพื่อประโยชน์สุข ของมหาชนชาวสยาม<br />ความจริงใจที่ท่านมอบให้แผ่นดินไทย <br />และสิ่งที่ท่านทรงสอน มาปฏิบัติ อย่างเข้าใจ<br /><br />เพียงเท่านี้ ในหลวงของเรา<br /><blockquote><b>จะ “In Your Heart” จริงๆ ครับ</b></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-115025893805632910?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1149286400035228642006-06-02T18:02:00.000-04:002006-06-03T21:31:39.186-04:00<div align="left"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/014.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="ภาพจาก www.kalamung.com/index24.html" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/320/014.jpg" border="0" /></a><br />"...นาวาสถาปัตย์ ช่างเชี่ยวชัดชาญเชิงเช่น<br />ยิ่งยลยิ่งเยือกเย็น เห็นสายศิลป์วิญญาณไทย..."<br />---------------------------------------------<br /><br />ปี ๓๐ สมัยผมเรียนชั้นประถม<br />ช่วงปิดเทอม คุณครูให้ทำรายงานเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทย<br /><br />ตอนนั้นได้ดูโทรทัศน์ ได้ยินว่าจะมีการเห่เรือ<br />ผมเห็นว่า เจ๋งดีนะ<br />ตอนนั้นคิดแบบเด็ก ๆ ว่าเหมือนขบวนการโกกุนไฟว์<br />เรือหลาย ๆ ลำ ประกอบร่าง ยิงปืนใหญ่<br />เลยคิดว่าจะทำรายงานเรื่อง “ขบวนพระยุหยาตราทางชลมารค”<br /><br />พี่สาวก็สนับสนุนส่งเสริมด้วยการพาไปหาข้อมูลที่ “หอสมุดแห่งชาติ”<br />หาข้อมูลกันอยู่สองวัน เล่นเอาผมอ่าน ชุดการ์ตูน ของซีเอ็ด เล่ม “มีจริงหรือไม่” จบลงไปได้<br />ส่วนพี่สาวก็ได้ข้อมูลเพียงพอ พร้อมวางรูปแบบรายงานเสร็จ<br /><br />จำได้ติดตา ว่าภาพที่ได้มา เป็นรูปเรือสุพรรณหงส์รูปด้านข้าง มีพู่ห้อย สวยมาก<br />ภาพนั้นแปะอยู่กลางหน้ากระดาษฟุลแก๊บ ด้วยกาวน้ำ ฝาสีฟ้า<br /><br />เริ่มต้นด้วยโคลงสี่ และบทเห่ เขียนด้วยปากกา ตัวโต เต็มบรรทัดว่า<br /><b>“สุพรรณหงส์ทรงพู่ห้อย งามชดช้อยลอยหลังสินธุ์”</b><br /><br />ส่วนเนื้อหา เป็นการคัดลอกตัวครึ่งบรรทัด จากกระดาษที่ถ่ายเอกสารมาจากหอสมุดฯ<br />มีลายมือพี่สาวโยงไปมา สรุปความได้สี่กระดาษฟูลแก๊บ<br /><br />ผมจำเนื้อหาในนั้นไม่ได้เลย คงเป็นผลกรรมของการให้พี่สาวทำการบ้าน<br /><br />---------------------------------------------<br /><br />จากนั้นไม่กี่ปี ด้วยความซนของผม ก็ได้พาก๊วนจักรยาน แหกกฏแม่ ขี่ออกจากซอยหมู่บ้าน ออกถนน เที่ยวเล่นไปเรื่อยเปื่อย<br />จนข้ามสะพานอรุณอัมรินทร์ ซึ่งอยู่ไกลจากบ้านผมมาก<br />(ความคิดวันนี้ คงเหมือนการขับรถไปสระบุรี)<br />ผมจอดจักรยานกลางสะพาน และมองเห็นอู่เรือพระราชพิธี อยู่ตรงข้ามสถานีรถไฟบางกอกน้อยอยู่ไม่ไกล<br />สีทองจากหัวเรือสุพรรณหงส์ และอนันตนาคราช ช่างสะดุดตายิ่งนัก<br /><br />ผมอยากเข้าไปดูเรือ ตั้งแต่วันนั้นมา<br />ทุกครั้งที่ได้นั่งรถ หรือนั่งรถเมล์ข้ามสะพาน ก็ต้องมองไปที่อู่เรือนั้นทุกทีไป<br />แต่จนแล้วจนเล่า ก็ไม่ได้มีโอกาสสักที<br /><br />---------------------------------------------<br /><br />ขณะเรียนปีสาม โรงเรียนสถาปัตย์<br />มีการเรียนวิชาสถาปัตยกรรมไทย<br />ได้รับมอบหมายให้ทำรายงานเรื่อง “ลายไทย”<br />ผมก็ได้โอกาส ขุดความฝันที่หวังมานาน เอามาทำให้เป็นจริง<br />กลุ่มผม ด้วยการชักนำของผมเอง ได้เลือกหัวข้อ “เรือพระราชพิธี”<br /><br />ผมได้ไปที่อู่เรือพระราชพิธีเป็นครั้งแรก<br />และได้ใช้ประโยชน์จากความเป็นนักเรียน<br />ได้ตักตวงความรู้จากที่นั่นมากมาย<br /><br />รายงานเล่มนั้น ส่วนใหญ่เป็นการวิเคราะห์ การผูกลายของโขนเรือ<br />ใครไม่เคยเข้าไปดูใกล้ ๆ จะไม่รู้ว่า ลายสีทองข้าง <b>เรืออนันตนาคราช</b><br />เป็นการผูกลายของหัวนาคเล็ก ๆ เต็มไปหมด สมชิ่อ อนันตนาคราชนัก<br /><br /><b>เรืออเนกชาติภุชงค์</b> หัวเรือ เป็นลายหัวนาคตัวใหญ่ใหญ่ ส่วนลายก็เป็นลายนาคขดไปมาเช่นกัน<br /><br />ลายสีทองข้างโขน<b>เรือสุพรรณหงษ์</b> เป็นลายกนก ผูกไปมา ลักษณะเหมือนขนหงษ์<br /><br />"สวยงาม และลงตัวยิ่งนัก"<br /><br />ตอนนั้น ต้องหัดคัดลอกลายไทยกันมือหงิก<br />เขียนลายด้วยดินสอกันบนกระดาษ เอศูนย์ต่อกันสี่แผ่น (ประมาณสองมือกาง)<br />ถอดลายออกมาอัตราส่วนประมาณ ๑ ต่อ ๒๕<br /><br />ด้วยความที่มือห่วยกันมาก ผลงานจึงออกมาดูไม่จืด<br /><br />แต่ของจริงนั้น สวยจริง ๆ ครับ<br />ใครไม่เคยไป หาโอกาสไปดูกันนะครับ<br /><br />---------------------------------------------<br /><br />ปี ๔๒<br />ผมได้มีโอกาสชมขบวนเห่เรือพระราชพิธีด้วยตาตัวเองเป็นครั้งแรก<br />มีเพื่อนมันเป็นญาติกับคนมีบ้านอยู่ริมน้ำใกล้ ๆ ธรรมศาสตร์<br /><br />เมื่อเรือผ่านเข้ามาใกล้กับจุดที่ดูอยู่<br />เสียงเห่ และเสียงรับ ดังก้องกังวานทั่วท้องน้ำเจ้าพระยา<br />ขนลุกจริง ๆ ครับ (นี่ขณะพิมพ์ ขนยังลุกเพราะจำบรรยากาศนั้นได้)<br /><br />ในหลวง ประทับบนเรือสุพรรณหงส์ เคลื่อนช้าๆ อยู่กลางลำน้ำ และไม่ไกล<br />ฝีพายจ้วงน้ำท่านกบินพร้อมเพรียง สีทองจากตัวเรือระยิบระยับ<br /><br />ผมลดกล้องติดเลนส์เทเลลง<br />ยกมือท่วมหัว “ขอพระองค์ จงทรงพระเจริญ”<br /><br />---------------------------------------------<br /><br />ใครอยู่เมืองไทย พลาดไม่ได้นะครับ<br />แม้บัตรแพง หรือขายหมด<br />ลองไปดูช่วงที่แม่น้ำเปิด หรือติดถนน<br />ต่อให้ไม่เห็นอะไรก็ตาม แต่เสียงจากการเห่เรือ<br />และกลิ่นไอของประชาชนที่เปี่ยมด้วยความจงรักภักดี ณ ที่นั้น<br /><br /><blockquote><b>หาไม่ได้ที่ไหนในโลกแล้วหล่ะครับ</b></blockquote><br /><br />---------------------------------------------<br /><a href="http://www.manager.co.th/Travel/ViewNews.aspx?NewsID=9490000068310">บทเห่เรือปีนี้</a> งดงามเช่นกันครับ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114928640003522864?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1148421777245357302006-05-23T17:57:00.000-04:002006-05-23T18:02:57.260-04:00ศาสนา ลัทธิต่าง ๆ ผมมองมานานแล้วว่า เป็นส่วนเข้ามาเติมเต็มมนุษยชาติ <br />เพื่อตอบความสงสัย ในสิ่งที่เหนือธรรมชาติ สิ่งที่สงสัย สิ่งที่ไม่เข้าใจ<br /><br />เมื่อวิทยาศาสตร์ก้าวหน้าไป หลาย ๆ อย่างได้ถูกอธิบายด้วยความจริงที่ค้นพบ<br />จีพีเอส และดาวเทียมพยากรณ์อากาศ มาแทนที่การบูชาเทพโปเซดอน<br />นรกใต้พื้นผิวโลก ต้องอยู่ลึกกว่าระยะสิบสองกิโลเมตรที่เรือดำน้ำนอติลุสลงไปถึง<br />พระเจ้าของศาสนาคริสต์ ถูกเปลี่ยนที่อยู่จากเมฆบนฟ้า ไปอยู่ที่ขอบจักรวาลที่อยู่เกินกว่าอำนาจของบิกแบงค์<br /><br />ใครเคยอ่านหนังสือของคุณ ดังตฤณ เรื่อง <b>“เสียดายคนตายไม่ได้อ่าน”</b><br />คงได้แนวคิดใหม่ ๆ ที่เป็นรูปธรรมในการมองกฎแห่งกรรม<br />แม้เป็นสิ่งที่พิสูจน์ไม่ได้ และอธิบายได้ง่ายมากว่าเป็น <b>“ปัจจัตตัง”</b> หรือเป็นสิ่งที่รู้ได้ด้วยตนเอง<br /><br />ผมมองหนังสือคุณดังตฤณว่า เป็นการอธิบายความสงสัย ความงุนงงในกฎแห่งกรรม ให้เป็นรูปธรรม จับต้องได้<br />สำคัญกว่านั้นคือ ผมชอบที่เป้าหมาย คือการสอนให้เข้าใจที่มา และที่ไป<br />สอนให้เป็นคนดี และอย่าไปหวังผลในความดีนั้น เพราะจะได้ผลไม่บริสุทธิ์<br /><br />เหตุการณ์บ้านเมืองหลายๆ อย่างที่ผ่านมา หลายคนงุนงงเหมือนศาสนา<br />ไม่เข้าใจในปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นว่า ใคร ทำอะไร เพื่ออะไร<br /><br /><b>“คู่มือทรราช” </b>เป็นคำอธิบายได้ดีพอสมควร<br />แต่มันไม่อธิบายปรากฏการณ์บางอย่างที่ผมสงสัย<br /><br /><b>“แผนการณ์จากฟินแลนด์”</b> ไม่รู้ว่ามีจริงหรือไม่ หรือใครคิด ใครแต่งขึ้นมา<br />แต่กลับเป็นคำตอบที่เป็นรูปธรรมในการอธิบายหลาย ๆ อย่างได้อย่างลงตัว<br />๑.ยึดรากหญ้า<br />๒.บริหารด้วยทุนนิยม<br />๓.ปกครองด้วยพรรคเดียว<br />๔.รื้อระบบราชการ<br />๕.ลดบทบาทสถาบันกษัตริย์ให้เป็นแค่สัญลักษณ์<br /><br />หากใครอ่านที่ผมเขียนเรื่อง “หาง” จากบทความที่ผ่านมา<br />ห้าข้อนี้ เป็นการใช้หางของคอมมิวนิส เหมา ฟาสซิส และทุนนิยมได้อย่างลงตัว<br />เหมือนทุกอย่าง จะตอบด้วย “เงิน”<br /><br />เงินเป็นอุปกรณ์ และอาวุธนำไปสู่เป้าหมายอะไรบางอย่าง<br />แผนการปฏิบัติที่แยบยลนั้นอาจเป็นอย่างขั้นตอน<br />อาจแจกแจงได้เป็นข้อๆ ตามนี้<br />๑.กองทุนหมู่บ้าน กองทุนเอสเอ็มอี ทุนการศึกษาจากเงินหวย<br />๒.แปรรูปทรัพยากรเข้าตลาดหุ้น ปิดปากสื่อด้วยระบบสปอนเซอร์<br />๓.ซื้อ และมอมเมาพรรคการเมือง องค์กรอิสระ ด้วยผลประโยชน์ต่างตอบแทน ฯลฯ<br />๔.ขึ้นเงินเดือนราชการ เปลี่ยนเป็นพนักงานของรัฐ ไม่มีข้าแผ่นดินอีกต่อไป<br />เมื่อสำเร็จทั้ง ๔ ข้อแล้ว ผลลัพท์ข้อ ๕ อยู่ไม่ไกล<br /><br />บวกกับการที่มีใครตั้งใจบังอาจ หรือรู้เท่าไม่ถึงการ <br />เอากรณีของประเทศเนปาล เป็นกรณีศึกษา<br />การที่กษัตริย์เนปาลทนไม่ได้ ลงมาสังฆกรรมนัวเนียกับการเมือง<br />จนประชาชนโกรธ และเดินขบวนขับไล่<br />สุดท้ายพระองค์ต้องคืนอำนาจ<br />และ มีการแก้รัฐธรรมนูญให้ลดพระราชอำนาจ<br /><br />มันเปรียบเทียบไม่ได้!!!<br /><br />แต่พอจะเห็นหนทางอะไรบางอย่าง<br />หากมีใครต้องการจะเดินให้เข้าแผนทั้งห้านั้น<br /><br />เขาสู้กับอะไรอยู่?<br />เราสู้กับอะไรอยู่?<br /><br />ถามตัวเองซะ<br />ว่าเราเชื่อในอะไร?<br />เราหลงไหลในอุปกรณ์ ในอาวุธที่เขามอมเมาเราหรือไม่?<br /><br />เลิกทำตัวเป็นนักเชี่ยวชาญในตัวอักษรบ้างได้ไหม?<br />จงอย่าลืมตัวว่า ก่อนเป็นนักเชี่ยวชาญอะไรก็ตาม <br /><blockquote><b>คุณเป็น “คน” มาก่อน</b></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114842177724535730?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1148014640459741022006-05-19T00:55:00.000-04:002006-05-19T01:07:18.633-04:00ประมาณปี 38 สมัยที่ผมเพิ่งเข้าโรงเรียนสถาปัตยกรรม ช่วงนั้นวงการก่อสร้าง และอสังหาริมทรัพย์ตื่นตัวอย่างมาก<br />กระแสงานด้านอาคารประหยัดพลังงาน ด้านงานอนุรักษ์อาคาร กระเพื่อมขึ้นมา <br />ตอนนั้นมีผู้เชี่ยวชาญในด้านสาขาต่าง ๆ โดดเด่นขึ้นอย่างมาก<br />ได้ยินว่ามีการว่าจ้าง ผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นในโครงการใหญ่ๆ ด้วยจำนวนเงินที่นึกไม่ถึง<br /><br />ขณะนั้น ในสายตาของนักเรียนสถาปัตย์ เหมือนมีความเชื่อว่า ควรแสวงหาความเชี่ยวชาญในสาขาใดสาขาหนึ่งสักอัน<br />เช่น สาขาเทคโนโลยีอาคาร หรือ สาขาอนุรักษ์อาคาร หรือ ด้านสิ่งแวดล้อม หรือ ด้านพลังงาน ฯลฯ<br />หรือเรียกว่า <b> “Specialist” </b><br /><br />สองสามปีผ่านไป <br />สภาวะเศรษฐกิจเริ่มได้รับผลกระทบจากความไร้วินัย ความกระหายโลภในกระแสฟองสบู่ที่เมาเป่ากันมาหลายปี <br />ในที่สุดวงการก่อสร้าง และอสังหาฯ ต้องเผชิญ “ความจริง” ที่จำเป็นต้องล่มสลายอย่างรุนแรง <br />อาคารมากมายต้องหยุดก่อสร้าง การจ้างงานของวิชาชีพในการก่อสร้างหดหายอย่างไม่เคยเกิดขึ้น <br />ความซึมเซาในโรงเรียนสถาปัตย์เกิดขึ้นทั่วทุกชั้นปี เมื่อพบความจริงที่ว่า พี่บัณฑิตจบใหม่ร้อยกว่าคน ได้งานแค่ไม่ถึงสิบคน อาจารย์หลายท่านหน้าตาหมองหม่น นำเอาเรื่องเศร้า และเรื่องหายนะในวงการมาเล่าให้นักเรียนฟังอยู่เนืองๆ<br /><br />อาจารย์หลายท่านเคยได้ชื่อว่า <b> “Specialist” </b> กลับประสบปัญหาเช่นเดียวกับบัณฑิต คือ “ไม่มีใครจ้าง”<br /><br />ช่วงนั้น สถาปนิกที่ยังคงมีงานอยู่เรื่อย ๆ กลับเป็นพวกที่ถูกเรียกว่า <b> “Generalist” </b><br />เขาเหล่านั้น รับงานได้ทุกอย่าง ตั้งแต่ออกแบบเล็กๆ น้อยๆ <br />ให้คำปรึกษาด้านการต่อเติม ซ่อมแซม<br />ใช้ความรู้ และวิชาชีพ อย่างเขาถึงประชาชนทั่วไป<br />ประชาชนทั่วไปเห็นคุณค่าในพวกเขา และพึ่งพาเขาได้<br />เขาไม่ได้ทำงานออกแบบเพื่อมุ่งแต่รับใช้นายทุน<br /><br />อย่างที่รู้กันว่า สถาปัตยกรรม เป็นได้ตั้งแต่ <b>หนึ่งในปัจจัยสี่</b> จนถึง <b>สิ่งมหัศจรรย์ของโลก</b><br /><br />สัจจธรรมอีกอันหนึ่ง ของมนุษยชาติคือ<br /><b>“ยามบ้านเมืองสมบูรณ์พูนสุข ศิลปินจะก่อเกิด” </b><br />ตัวอย่างที่เห็นคือ ยุโรปสมัยยุคฟื้นฟูศิลปะวิทยาการ “Renaissance” มี ดาวินชี่ ไมเคิล แอนเจโล่ เบอร์นีนี่ ฯลฯ คอยสร้างผลงานระดับพระกาฬ ที่ทุกวันนี้เราเห็นยังอ้าปากค้าง<br />หรือ สมัยสุโขทัย ที่สุขโข ภายใต้อโณทัยนั้น จะเกิดพุทธศิลป์ พระปางลีลา หรือเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ ที่สวยงาม ล้ำลึกยิ่ง<br /><br /><b>“แต่ยามบ้านเมืองวิกฤต ปราชญ์จะก่อเกิด”</b><br />คานธี ดาไลลามะ มาติน ลูเธอร์คิง คงพออธิบายได้<br /><br />หากเราเห็นถึงสัจธรรมบนโลก เราจะเห็นได้ ว่าเราควรเป็นอะไร ในเวลาไหน<br />หรือสองคำว่า <b> “กาละ เทศะ” </b> จะอธิบายได้ทั้งหมด<br /><br />แต่มากกว่านั้น หากมองให้เป็นมุมมองของการปฏิบัติขึ้น<br />การควบรวมทั้ง <b>Specialist</b> และ <b>Generalist</b> จะเป็นภาพอุดมคติเกินไปหรือไม่?<br /><br />พี่คนหนึ่งที่เคารพเปรียบเทียบง่ายๆ ว่ามันคือ <b> “หาง” </b><br />“คุณมีกี่หาง?”<br />หางอันนี้ มีไว้หลายหาง ก็จะเป็นประโยชน์กับผู้ที่มี<br /><br />ยกตัวอย่างที่ใกล้ตัวคือ สถาปนิก<br /><br />หากสถาปนิกคนหนึ่ง รู้เรื่องกฏหมาย รู้เรื่องออกแบบ เชี่ยวชาญเรื่องก่อสร้าง และเชี่ยวชาญด้านประหยัดพลังงาน<br />บ้านหรืออาคารที่ออกมา จะออกมาเป็นอาคารที่ไม่น่าเกลียด ไม่ผิดกฏหมาย งบประมาณลงตัว และประหยัดพลังงานมาก<br /><br />หากสถาปนิกอีกคนหนึ่ง สนใจเรื่องสุขภาพ และรู้เรื่องงานระบบอาคาร<br />สถาปัตยกรรมคงออกมาเป็น งานที่ดูแลง่าย และเป็นอาคารที่ไม่มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม<br /><br />หากสถาปนิกอีกคนหนึ่ง สนใจจะเป็นนักเขียน และเชี่ยวชาญการตลาด<br />เขาคงบรรยายให้เห็นภาพหลายๆ อย่างได้ง่ายดุจงานสถาปัตยกรรม สร้างสรรค์ ได้ประโยชน์ใช้สอย และขายออก<br /><br />พวกนี้ ไม่มีวันอดตาย<br /><br />หรือจะยกตัวอย่างห่างออกไป<br /><br />หากนักวัสดุศาสตร์ มาสนใจเรื่องพระเครื่อง อะไรจะเกิดขึ้น?<br />การวิเคราะห์พระเนื้อผง เนื้อชิน พระกริ่ง คงออกมาอีกมุมมองหนึ่งที่น่าสนใจเป็นแน่<br /><br />หากนักคณิตศาสตร์ มาสนใจเรื่องจิตวิทยา อะไรจะเกิดขึ้น?<br />คงเห็นหนังสือเรื่อง “พีชคณิตการหย่าร้าง” อยู่บนแผง<br /><br />หากโปรแกรมเมอร์ มาสนใจด้านศิลปะ อะไรจะเกิดขึ้น?<br />การเขียนโปรแกรม หรือระบบดิจิตอล ให้ออกมาเป็นงานศิลป์ คงน่าดูไม่หยอก<br /><br />คนเหล่านี้ รอการ <b> “ก่อเกิด” </b> และเกิดขึ้นแล้วบนโลกนี้<br />พวกเขามีอย่างน้อย <b> “สองหาง” </b> <br />และเอามาผสมรวมกันอย่างลงตัว<br /><br />ในขณะที่บ้านเมืองยังอยู่ในสภาที่อึมครึมแบบนี้<br /><b>ปราชญ์</b> และ <b>ศิลปิน</b> อาจเป็นคนเดียวกันได้<br /><blockquote><b>ว่าไหมครับ?</b></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114801464045974102?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1147750428305780232006-05-15T23:27:00.000-04:002006-05-15T23:33:48.323-04:00ในที่สุดก็จบแล้ว ชีวิตการเรียน<br />สองอาทิตย์ก่อน พลังกายใจทุกส่วน <br />มุ่งไปที่วิทยานิพนธ์ที่ค้างคามาแรมปี<br /><br />สรุปรวบยอดงานวิจัยเรื่องเทคโนโลยีตะวันตกล้ำยุค ด้วย "เศรษฐกิจพอเพียง” และ “ปฏิจสมุทบาท”<br />เนื้อความสรุปของสรุปที่ซ่อนอยู่ คือ “กูไม่ใช่ทาสพวกมึง”<br /><br />หลักกิโลนั้นผ่านไปแล้ว<br />บังเอิญไม่ได้มองซะด้วย ว่ากิโลต่อไปจะเป็นอะไร <br />และกิโลต่อไปจะอีกไกลแค่ไหน?<br /><br />แต่วันนี้กลับรู้สึกว่ามีอะไร “ต้องทำ” และ “อยากทำ” <br />เยอะกว่าตอนก่อนส่งวิทยานิพนธ์เสียอีก<br />และเยอะกว่าตลอด ๒๘ ปีที่ผ่านมา<br /><br />เป้าหมายชีวิต เป็นสิ่งที่คิดนานแล้ว<br />แต่ต่อจากนี้ คือเวลาที่พิสูจน์ และทำให้มันเป็นจริง<br /><br />แผนการต่อจากนี้คงเหมือนเล่นหมากรุก<br />รุกไปทีละตา กินทีละตัว คิดและเดินอย่างระวัง<br /><br />เงิน เป็นปัจจัยที่สำคัญ <br />แต่ เงิน ไม่ใช่เป้าหมายอย่างแน่นอน<br /><br />แผนธุรกิจที่วางไว้ จะให้มันเป็น “Cash Cow”<br />รีดมากินได้ทุกวัน เอาตัวรอด มีเหลือเก็บไว้ขาย บำเรอชีวิตบ้าง<br />แต่รายได้หลัก จะต้องไปหมุนเฟืองหลายๆ ตัวให้ประเทศไทยดีขึ้น<br />เฟืองคน เฟืองระบบ เพืองการศึกษา เพืองวิชาชีพ<br /><br />เมื่อ วัวเงิน ตัวนี้เป็น “วัวดอลล่า”<br />การจะได้มาซักตัวก็ยากน่าดู<br /><br />สนุกไปอีกแบบ <br />ที่ต้องวางกลเม็ดทุกหมากที่จะเดินในหมากธุรกิจกระดานนี้<br />คุยกับใคร คุยเรื่องอะไร คุยแบบไหน<br /><br />หวังว่าทุกอย่างคงสำเร็จไปตามที่คาดหมาย<br /><br />แม้ว่าหลักกิโลต่อไป ก็ยังไม่รู้อยู่ไหน<br /><br />แต่เมื่อได้ทำในสิ่งที่อยากทำแล้ว<br /><blockquote><b>มันทำให้ไม่เหนื่อย ไม่ท้อจริงๆ นะ</b> </blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114775042830578023?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1146151879887498392006-04-27T11:28:00.000-04:002006-04-27T11:31:19.906-04:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/king.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/320/king.jpg" border="0" alt="ภาพจาก http://thailand.prd.go.th/ebook/king" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114615187988749839?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1145202621513398042006-04-16T11:28:00.000-04:002006-04-17T06:00:16.903-04:00ความแก่ ความหนุ่ม ความสาว <br />การบอกอายุ อาจยังเห็นไม่ชัด<br />ต้องมีการเทียบเชิงสัมพัทธภาพ<br /><br />ตัวอย่าง<br />ผมมีรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่ง<br />เขาเป็นบัณฑิต ตอนผมปีหนึ่ง<br />อายุห่างกันหกปี<br /><br />อยากเทียบให้ดูไม่ต่างกันมา <br />ให้บอกตัวเลข เช่น<br />พี่หกขวบแล้ว ผมเพิ่งเกิด<br />หรือ พี่จะ ๓๙ ผมเพิ่ง ๓๓<br /><br />หากอยากเทียบให้ห่าง<br />ให้เทียบสถานภาพ เช่น<br /><i><b>"ตอนพี่อยู่ปีหนึ่ง<br />ผมเพิ่งสอบเข้ามัธยมเอง"</i></b><br /><br />ผมสรุปเป็นหลักง่าย ๆ<br />ของการอยากเทียบใครให้แก่<br />ให้ตั้งคนแก่กว่า อยู่ในช่วงมหาวิทยาลัย<br />แล้วเทียบดู<br /><br />อีกตัวอย่าง<br />เด็กที่สอบ entrance ปีนี้<br />เขาเกิดปีช่วงปี 2531-2532 นะ<br />หรือ<br /><b><i>"เขาขึ้นป.สอง ตอนผมเรียนปีหนึ่ง"</i></b><br /><br />ตัวอย่างที่ผมยังตกใจเองคือ<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/4-mod.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/320/4-mod.jpg" border="0" alt="" /></a><br />น้องสองคนนี้ เพื่อนๆ ผมที่เมืองไทย<br />ชื่นชมกันมาก<br />บอกน่ารัก น่าหยิก<br />ผมก็เลยหาข้อมูลดู ปรากฏว่า น้องเขาอายุสิบสาม<br />เทียบออกมาคือ<br /><br /><b><i>"น้องเขาสองขวบกว่า ๆ <br />ตอนรุ่นพวกผมอยู่ปีหนึ่ง!!"</i></b><br /><br />ผมก็เลยบอกพวกเพื่อนๆ ในข้อเปรียบเทียบนี้<br />มันก็อึ้งไป พร้อมบ่น"แก่จริงหว่ะ พวกเรา"<br /><br />บางคนบอกว่า เทียบแบบนั้นไม่ดี<br />ต้องแบบนี้สิฟะ<br /><b><i>"...น้องเขาจบมหาลัย <br />พวกเราก็มีธุรกิจของตัวเอง <br />เปิดบริษัท ตั้งตัวได้พอดี..."</i></b><br /><br /><blockquote>เออ เทียบแบบนี้เข้าท่า</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114520262151339804?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1144793261367175202006-04-11T17:55:00.000-04:002006-04-16T05:27:11.846-04:00"คุณอากลับแล้วเหรอคะ?"<br />"...อะไรครับ..."<br /><br />ผมงงกับคำถามจากพี่คนหนึ่งในร้านอาหารไทยที่ผมชอบไปเวลาเที่ยง<br /><br />"อ้าวไหนว่า คุณอา มาไงคะ"<br />"...อะไรนะครับ..."<br /><br />ผมเริ่มคิดอย่างจริงจัง <br />ว่าเร็ว ๆ นี้ คุณอาผมมาแถวนี้หรือเปล่า<br />"เอ่อ ผิดคนมังครับพี่"<br /><br />"เห็นเดือนก่อน บอกคุณอาอยู่ยูเอ็น"<br />ผมคิดอีกที<br />"เอ่อ ไม่มีนะครับ ผิดคนมังครับพี่"<br /><br />"อ้าว เหรอคะ" พี่เขารินน้ำแล้วก็จากไป<br /><br />ทานข้าวเสร็จ ผมก็เดินกลับไปทำงาน<br />ระหว่างทางก็คิดว่า <br />เอ เราพูดอะไรไปนะ?<br /><br />พลันนั้นผมก็ดีดนิ้วดังเปาะ<br /><br />เดือนก่อนพี่เขาถามว่า<br />"อยู่แถวนี้เหรอคะ"<br />ผมก็ตอบไปว่า<br />"...ทำงานอยู่เอ็นวายยูเหม็ดหน่ะครับ..."(NYU Med) <br />พี่เขาคงฟังออกมาเป็น<br />"...อาอยู่ยูเอ็นหน่ะครับ..."<br /><br />หรือ ภาษาไทยผมอ่อนแอลง จริง ๆ<br /><br />เช้าฟาดฝัดพัก เย็นฟากฝักฝัด<br />ระยอง ระนอง ละยา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114479326136717520?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1144513896053634952006-04-08T12:19:00.000-04:002006-04-08T12:31:36.070-04:00บทความนี้<br />ผมได้จาก เวปสถาปนิกสยาม<br /><br />บทความนี้<br />เขียนโดย พี่ที่เคารพคนหนึ่ง<br />ที่ได้เคยคุยกับผู้ยิ่งใหญ่แห่งชินครอป <br />เมื่อสองปีก่อน<br />ในหัวข้อ "หนังสือการบริหาร"<br />ความตอนหนึ่ง น่าสนใจ<br />เอามาเล่าให้ฟังดังนี้ครับ<br /><br />--------------------<br />"สามเหลี่ยมแห่งความสำเร็จ"<br /><br />การเริ่มทำการใด<br />ต้องเริ่มที่ "Best Product" ก่อน<br />เพราะจะเป็นตัวสำคัญที่สุดในการ start ถือเป็น<br />ยอดจั่วของสามเหลี่ยม<br /><br />หลังจากที่ได้ Best Product แล้ว<br />ก็จะก้าวเข้าไปสู่มุมที่สองของสามเหลี่ยมที่เรียกว่า <br />"Customer Satisfaction" <br />คือการนำสินค้านั้นให้เป็นที่พึงพอใจของลูกค้าหรือผู้ใช้บริการ<br />และจะเกิดอาการเสพติด และขาดไม่ได้<br /><br />ขั้นตอนสุดท้ายก็คือมุมของสามเหลี่ยมมุมที่ ๓ ก็คือ <br />"Log In" หมายถึงการกินรวบ<br />เป็นเจ้าตลาดแต่ผู้เดียว ไร้คู่แข่ง <br />เป็นการผูกขาดสังคม ผูกขาดการตลาด <br />หลังจากนั้นอยากจะทำอะไรก็ทำได้ <br />สบายมาก<br /><br />...ผมนั่งฟังอยู่ด้วยความชื่นชมในความสามารถและวิสัยทัศน์<br />แต่ด้วยความที่เป็นคนขี้สงสัย <br />ก็เลยถามพี่เขาไปว่า <br />"แล้วต่อจาก Log In นั้นจะเป็นอย่างไรครับ" <br /><br />พี่เขาก็ตอบออกมาว่า <br />"มันจะมีอยู่ด้วยกัน ๓ ทางก็คือ..."<br />๑.กลับเข้าสู่วงจร Best Product อีกครั้ง <br />หาสินค้าใหม่ ทำให้คนพอใจ แล้วก็ LogIn อีกครั้ง<br />๒.เกิดการแตกแยกภายใน ทำให้องค์กรแตกแยก <br />และล่มสลายไปในที่สุด<br />๓.คู่แข่งหรือสังคมรับไม่ได้ จะเกิดการทำลายจากภายนอก <br />จะเกิดการปฎิวัติ<br /><br />ณ วันนี้ พรรคไทยรักไทย <br />ได้พิสูจน์แล้วว่าเขาได้สร้างสิ่งที่เรียกว่า <br />Best Product ของสังคมการเมืองไทย <br />เป็นการคิดใหม่ทำใหม่ เสนอการเมืองแบบไม่น้ำเน่า<br />แล้วก็เข้าสู่นโยบายประชานิยมจนกลายเป็น <br />Customer Satisfaction <br />และหลังจากนันก็เข้าสู่สามเหลี่ยมมุมที่ ๓ <br />ก็คือ Log In ไปเรียบร้อยแล้ว <br />เป็นผู้ครองอำนาจแต่ผู้เดียว <br />เลือกตั้งเมื่อไรก็ชนะ จะทำอะไรก็ได้ทุกอย่าง.....<br />และได้ทำการหมุนกลับไปสู่ Best <br />Product->Customer Satisfaction->Log In <br />แล้วหลายรอบ<br /><br />สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับประชาคมชาติไทยตอนนี้ <br />กำลังถึงจุดของการเปลี่ยนแปลง<br />จาก Log In ไป ณ ที่ใดที่หนึ่ง<br /><br />ใน ๓ ข้อที่พี่ท่านบอกมาคือ<br />๑. กลับสู่วงจรเดิมเพื่อครองอำนาจ Log In<br />๒. พรรคแตกแยก พรรคล่มสลาย<br />๓. ถูกปฎิวัติมวลชน<br /><br />--------------------<br /><br />สามทางออกนี้ ออกทางใด <br />ถูกใจใครหรือไม่ผมไม่ค่อยสนแล้วหล่ะ<br /><br />สนแต่ว่า<br /><br /><blockquote>เมื่อออกได้แล้ว<br />ประเทศไทยจะเหลืออยู่ไหมนะ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114451389605363495?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1144137928455323862006-04-04T03:21:00.000-04:002006-04-16T11:59:16.813-04:00ผมเป็นคนชอบคณิตศาสตร์มาตั้งแต่เด็ก<br />เป็นวิชาเดียวที่พอจะเชิดคอได้<br />ท่ามกลางเกรดวิชาอื่นที่เป็นเลขฐานสอง<br /><br />สมัยมัธยมต้น<br />เคยสนุกกับการแก้สมการ หรือเรขาคณิต<br />อาจารย์ท่านหนึ่งเห็นแล้วก็นึกสนุกด้วย<br />ถึงขั้นเอาโจทย์ระดับมหาวิทยาลัยมาให้เล่นกัน<br /><br />ทำเอากลับบ้านดึกไปหลายวัน<br /><br />หลังจากสอบเข้ามหาวิทยาลัย<br />ผมก็ไม่ได้ใช้ความสนุกสนานเหล่านั้นสักเท่าไหร่<br />กลับมาสนุกสนานกับการแก้ปัญหา <br />หาเหตุผลในงานออกแบบ<br /><br />กว่าจะพบว่ามันสนุกเหมือนวันเก่า ๆ<br />ก็เกือบจะสาย<br /><br />ผมเริ่มหยิบหนังสืออ่านเล่นหลาย ๆ แนวมาอ่าน<br />เริ่มเห็นการนำคณิตศาสตร์ <br />มาอธิบายอะไร ๆ หลาย ๆ อย่าง<br />ให้เข้าใจง่าย และเห็นภาพชัดเจนขึ้น<br />ว่าจะเอามาเล่าเป็นตอน ๆ <br /><br />อันแรกที่หยิบมาเล่าอีกทีนี้<br />ผมได้มาจาก หนังสือของ คุณประภาส ชลศรานนท์<br />ในหนังสือรวมเล่มอันหนึ่งของพี่เขา<br />(เอ เล่มไหน ก็จำไม่ได้แล้วสิ)<br /><br />พี่จิก(ขอวิสาสะ เรียกว่าพี่จิก แล้วกันนะครับ)<br />เขียนในหนังสือว่า ได้สมการนี้มาจากคุณหมอคนหนึ่ง<br />ดูนี่สิครับ<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/equation01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/400/equation01.jpg" border="0" alt="" /></a><br />ผมเห็นสมการนี้แล้ว อี้ง ไปสามนาที<br />นั่งยิ้มนาน ๆ เหมือนได้พบอะไรบางอย่าง<br /><br />สมมติ แบบแทนค่าสมการนะครับ<br />กำหนดให้ มี <b>ความสามารถ = 10</b><br /><br />อยากจะเครียดมากสัก = 100 <br />ก็ให้มีความอยากไป = 1000 <i><u>Ans.</u></i><br /><br />อยากจะเครียดกลาง ๆ แค่ = 1<br />ก็ให้มีความอยาก = 10 <i><u>Ans.</u></i><br /><br />หากต้องการเครียดน้อย ๆ <br />ก็ให้มีความอยากน้อย ๆ เช่น <br />ลองแทนค่าความอยาก = 1<br />จะเครียดแค่ = 0.1 <i><u>Ans.</u></i><br /><br />โตขึ้นมาอีกหน่อย <br />ได้รู้เรื่อง <b>เศรษฐกิจพอเพียง</b><br />ช่างมาเสริมกับสมการนี้ได้พอดีกันเลยครับ<br />เป็นการขยายคำว่า <b>สัญโดษ</b><br />"มีน้อยใช้น้อย ใช้ให้คุ้ม ใช้เท่าที่จำเป็น"<br /><br />ความอยาก แตกความหมายออกมาเป็น<br />"อยากมี อยากได้ อยากเป็น"<br />ให้ลดซะ<br /><br />ประสานแนวคิดตะวันตก<br />อธิบายให้เข้าสมการคือ<br />ให้มีการ "พัฒนาความสามารถ" ควบคู่กันไป<br /><br />คงดีนะครับ<br />หากแทนค่าสมการด้วย<br /><b>ความอยาก = 0.01 </b>และจะน้อยลง<br /><b>ความสามารถ = 1000 </b>และจะมากขึ้น<br />ความเครียด คงเข้าใกล้ศูนย์เข้าไปทุกที<br /><br /><blockquote>คงเป็นชีวิตที่มีความสุขนะครับ <i><u>Ans.</u></i><br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114413792845532386?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1143997702635878362006-04-02T12:54:00.000-04:002006-04-02T13:14:59.566-04:00และแล้ว คนไทยในนิวยอร์ค ก็รวมตัวกันซะที<br />ได้ยินว่า เพิ่งตกลงกันได้เมื่อวันพุธ ประชาสัมพันธ์อ่อนไปนิด<br /><br />หน้าสถานกงสุล วันเสาร์ ตอนเที่ยง<br />กลุ่มคนเสื้อเหลืองก็มารวมตัวกัน<br />(ถ้าชุมนุมกันเงียบ ๆ ตัวเหลือง ๆ จะดูเป็นพวก "ฝ่าหลุนกง"ไป)<br /><br />เริ่มด้วยการปราศัย ให้ข้อมูล<br />แทรกให้ข้อสรุป ด้วยการตะโกน "Taksin Getout" เป็นพัก ๆ<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/PICT0001.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/400/PICT0001.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />พวกที่มา ส่วนใหญ่เป็นป้า ๆ น้า ๆ<br />แต่ละคนมีประเด็นติดใจในระบอบทักษิณคนละอัน สองอัน<br />เช่น เรื่องทำไมให้สิงค์โปรมามีกองทหารในไทย<br />หยุด เอฟทีเอ<br />หมิ่นสถาบัน ศาสนา พระมหากษัตริย์<br />จริยธรรม ฉ้อราษฏ์บังหลวง<br />ฯลฯ<br />ได้คุยกับ พวกพี่ ๆ (ต้องเรียกพี่ ๆ นะ เรียกป้ากลัวพาลไม่คุยด้วย)<br />ได้ความว่า พี่ ๆ อยู่ที่นี้มานานหลายสิบปี<br />ทำร้านอาหาร ขายของชำ เป็นส่วนใหญ่<br />มีคุณหมอ นักธุรกิจบ้าง<br /><br />แต่ที่สำคัญคือ "เขาติดตามข่าวสารบ้านเมือง"<br />ยิ่งกว่านั้นคือ "เขาหวงแหนประเทศชาติ"<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/PICT0009.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/400/PICT0009.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />ได้คุยกับคุณพี่ท่านนี้ บอกว่า<br />เขาไล่กันตั้งนานแล้ว<br />มันทำไมฟังพวกเราไม่รู้เรื่องนะ<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/PICT0012.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/400/PICT0012.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />หลังจากมอบหนังสือการคัดค้านระบอบทักษิณกับตัวแทนสถานกงสุลแล้ว<br />ต่อจากนั้นก็<br />การแจกเนื้อเพลง และการร่วมกันร้องเพลง “คนหน้าเหลี่ยม” ด้วยกัน<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/PICT0029.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/400/PICT0029.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />“...ลิ่วล้อ สิงกะโปโตก...”<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/PICT0014.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/400/PICT0014.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />ทั้งร้องทั้งเต้น เป็นที่หรรษา<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/PICT0034.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/400/PICT0034.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />จบด้วย เพลงสดุดีมหาราชาฯ และ เพลงสรรเสริญฯ<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/PICT0037.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/400/PICT0037.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />ระหว่างชุมนุม มีป้าชาวอเมริกันเดินผ่านมาหยุดดู<br />บอกว่าให้ชุมนุมเอา ไอ้บุช ออกไปด้วย<br />ก็ได้แค่บอกว่า<br /><i>"Taksin is <b>son of the Bush</b>"</i><br /><br /><blockquote><b>ถ้ามีโกงเลือกตั้ง และเหลี่ยมยังด้านไม่ออก<br />นัดหน้า เจอกันที่ UN !</b></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114399770263587836?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1143504660125528622006-03-27T19:07:00.000-05:002006-04-11T06:16:08.646-04:00“พ่อแกมันขี้โกง ขี้โกง ขี้โกง ๆๆ”<br />“ไม่จริง พ่อไม่ได้ขี้โกง”<br /><br />ใครอยู่ในรุ่นราวคราวเดียวกับผม<br />สมัยเด็ก ๆ จำได้ไหมครับที่มีโฆษณาตัวหนึ่ง<br />เนื้อหาเกี่ยวกับรณรงค์ลดการฉ้อราษฏ์บังหลวง<br /><br />ที่มีเด็กน้อยคนหนึ่งไปโรงเรียน แล้วถูกเพื่อนตะโกนด่าว่า<br />“พ่อแกมันขี้โกง”<br />เด็กคนอื่น ๆ ก็ช่วยกันผสมโรงตั้งวงล้อม<br />“ขี้โกง ขี้โกง ๆๆๆ”<br />จนเด็กเป้าหมายลงไปกองกับพื้น<br />ร้องไห้โฮ ตะโกนว่า<br />“ไม่จริง พ่อไม่ได้ขี้โกง”<br />ตัดฉากกลับมาเป็นตัวพ่อ นั่งกลุ้มกับปัญหาโกงบนหน้าหนังสือพิมพ์อยู่<br /><br />สงสารเด็กคนนั้นนะครับ<br />ไม่ได้โกงแท้ ๆ ดันโดนสังคมประนามจนเจ็บปวด<br /><br />หากพ่อของเด็กรู้ว่าผลกระทบของการทำกรรม<br />มันไม่ได้กลับมาแค่ตัวเองต้องติดคุกติดตาราง<br />แต่กลับทำให้ลูกเมีย ไม่มีที่จะยืนบนสังคม<br />เงยหน้าก็อายฟ้า ก้มหน้าก็อายดิน<br />ว่า “พ่อเราขี้โกง”<br /><br />แม่ค้าซอยละลายทรัพย์ตะโกนด่าคนใหญ่คนโตกันซึ่งหน้า<br />“ขายชาติ ออกไป”<br />เพราะได้คาถา <b>“กูไม่กลัวมึง”</b><br />ไม่รู้ว่าร้านจะโดนปิด สรรพากรตรวจภาษี ผัวโดนกระทืบ <br />หรือโดนแจ้งความ <br />“ดูหมิ่นเจ้าพนักงานขณะปฏิบัติหน้าที่ (กินราดหน้า)” หรือไม่นะครับ<br />ต้องดูกัน เพราะเครื่องมือตอบโต้กลับ มีให้เลือกเต็มไปหมด<br /><br />ลูกเมียเดินห้าง ก็โดนตะโกนด่า<br />“ไอ้หน้าด้าน”<br />จนวิ่งเข้าห้องน้ำไม่ทัน ไม่วายโดนตามไปด่าอีก<br /><br />ผมมองเหตุการณ์เหล่านี้ เป็นการกระเพื่อมของ"ระบบจารีต" อันหนึ่ง<br />จิตนาการดูนะครับ<br />หากคนชั่ว โกงแผ่นดิน ตื่นเช้ามา ข้างบ้านตะโกนด่า ก่อนนอนตะโกนด่า<br />เดินผ่านใคร โดนถ่มน้ำลายใส่<br />แม่ค้าปากซอยไม่ขายก๋วยเตี๋ยวให้<br />ไม่มีใครยกมือไหว้นับถือ แม้แต่พนักงานต้อนรับม่านรูด<br />เด็กสองขวบเห็นหน้าในทีวีแล้วตะโกน “ออกไป๊”<br />เห็นนามสกุล ก็ยี้ แขยงกว่าก้อนอึ<br />เอาชื่อไปตั้งเป็นชื่อหมา หรือจิ้งจก<br />(อันนี้เกิดแล้วจริง ๆ บ้านเพื่อนผมที่มหาชัย ตั้งชื่อหมูป่าเลี้ยงว่า ชวลิต <br />เนื่องจากการลดค่าเงินบาททำให้สูญเงินไปหลายล้าน)<br /><br />นี่แหล่ะครับ พลังจารีต<br />ซื่งเป็นกฏหมายแต่โบราณมา<br />มุ่งให้สังคมสงบสุข<br />มาตราฐานสูง และดิ้นได้ยากกว่า “กฏหมายลายลักษณ์อักษร”<br /><br />การลงโทษที่สันติ แต่รุนแรงที่สุดของจารีตคือ<br />“การขับออกจากสังคม” หรือ “การเพิกเฉย ไม่สังฆกรรมด้วย”<br /><br />หากมาตราฐานนี้ถูกยก<br />แผ่นดินไทยจะไม่มีที่ให้คนชั่วอยู่ครับ<br /><br /><blockquote>เว้นแต่หมาบ้านผม ได้ชื่อใหม่แล้วว่า "ทักษิณ" และ "ออกไป"</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114350466012552862?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1143234339464168042006-03-24T15:59:00.000-05:002006-03-24T16:07:44.040-05:00<span style="color:#666666;">“ให้โอกาสผม ผมจะนำประเทศไทยสู่สากล”</span><br /><b>ทักษิณบอกไว้ เมื่อห้าปีก่อน</b><br /><span style="color:#666666;">นี่เพิ่งไม่กี่ปีเอง คำสัญญาที่ว่า</span><br /><b>“นักการเมืองรวยแล้วไม่โกง” “ภายในหกปีนี้ คนจนจะหมดไป”</b><br /><span style="color:#666666;">จะเห็นผล แล้วไอ้ที่สนธิออกมาพูด ปาว ปาว</span><br /><b>ตอแหลทั้งนั้น</b><br /><span style="color:#666666;">ผลประโยชน์ทับซ้อนทั้งนั้นแหล่ะ</span><br /><b>ประชาชนที่ไปหลงเชื่อ จะเดือดร้อน</b><br /><span style="color:#666666;">ถูกนายสนธิ หลอกลวง เล่นนอกเกม</span><br /><b>ตื่นได้แล้วประชาชนทั้งหลาย</b><br /><span style="color:#666666;">อย่าไปเชื่อไอ้สื่อจอมปลอมที่</span><br /><b>มาร่วมกันขับไล่ นายก และ</b><br /><span style="color:#666666;">อีกไม่นาน ท่านทักษิณ ก็จะจัดการไอ้พวก</span><br /><b>กังฉิน และบริวารขันทีรอบข้าง</b><br /><span style="color:#666666;">จงเชื่อในผู้นำของเรา ที่เน้นการส่งออกสินค้า</span><br /><b>ออกนอกประเทศ</b><br /><span style="color:#666666;">เศรษฐกิจจะก้าวหน้า พวกก่อการร้ายก็จะฆ่าให้สิ้น</span><br /><b>ให้พวกมันไม่มีแผ่นดินจะอยู่</b><br /><span style="color:#666666;">ทักษิณเป็นนายกที่ดีที่สุดแล้ว</span><br /><blockquote><b>ลูกหลานเราจะสรรเสริญ</b></blockquote><br /><br />เขียนไว้เล่น ๆ ตั้งนานแล้ว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114323433946416804?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1142904230020976142006-03-20T20:18:00.000-05:002006-03-20T20:23:50.033-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/poster02.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/400/poster02.jpg" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114290423002097614?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1142098716544671692006-03-11T12:32:00.000-05:002006-03-21T00:33:23.940-05:00(โปรดใช้วิจารณญาณ และจริยธรรมในการเล่น)<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/crossword-blank.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/400/crossword-blank.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><u>แนวตั้ง</u><br />1.บุคคลผู้จ้องทำร้าย ลบหลู่ ศาสดา อาจารย์ และผู้มีพระคุณ, จนวันสุดท้ายของชีวิต ธรณีสูบไปจะหมดตัวจึงจะค่อยสำนึกผิด<br />3.ผู้นำประเทศ ซึ่งมาตามครรลองการเลือกตั้ง ต่อมาเผด็จการ แบ่งแยก และเข่นฆ่ามนุษยชาติ พาประเทศเข้าสู่หายนะอย่างใหญ่หลวง<br />4.กลุ่มชนชาตินายทุน คอยจ้องทำลายสยามประเทศแต่โบราณมา จวบจนปัจจุบัน<br />5.วีรบุรุษในใจชาวสยามจำนวนมาก จอมกะล่อน หลอกลวงประชาชน เอาตัวรอดไปวัน ๆ จนชาวสยามมีตำนานเล่าขาน<br />6.ผู้นำประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประชานิยมท่วมท้น อำนาจอุดหู ปิดตา ฉ้อราษฎร์ บังหลวง ผลประโยชน์ทับซ้อน จนประชาชนขับไล่ ทั้งผัวเมีย จนไม่มีแผ่นดินจะอยู่<br /><br /><u>แนวนอน</u><br />2.เอาความสามารถของบุคคล แนวตั้ง 1,3,4,5 และ 6 มารวมกัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114209871654467169?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1142097916123966672006-03-11T12:23:00.000-05:002006-03-11T12:30:27.523-05:00<b>เฉลย </b><br />(โปรดใช้วิจารณญาณ และจริยธรรมในการรับชม)<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/crossword.0.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/400/crossword.0.jpg" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114209791612396667?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1142025685898267522006-03-10T16:20:00.000-05:002006-03-10T16:28:13.220-05:00ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า จ ริ ย ธ ร ร ม ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู ก ติ ก า ก ติ กู<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114202568589826752?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1141859268751675102006-03-08T18:07:00.000-05:002006-03-09T09:05:22.566-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/Taksin.0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/400/Taksin.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />ทางข้างหน้ามันขาด<br />ไม่ลงซะที<br /><br />ขันที กับโมหะ ปิดตา<br />โลภะ ปิดหู<br />โทสะ เหยียบคันเร่ง<br /><br /><br /><blockquote>ระวังจะไม่ได้ลงดี ๆ นะ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114185926875167510?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1141794568534841582006-03-07T23:32:00.000-05:002006-03-08T00:25:38.336-05:00เด็ก ๆ ผมเป็นเด็กขี้เกียจ<br />สมุดจดก็จดไม่ทัน<br />สมุดการบ้านก็ไม่ทำ<br />ต้องเว้นกันเป็นหน้า ๆ แทบทุกวิชา<br /><br />ส่งการบ้านไม่ทัน ก็ไม่ส่ง<br />จนเคยต้องปลอมลายเซนต์อาจารย์ตอน ป.สาม<br /><br />เด็ก ๆ โดนตีหน้าห้องจนก้นช้ำ แทบทุกอาทิตย์<br />โดนเชิญผู้ปกครองนับครั้งไม่ถ้วน<br /><br />เกรดเฉลี่ย ไม่เคยเกินสองจุดห้า<br />จุดตกต่ำสุดน่าจะเป็นช่วงมัธยมปลาย<br />สอบกลางภาค ลุ้นหนักมาก<br />ว่าจะเกือบตก หรือเกือบผ่าน<br />แน่นอน มีเกรดในสมุดพก เกือบเป็นโค้ดดิจิตอล <br />...0.1.1.1.0.1.1...<br /><br />อาศัยการอัดหนัก ทำโจทย์สิบปีรวดทุกวิชา<br />และฟัง "ช๊อกเรดิโอ" ที่มันเล่าเรื่องผี จนนอนไม่หลับ<br />เลยต้องลุกขึ้นมาอ่านหนังสืออยู่เดือนหนึ่ง<br />โชคดีที่เข้ามหาวิทยาลัยได้ <br /><br />ชีวิตเหมือนจะกลับมาเป็นผู้เป็นคนอีกครั้ง<br /><br />แต่การเรียนไม่ดีเหมือนเดิม<br />2.09/2.13/2.23/2.45/2.37<br /><br />จนปีสามเทอมสอง<br />ผมค้นพบว่า<br /><b>“การเรียนเพราะอยากรู้”</b><br />มีความสุข สนุก และได้เกรดดีกว่า<br /><b>“เรียนเพราะอยากได้เกรด”</b><br /><br />ผมสนุกกับการเรียนหลาย ๆ วิชา<br />ผมเริ่มได้เกรด มากกว่า สองจุดห้า ครั้งแรกในชีวิต<br />และมากกว่า สาม ในเทอมถัด ๆ มา<br /><br />สามปีก่อน<br />ผมมาเรียนต่อเมืองนอก<br />ผมเรียนไม่มีความสุขอีกครั้ง<br />เพราะมัวแต่คิดว่า <br />ความรู้ที่เรียนไปก็คงเอาไปใช้กับเมืองไทยไม่ได้แน่ ๆ<br /><br />จนพี่ที่เคารพคนหนึ่ง แนะนำว่า<br /><b>“ให้เรียนเอาแนวคิด ว่าฝรั่งมันคิดกันยังไง”</b><br /><br />ผมกลับไปเรียนสนุก และได้เกรดดีกว่าเดิมอีก<br /><br />ทุกวันนี้ มีเสียดายนิดหน่อยก็แค่อยากกลับไปเรียน <br />และเก็บเกี่ยวความรู้ช่วงที่หลับในห้องอีกครั้ง<br />โดยเฉพาะวิชา History of Art<br /><br />ผมมักรู้ตัวเมื่อสาย แต่ไม่คิดเสียใจ<br />กลับมีความสุขเสียอีก เมื่อนึกถึงวันที่เหลวไหล <br /><br />รู้จักกันไหมครับ?<br /><blockquote>ความรู้สึกของการเป็น "เด็กเรียนไม่เก่ง"</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114179456853484158?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1141498310118865122006-03-04T13:49:00.000-05:002006-04-08T13:13:51.746-04:00เมื่อรัฐบาลเสียงข้างมาก 375 แก้ปัญหาถึงทางตัน<br /><br />นี่สงสัยเราต้องผ่าทางตันด้วย .357 แล้วกระมัง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114149831011886512?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1141195403546747852006-03-01T01:22:00.000-05:002006-03-01T01:52:33.486-05:00ผมชอบบทความของคุณนิธิ เอี่ยวศรีวงค์ เรื่อง “วัฒนธรรมคนอย่างทักษิณ”<br />(มติชนสุดสัปดาห์ วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2549 ปีที่ 26 ฉบับที่ 1332)<br /><br />สรุปเป็นใจความว่า<br />- การไล่ทักษิณนี้ เป็นแค่ “สัญลักษณ์”<br />- สิ่งที่เราต้องไล่จริงๆ ไม่ใช่ “คุณทักษิณ” แต่เป็น “คนแบบทักษิณ”<br /><br /><b>“คนแบบทักษิณ”</b> ผมชอบคำนี้จัง<br />เป็นการสรุปความคิดผมที่อึดอัดช่วงนี้ได้โดนใจมาก<br /><br />เคยได้ยินไหมครับ คำแนะนำสำหรับการเลือกคู่ครอง<br />“ไม่ใช่อยู่ที่ชอบในจุดดีอะไรในเขา แต่อยู่ที่การยอมรับในจุดเสียที่สุดของเขาได้”<br /><br />จริงอยู่ การมีวิสัยทัศน์ มีความเป็นผู้นำแบบสากล มีนโยบายสร้างสรรค์มากมาย นั่นหวือหวา น่าสนใจ <br />อันเปรียบเหมือนผู้หญิงหน้าตาดี ๆ ฉลาด เสียงออดอ้อนน่ารัก เย้ายวน<br />แต่การไร้จริยธรรม กะล่อน พูดเอาตัวรอดไปวัน ๆ ปากกล้า ใจร้อนหยาบคาย ผลประโยชน์ทับซ้อน<br />คือ ผู้หญิงเย้ายวนคนนั้น มีผัวลูกสองแล้ว ตอแหลเก่ง และคบผู้ชายทีละสิบ ๆ คน<br /><br />"ผมรับไม่ได้ครับ"<br />ทำไมหน่ะหรือ เพราะจุดหมายการคบผู้หญิงซักคนตอนนี้ของผมคือ<br />“เธอต้องเป็นแม่ที่ดีของลูก”<br />ฉนั้น ข้อเสียทั้งหมดของผู้หญิงยั่วยวนที่ว่ามา<br />จึงผิด 'เกณฑ์' ของผมแน่นอน<br /><br />ฉันใดฉันนั้น ประเทศก็เช่นกัน<br /><br /><br />กลับมาที่ <b>“คนแบบทักษิณ”</b> <br />ผมกลับเมืองไทยคราวก่อน<br />ผมอึดอัดกับการกระทำหลายประการของคนไทยเรา<br />ส่วนมากอยู่ในเรื่องรายละเอียด เช่น การโดนแซงคิวหน้าด้านๆ การทิ้งขยะ การขับรถแบบหม้า ๆ ฯลฯ<br />อาจเป็นได้ เพราะไม่ได้เจอมานาน<br />(ส่วนการเมือง ตลก ๆ นั้นเหมือนกัน)<br /><br />เคยอ่านจดหมายเหตุของนายตรุแปง ชาวฝรั่งเศส ที่บันทึกประเทศสยามสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา<br />มีเนื้อความโดนใจสรุปว่า<br /><br /><b>ข้อดีคนไทยคือ</b> - อัธยาศัยดี ยิ้มง่าย มีน้ำใจ <br /><b>ข้อเสียคนไทยคือ</b> - รักสบาย ไม่ขยัน ไม่มีวินัย ขี้ขลาด ขี้กลัว นับถือผีฟ้า ผีบ้าน ไสยศาสตร์ แม้ทหารก็ไม่กล้าฆ่าคน<br /><b>ในเรื่องความยุติธรรม</b> - แทบไม่มีความยุติธรรมในประเทศนี้ คนที่มีฝีปากดี จะสามารถใช้ประโยชน์จากระบบกฎหมาย และเอาเปรียบได้อย่างน่าเกลียด<br />ฯลฯ<br /><br />อ่านจบแล้ว คิดเลย <br />“ผ่านมาสองร้อยกว่าปี เราก็ยังเป็นแบบนี้อยู่เหรอ”<br />ผมก็ไม่รู้นะว่า ฝรั่งตรุแปง นี่มันมีตัวตนจริง ๆ หรือปล่าว <br />แต่คนแต่งจดหมายเหตุนี้ นี่เข้าใจประเทศเราจริง ๆ<br /><br />การแย่งขึ้นรถไฟฟ้า ทิ้งขยะ แซงคิว ขับรถแทรกแถว<br /><br />นี่มันสันดานประเทศไทย<br />ข้อดีในข้อเสียก็มี เรื่องเอื้ออาทร การอุ้มชูกัน (แม้ว่ามันจะน้อยลงทุกวัน ๆ ก็ตาม)<br /><br /><b>".. สิ่งสำคัญในการปกครองก็คือบ้านเมืองนั้น มีทั้งคนดีและคนไม่ดี ไม่มีใครจะทำให้ทุกคนเป็นคนดีได้ทั้งหมด <br />....การทำให้บ้านเมืองมีความปกติสุขเรียบร้อย จึงไม่ใช่การทำให้ทุกคนเป็นคนดี <br />....หากแต่อยู่ที่การส่งเสริมคนดี ให้คนดีได้ปกครองบ้านเมือง และควบคุมคนไม่ดี ไม่ให้มีอำนาจ ไม่ให้ก่อความเดือดร้อนวุ่นวายได้..."</b><br /><br />ผมว่า สี่ห้าบรรทัดในพระบรมราโชวาทนี้ เกือบจะเป็นผังการพัฒนาประเทศได้ดีมาก ๆ เลย<br /><br />ประเด็นที่อยากให้คิดคือ <b>ระบบควบคุมคนไม่ดี</b><br />ระบบต้องเริ่มจากเล็ก ๆ เช่น <br />คนทิ้งขยะต้องโดนปรับ <br />คนแซงคิวต้องโดนประนาม<br />รถแทรกตีนสะพานต้องโดนใบสั่ง <br />และตำรวจต้องไม่เรียกเงิน สองมาตรฐาน ไม่เกรงกลัวต่ออำนาจใด ๆ<br /><br />สังเกตว่า ทำไมคนไทยมาอยู่ต่างประเทศ ระเบียบวินัยตรงเปะ<br />ไม่แทรงคิว ไม่ทิ้งขยะ ขับรถไม่ใจหม้า <br /><br />ผมคิดส่วนตัวว่า<br />จะพัฒนาสันดานคนไทย “ระบบ” มันต้องดี<br />กฏหมายต้องเข้มแข็ง (ไม่ใช่รุนแรง) <br />จริยธรรมต้องไม่ย่อหย่อน <br />เลิกได้แล้ว แนวคิดชื่นชมคนเก่งแบบศรีธนนชัย<br />และสุดท้าย ที่สำคัญที่สุด <br /><b>"ทุกคนต้องทำตามหน้าที่"</b><br /><br />ไล่ไอ้พวกกลุ่มคน ที่มันถ่างมาตรฐานจริยธรรม ให้ไปไกล ๆ เป็นสัญลักษณ์ และตัวอย่างเลว ๆ ก่อนนี่แหล่ะ<br /><br />สรุปรวบยอดคือ<br />เราต้องไม่เอา “ทักษิณ” และ “คนแบบทักษิณ”<br /><br />มีคนกล่าว(เชิงดูถูกคนไทยกันเอง)ว่า<br />ประเทศไทยมีคนสองประเภท<br /><b>ประเภทที่หนึ่ง</b> คือ “คนโกง”<br /><b>ประเภทที่สอง</b> คือ “คนที่ยังไม่มีโอกาสจะโกง”<br /><br />เศร้านะ เพราะมันเป็นความจริงในส่วนใหญ่<br />แต่ผมเชื่อว่า<br />มันต้องมีอีกประเภทหนึ่งสิ คือประเภทที่สาม<br /><b>ประเภทที่สาม</b> คือ "คนไม่โกง ในทุกๆ โอกาส"<br /><br /><blockquote>ผมอยากเป็น 'เภท ที่สามครับ</blockquote><br /><br />จริงไหมหล่ะ ตัวเอง<br /><br />...........................<br /><br />ขอบคุณ ไอ้นอร์ท สำหรับบทความคุณนิธิ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114119540354674785?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1140982244856597472006-02-26T14:28:00.000-05:002006-02-27T06:03:51.540-05:00<b>เอดเวริด เดอ โบโน</b> นักคิดชื่อก้องโลก<br />เคยแนะนำให้ลองแบ่งแยกความคิดเป็นหกอย่าง<br />อุปมา เป็นหมวกสีต่าง ๆ หกสี (Six Hats of Thinking)<br />กล่าวคือ<br />เมื่อเราสวมหมวกสีขาว ให้คิดเรื่องเหตุผลอย่างเดียว<br />เมื่อเราสวมหมวกสีดำ ให้คิดแต่ในแง่ร้ายอย่างเดียว<br />เมื่อเราสวมหมวกสีแดง ให้คิดแต่ในแง่อารมณ์อย่างเดียว<br />เมื่อเราสวมหมวกสีเหลือง ให้คิดแต่ในแง่ดีอย่างเดียว<br />เมื่อเราสวมหมวกสีเขียว ให้คิดในเชิงสร้างสรรค์แต่อย่างเดียว<br />และ เมื่อเราสวมหมวกสีฟ้า ให้เป็นแบบควบคุมความคิดของหมวกทุกใบ<br /><br />เมื่อแบ่งแยกการคิดแล้ว ความคิดจะเกิดพลังอย่างไม่มีข้อหยุดยั้ง<br />จะทำให้เราคิดไปได้ไกลว่าที่เราคิดแบบไม่แบ่งแยก<br /><br />จากที่ได้ติดตามขบวนการต่อต้านคุณทักษิณ<br />งานศิลปะต่าง ๆ เช่น รำตัด งิ้ว โคลง กาพย์ กลอน เพลงพื้นบ้าน เพลงเพื่อชีวิต ภาพวาด งานเขียน ฯลฯ<br />ล้วนมีเป้าหมาย และมีพลังมุ่งไปในทางเดียวกัน<br />มีความคิดสร้างสรรค์ เนื้อหาล้ำลึก แยบยล<br /><br />เปรียบเหมือน ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการ น้อย ๆ ได้ทีเดียว<br /><br />ประกอบกับผมได้ยินพี่ที่เคารพคนหนึ่ง วิเคราะห์ว่า<br />การที่คุณทักษิณ ยื้อสถานการณ์ไว้แบบนี้ “ดีแล้ว”<br />เพื่อให้นักศึกษาที่ตื่นตัว ตื่นต่อไป<br />เพราะหากคุณทักษิณลาออกถอดใจเร็วไป จะทำให้นักศึกษาที่เริ่มเคลื่อนไหว รู้สึกว่าสิ่งที่เรียกร้องนั้นได้มาง่ายเกินไป<br /><br />ผมไม่เคยคิดแต่งกลอน ไม่เคยเรียบเรียงความคิดในการเขียน และเคยคิดว่าชาตินี้ไม่คิดว่าจะทำ<br />ผมก็มาลองทำดูได้<br /><br />ผมสวมหมวกสีเหลือง แล้วคิดขอบคุณ คุณทักษิณ<br /><br />และเมื่อผมเปลี่ยนหมวกความคิด<br />คิดถึงคุณทักษิณครบทุกหกใบหกสีแล้ว<br />ผมว่า เดอ โบโน ขาดหมวกไปใบนึงครับ<br /><br />ใบนั้นคือ <b>หมวกฟาง แห่งจริยธรรม</b><br /><br /><blockquote>คุณทักษิณ มีไหมครับ? ถ้าไม่มี ผมจะให้ยืมใส่</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114098224485659747?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1140879041038861142006-02-25T09:45:00.000-05:002006-02-25T14:26:17.333-05:00เมื่อหลายวันผ่านมา<br />ผมเห็นชายสองคนเล่นหมากรุกอยู่ข้างถนน ดูน่าสนใจ<br />ผมเลยหยุดยืนดู<br /><br />ผมรู้ภายหลังว่า สองคนนั้นชื่อนายมวย กับนายสอย <br /><br />นายมวย เดินก่อน แทงเบี้ยด้วยเม็ด<br />นายสอย ขยับเบี้ยตาม และเปิดแนวรุกด้วยโคนกับม้า<br /><br />เกมผ่านไป ทั้งคู่วางหมากกันอย่างเข้มข้น<br /><br />นายมวย นำไวน์ชั้นดีรินให้นายสอย <br />ขณะที่นายสอยจิบไวน์ และหยิบขวดมาชื่นชมอยู่นั้น<br />นายมวย ก็ขยับโคนเดินแทยงไปสามช่อง ลงตำแหน่งฆาตม้า กับ เรือของนายสอย<br />นายสอยไม่ทันเห็น จะแก้เกมผูกม้ากับเรือ ก็ไม่ทันแล้ว เลยต้องยอมสละเรือ เพื่อรักษาม้า<br /><br />การเดินสองครั้งต่อมา นายมวยหยิบหนังสือปลุกใจเสือป่าให้นายสอยดู<br />เม็ดของนายมวย เดินสามช่องในทางตรง ลงตำแหน่งฆาต โคน กับเรือ ของนายสอยอีก<br />นายสอย ก็จำใจ เสียโคนรักษาม้าอีกครา<br /><br />นายมวย ยังมีกลเม็ดมากมาย ค่อย ๆ ดึงความสนใจนายสอย<br />และเดินหมากประหลาด ๆ ช่วงนายสอยเผลอ<br /><br />นายสอย จึงเหลือแค่เบี้ยไม่กี่ตัว เรือหนึ่ง และม้าหนึ่ง<br />ขณะที่นายมวย เสียเบี้ยเพียงไม่กี่ตัว <br /><br />นายสอยก็งง ว่าเกิดอะไรขึ้นหว่า<br />และกลับมาตั้งใจเล่น<br /><br />ก็ได้รู้ว่า หมากรุกที่นายมวยเดินนั้น เป็น <b>“หมากรุกฝรั่ง”</b><br /><b>เม็ด ไม่ใช่ เม็ด แต่เป็น ควีน!</b><br /><b>โคน ไม่ใช่ โคน แต่เป็น บิชอบ!</b><br /><b>เบี้ย ไม่ใช่ เบี้ย แต่เป็น พอน!</b><br /><br />นายสอย ไม่ลดละ ค่อย ๆ เล่น อย่างระมัดระวัง <br />แต่นายสอย ยังคงเดินตามกฎหมากรุกไทย สู้กับหมากรุกฝรั่ง ของนายมวย<br />บนกระดานเดียวกันนั้น อย่างไม่ลดละ<br />นายสอย ต้องใช้ความคิดหนัก ๆ นาน ๆ <br />แม้ว่า จะมึน ๆ จากฤทธิไวน์ชั้นดีที่จิบไปหลายอึก <br />แต่ใจนายสอย ไม่วอกแวกกับหนังสือปลุกใจเสือป่าอีกต่อไปแล้ว<br /><br />ม้า กับ โคน ของนายสอย ก็ค่อย ๆ โค่น บิชอบ กิน พอน ทีละตัว<br />รุกคืบเข้าไป ใช้เรือกดดันขึ้นไปทีละตา ทีละตา<br /><br />นายมวยเห็นชัดว่า หากปล่อยให้นายสอยเดินอีกทีหนึ่ง <br />ตัวเองจะโดน นายสอย <b>รุกฆาต</b> เผด็จศึก<br />ขณะที่ ควีน กับ บิชอบ กับหมากที่เหลือเคลื่อนมาช่วยไม่ทันอย่างแน่นอน<br /><br />ทันใดนั้น นายมวย ก็ล้มกระดาน!<br />พร้อมตะโกนด่าว่า นายสอย <br />“ไอ้สอย เอ็งมันเล่นนอกเกมนี่หว่า ที่เอ็งเล่นมันคนละหมากกับข้าชัด ๆ”<br /><br />นายสอยก็ไม่ว่าอะไร เพราะงงอยู่ว่า หมากรุกฝรั่งจริง ๆ มันได้เปรียบกว่าหมากรุกไทยหลายขุมนัก<br /><br />“ไอ้สอย ข้าให้โอกาสเอ็งเล่นอีกทีนึง”<br />นายมวยเอ่ยปากยิ้ม ๆ พร้อมหยิบกระดานที่คว่ำอยู่ ขึ้นมาตั้งหมากให้นายสอย<br /><br />ปรากฎว่า นายมวย ตั้งหมากตัวเองแบบหมากรุกฝรั่ง<br />และตั้งหมากให้นายสอย แบบหมากรุกไทย แถมมี ม้า โคน และ เรือ ให้แค่อย่างละตัว<br />เบี้ย ก็เหลือแค่ครึ่งเดียว<br /><br />“มาๆ มาเล่นกันใหม่นะ นายสอยนะ”<br /><br /><blockquote>คุณเป็นนายสอย คุณจะเล่นไหมครับ?</blockquote><br />.................................................<br /><br />เรื่องจริงจากที่ผมนั่งดู <br />“นาย มวย หัวแค้ว” กับ “นาย สอย ข้างเนี้ยง”<br /><br />ขอบคุณ <br />คุณอนารยชนโรแมนติก สำหรับ ไอเดีย “มวย หัวแค้ว”<br />ไอ้ปรัชญ์ สำหรับ ศัพท์ทางหมากรุก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114087904103886114?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1140824722866608282006-02-24T18:41:00.000-05:002006-02-24T18:46:06.910-05:00และแล้ว มันก็ยุบ<br /><br />ฉลาดจริง ๆ <br />พิสูจน์ได้ว่า คนระดับ พันตำรวจโท ด๊อกเตอร์<br />ถ้ามันจะเลว นี่เลวได้ฉลาดจริง ๆ<br /><br />ฤาเขาจะกลับมาด้วยเสียงข้างมาก<br />ฤาเราต้องยอมรับเขา<br />ฤาเราต้องเล่นนอกระบบจริง ๆ<br /><br />ประชาธิปไตยนี่นา<br />เล่นตามกติกาต้องยอมรับเสียงข้างมากนะ<br /><br />สว.เสียงข้างน้อย<br />ผู้พิพากษาศาลรัฐธรรมนูญ เสียงข้างน้อย<br />กรรมการสรรหาเสียงข้างน้อย<br />คตง.เสียงข้างน้อย<br />ม๊อบ เสียงข้างน้อย<br />ฯลฯ เสียงข้างน้อย<br /><br />ทำไมผมกลับมองเห็นความมีปัญญาในเสียงข้างน้อยเหล่านี้นะ<br /><br /><blockquote>น้อยครับ ผมขอเป็นเสียงอยู่ข้าง ๆ คุณนะครับ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114082472286660828?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1140736500636456242006-02-23T18:11:00.000-05:002006-04-08T13:31:19.990-04:00<b>“...แต่งตัวสบาย ตามสไตล์หลวม ๆ หากดู รวม ๆ คงจะดูยับ ๆ…”</b><br /><br />วันวาเลนไทน์ ผ่านไปแล้ว<br />ทำไมต้องซื้อดอกไม้ให้กัน?<br />วันนี้มันสำคัญฉไน?<br /><br />ไม่ต้องไประลึกตำนานชาวโรมันร่วมรักกันระหว่างสงครามอะไรนั่นหรอก<br />สำหรับผม วันเกิดตัวเองยังจำไม่ค่อยได้เลย<br /><br />ปีก่อน ก็ลืมไปเฉยเลย แต่พอผ่านไป <br />ก็ไม่เห็นมันจะลอกคราบให้ตัวใหญ่ขึ้นในวันนั้นนี่หว่า<br />หากใช้ปฎิทินชาวแอสเทคโบราณ ซึ่งปีหนึ่ง มี 260 วัน <br />ตอนนี้เราไม่อายุสามสิบเก้าแล้วหรือ?<br /><br />แล้วทำไม ไม่มีดอกกุหลาบให้วันวาเลนไทน์ แล้วจะรักน้อยลงหรือ? <br />ก็รักเหมือนเดิมทุกวันนี่นา<br />แล้วของขวัญวันเกิด จะเอาไปทำไมเล่า? <br />จะไปเปลืองเงินทำไม?<br /><br />จะเอาเหรอ ให้ดอกไม้ ให้ของขวัญสุดหรู แต่ไปมีกิ๊กตรึม?<br /><br />ผมก็เป็นคน “มาตรฐานเดียว” ผมก็ไม่ต้องการของขวัญวันเกิดเช่นกัน<br />ทำดีต่อกัน รักกัน ซื่อสัตย์กัน ทุกวันดีกว่า จริงไหม?<br /><br />...............................................<br /><br />หลายปีก่อน ผมคิดแบบนี้<br />วันนี้ อยากกลับไปตบกะบาลไอ้หมอนั่นจริง ๆ<br /><br />ไม่ได้อยากให้มัน เปลี่ยนเป็นคน สอง สาม มาตราฐาน ตามท่านผู้นำเรานะครับ<br />แต่อยากให้เปลี่ยนจุดที่วางมาตราฐาน <br />จาก <b>“มาตราฐานการทำตัว”</b> <br />ให้เป็น <b>“มาตราฐานแห่งความสุข”</b><br /><br />ทำอะไรก็ได้ ให้มีความสุข<br />ความสุขเขา ก็คือ ความสุขเรา<br /><br /><b>“...ฉันคนง่าย แต่เรื่องหัวใจไม่เคยง่ายซะที...”</b><br /><br /><blockquote>ปีนี้ดอกกุหลาบแดง แพงกว่าปีก่อน สองเหรียญแหน่ะ แย่จริง ๆ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114073650063645624?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1140099595174307742006-02-16T09:13:00.000-05:002006-02-23T18:16:59.880-05:00หายไปหลายวัน และคงจะอีกหลายวันครับ<br /><br />หายไปถกเถียงประเด็นทางการเมืองอยู่<br /><br />ไม่ขอเอาที่ไปเขียนไว้ที่ต่าง ๆ มาลงในนี้นะครับ<br /><br />กลัวที่นี่จะเป็น บล๊อก การเมืองไปซะอย่างนั้น<br /><br />ถ้าได้ข้อสรุปอะไร เดี๋ยวมาเล่าให้ฟังดีกว่า<br /><br />เพิ่งอ่าน "เสียดายคนตายไม่ได้อ่าน" จบไปหมาด ๆ<br />ทำบุญที่ดีทางหนึ่ง คือ "การให้ปัญญา"<br /><br />จุดเทียนกันเถอะครับ<br /><br /><blockquote>ประเทศชาติจะสว่างไสว ด้วยเทียนปัญญา</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-114009959517430774?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1139765675045537622006-02-12T12:34:00.000-05:002006-02-12T12:50:33.723-05:00<a href="http://antithaigov.blogspot.com/">การเข้าชื่อถอดถอนนายกรัฐมนตรี</a><br />แม้เป็นที่รู้กันอยู่ว่า<br /><b>"การถอดถอนผ่านวุฒิสภา"</b> มีโอกาสเป็นจริงไปได้ยากมาก <br />เนื่องจาก <b>วุฒิสมาชิกทำตัวขายตัว ขายชาติ</b> จากหลาย ๆ เหตุการณ์ที่พิสูจน์แล้วมาจากหลาย ๆ เหตุการณ์ (สตง. กทช. กสช. กกต. ปปช.ฯลฯ และการวางตัวของ สว.จำนวนมาก)<br />อันกระบวนการนี้ จะผ่านการพิจารณาของ สว.- ซึ่งถ้าพวก"มัน" ดึงเกม ทำการตรวจสอบรายชื่อทีละรายชื่อ ห้าหมึ่นคน จะต้องใช้เวลาเป็นปี<br />ขั้นต่อไป คือ ส่งผ่านไปยัง ปปช. - ซึ่งกระบวนการสรรหายังง่อยเปลี้ยด้วยความตั้งใจอย่างหน้าด้าน ของ พวก<b> สว.ขายชาติ</b><br />ยิ่งบวกกับเงื่อนเวลา ที่จะมีการเลือกตั้งสว.ภายใต้รัฐธรรมนูญเดิม ในเดือนเมษายนนี้ ซึ่ง <b>กลุ่มสว.ขายชาติหน้าใหม่</b> จะเข้ามาอีกกระบุงโกยแน่นอน แล้วทุกอย่างจะเข้าสู่ระบบเช่นเดิม อีกหกปี!!!<br /><br />อย่างไรก็ตาม ผมไม่ได้คัดค้านการลงชื่อครั้งนี้ หากแต่เห็นว่าเป็นการ <b>"ไร้ประโยชน์เชิงรูปธรรม"</b> อย่างแน่นอน<br />ประโยชน์น่าจะอยู่ที่ <b>"ประโยชน์เชิงสัญลักษณ์"</b> ด้วยการที่กลุ่มนิสิตนักศึกษา เริ่มออกมาเคลื่อนไหว แสดงความสนใจ และรับผิดชอบต่อบ้านเมือง จึงเป็นเรื่องที่น่ายินดี และควรสนับสนุนอย่างยิ่ง<br /><br />แล้วผมจะกรอกฟอร์ม แล้วส่งไปให้นะครับ น้อง ๆ<br /><a href="http://www.geocities.com/tuthaprajan/document/form.pdf">ดาวน์โหลดฟอร์มที่นี่</a><br />กรอกแล้ว แนบสำเนาบัตรประชาชน หรือบัตรราชการ พร้อมลงชื่อรับรองสำเนาส่งไปที่ <br /><b>องค์การนักศึกษามหาวิทยาธรรมศาสตร์ (อมธ.) ตึกกิจกรรมนักศึกษา<br />เลขที่ ๒ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ถนนพระจันทร์<br />เขตพระนคร กทม. ๑๐๒๐๐</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-113976567504553762?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1139757709978640872006-02-12T10:11:00.000-05:002006-02-12T10:21:49.990-05:00<a href="http://www.popcornfor2.com/wysiwyg/bunnysuicides.htm">กระต่ายบ้า</a><br />เคยออกเป็นหนังสือรวมเล่ม<br />ชอบในความคิดสร้างสรรค์ของมันจริงๆ<br /><br />โปรดใช้วิจารณญาณในการดู<br /><br />ขอบคุณไอ้เอียด สำหรับ link<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-113975770997864087?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1139525963747332022006-02-09T17:58:00.001-05:002008-12-03T20:44:18.589-05:00“บ่ายนี้เดี๋ยวพาไปเดินป่า”<br /><b>พี่คำภู</b> ผู้นำทางกิติมศักดิ์ ร่างเล็ก วัยประมาณห้าสิบ เอ่ยปากบอกยิ้ม ๆ ด้วยสำเนียงพื้นถิ่น<br /><br />พวกเรา สถาปนิกหนุ่มสาว ชาวกรุง หลังจากจบมาหมาด ๆ ทำงานได้สามสี่เดือน<br />ทางที่ทำงานที่แสนดี ก็ส่งพวกเราเด็กเข้าใหม่อย่างพวกเรา มาพักผ่อนกัน<br /><br /><b>“ไร่ชัชนาถ” </b>บ้านสานตม อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย<br />ที่นี่มีสองร้อยกว่าไร่ หกเจ็ดปีก่อน ยังเป็นเขาหัวโล้น แต่ตอนนี้เป็นป่า<br />ป่าที่นี่เป็นป่าปลูก ปลูกด้วย <b>“แรงคนสองคน ขี้จากวัวหนึ่งฝูง กับน้ำหนึ่งบ่อ” </b><br />(แล้วจะบอกประวัติใน episode 1-2 เรื่องยาว แต่น่าจะสนุก)<br /><br />หกปีผ่านไป ป่าปลูกตอนนี้ ดูครึ้มแล้ว<br />แดดลงตรงหัว แต่อยู่ใต้ผืนใบไม้แล้วรำไร อากาศไม่ร้อน ไม่หนาว เหมาะกับการเดินเล่นในป่ามาก<br /><br />“พี่คำภู นี่ต้นอะไรครับ” พวกเราเปิดคำถาม เพียงเห็นต้นไม้ มีเกล็ดแดง ๆ แปลก ๆ ตรงปากทางเข้า<br />พี่คำภูหันกลับมา “อันนั้นไม้แดง”<br />เออ แฮะ เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นไม้แดงที่เป็นต้น ๆ<br />สีมันแดงจริง ๆ ด้วย แต่เนื้อไม้ข้างในไม่ยักกะแดงอย่างนี้นะ ผมคิดในใจ<br /><br />“พี่ ๆ นี่ต้นอะไรครับ”<br />“นี่ต้นมะค่า เห็นไหม รอบ ๆ ต้นวัชพืชขึ้นไม่ได้ เพราะมันมียางหยด” พี่คำภูอธิบาย พลางชี้ไปใต้ต้นมะค่า<br />เห็นน่าจะจริงอย่างที่พี่เขาว่า เพราะรอบ ๆ ต้นไม่มีหญ้า ไม่มีอะไรเลย มีแต่ฝุ่นดิน<br />“...เออ มะค่านี่แพงนะเนี่ย...” “...มันมาจาก “มีค่า”ไง...”<br />กลุ่มสถาปนิกหนุ่มสาวเถียงกันเอง ดูครึกครึ้น<br /><br />พี่คำภูไม่ว่าอะไร ยิ้ม ๆ แล้วเดินต่อ<br />“พี่ ๆ นี่ต้นอะไรครับ”<br />พี่คำภูยังไม่ทันตอบ มีเสียงเถียงกันเองดังขึ้นเสียก่อน<br />“ต้นสัก ไงเล่าไอ้ฟาย แค่นี้ก็ไม่รู้”<br />“กว่าจะได้วงกบประตูสักอัน ก็น่าจะสิบปีขึ้นนะเนี่ย”<br />“สักนี่ดีนะ สีสวย ใช้แค่ชแล็กทา สีจะเนียนมาก คนถึงนิยมใช้ไง”<br />บทสนทนาระหว่างสถาปนิก อธิบายกันเอง<br />“สักนี่ใบใหญ่ หนอนแยะ กว่าจะโตได้ ลำบาก” พี่คำภูแทรกคำอธิบาย ระหว่างการเดินขึ้นเนินเล็ก ๆลูกหนึ่ง<br />“...มิน่าหล่ะ ถึงแพง...” เสียงเบา ๆ ดังจากกลุ่มสถาปนิก<br /><br />พี่คำภูไม่ว่าอะไร ยิ้ม ๆ แล้วเดินต่อ พลางเอาพร้าตัดหญ้าสาบเสือ ถางทางให้เด็ก ๆ ที่ตามมา<br />แกคงเกรงพวกเราจะลำบาก<br /><br />“ต้นนั้น ยางนา ...ต้นนี้ ตะแบก... อันนี้คล้าย ๆ กัน สเลา...”<br />พี่คำภูรู้แกว ตอบเสียก่อน ไม่รอให้พวกเรา <b>กลุ่มสถาปนิกจำไม </b>ต้องถาม<br />“...สเลาเปลือกแตก ตะแบกเปลือกร่อน...” ผมเอ่ยออกมาโดยไม่ตั้งใจ เรียกเสียงฮือฮาได้พอสมควรจากกลุ่มเพื่อน ๆ<br />ต่อมานึกออกว่า จำประโยคนี้มาจากพวกเพื่อนภูมิสถาปนิก มันเคยท่องกันตอนสอบวิชาพันธุ์ไม้ ตอนปีสาม<br />พอเดินไปใกล้ ๆ เออ ใบกับทรงพุ่มมันเหมือนกันเลย แต่ต่างกันตรงเปลือกไม้จริง ๆ<br /><br />“...อันนี้ประดู่ ต้นเล็ก ๆ นั่นชิงชัน...” พี่คำภูยังทำหน้าที่ของแกต่อ เพราะแกรู้จักทุกต้น เพราะปลูกมากับมือ<br />เสียงความเห็นดังจากกลุ่มสถาปนิกอีกครั้ง “เออ ชิงชันนี่เขาว่าลายสวย เดี๋ยวไปดูที่พื้นบ้านหลังแรกสิ สงสัยจะชิงชัน”<br /><br />จากข้อมูลของพี่คำภู ต้นไม้พวกนี้ เริ่มปลูกพอ ๆ กัน หกปีก่อน<br />ทำให้เรารู้ได้เลยว่าต้นไม้ชนิดไหนโตเร็วโตช้า<br />ต้นสัก กับมะค่า ลำต้นนี่โตซักสองฝ่ามือกำได้ แต่ทรงพุ่มต่างกัน สักจะสูงชะลูด แต่มะค่าจะเป็นพุ่ม ๆ<br />รอบวงของไม้แดง ยังเพิ่งประมาณ มือครึ่งกำได้<br />ชิงชันยังแทบจะกำรอบได้ด้วยมือเดียว<br />ขณะที่พวกต้นสน จะใหญ่ที่สุด ประมาณว่าซักสามมือกำเห็นจะได้<br /><br />พวกเราพอมีข้อสรุปในใจได้เล็กน้อยว่า<br />ไม้ที่โตช้า จะเป็นไม้เนื้อแข็ง<br />ส่วนไม้โตเร็วเป็นไม้เนื้ออ่อน<br />ส่วนเนื้อไม้ กับสี ก็จะต่างกันไปตามชนิด<br /><br />พวกเรา ฝ่าดงใบสักแห้ง ๆ เดินกันเสียงกรอบแกร๊บมาสักพัก<br />พี่คำภูมาหยุดที่ไผ่กอนึง<br />พี่เขาอธิบายว่า นี่เรียกว่า “ไผ่บง ...บง ภาษากลาง แปลว่าป่านั่นแหล่ะ”<br />“อ๋อ นี่ไผ่ป่าธรรมดานี่เอง” เสียงพวกเราตอบเป็นลูกคู่<br />“กิ่งขนาดนี้ เอาไปตีไล่วัวได้”พี่คำภู อธิบายพลางหักกิ่งไผ่เล็ก ๆ ออกมา กิ่งหนึ่ง<br />พี่คำภูมองไปที่หน่อไผ่ที่มีร่อยรอยตัดใหม่ ๆ และบอกพวกเราว่า<br />“แล้วเย็นนี้คงได้กิน แกงจืดหน่อไม้ดองของแม่คำภานะ”<br />(พี่คำภา เป็นภรรเมียของพี่คำภู ทำอาหารอร่อยสุดในจังหวัดแถบนี้ ตามความเห็นผม)<br /><br />“ไป เดี๋ยวไปนั่งพักที่เพิงนั้น” พี่คำภูชี้ไปเพิงพักเล็ก ๆ อยู่ที่ยอดเนินไม่ไกล<br /><br />พวกเราพักเหนื่อยที่เพิงไม้ไผ่นั้น ลมเย็นเอื่อย ๆ พัดมา ทำเอาเหงื่อที่ชุ่มหลังอยู่นิด ๆ ให้ได้เย็นสบายกันทุกคน<br /><br />เพิงนี้ ก็ทำจากไผ่บงกอนั้นแหล่ะ ตัดแป๊บเดียว มันก็โตกลับมาเหมือนเดิม พี่คำภูบอก พร้อมออกความเห็นต่อว่า ไผ่นี่มีประโยชน์หลาย<br />กินหน่อก็ได้ เอามาสร้างบ้านก็ได้ กิ่งยังเอาไปตีวัวได้อีก<br /><br />เสียงกระเดื่องวัว ดังก๊อง ๆ จากชายป่า เหมือนพวกมันรู้ว่า จวนได้เวลากลับคอกที่ตีนเขาแล้ว หลังจากพี่คำภูต้อนพวกมันออกมาหาหญ้ากินตั้งแต่เช้า<br /><br />ความเงียบปกคลุม เสียงลมจากปลายยอดไม้ สานรับกันดีกับจังหวะของลม<br />“ไม้อะไรสวยสุดวะ ถ้าจะสเปคเอาไปทำปาร์เก้หน่ะ” สถาปนิกหนุ่มชาวเมืองเริ่มเปิดคำถามทำลายความเงียบนั้น<br />“ไม้แดงไหม จะได้แดงทั้งพื้น เท่ห์ดี”<br />“ไม้แดงไม่ค่อยใช้กัน มันแข็งไป ยืดหดตัวเยอะด้วย เดี๋ยวพื้นจะโก่งเป็นเนิน ๆ หมดบ้าน” สถาปนิกสาวให้ข้อมูล<br />“ไม้สักก็ดีนะ ปลวกไม่กิน สีสวยดีด้วย”<br />“กินเว้ย ถ้ามันหิว ๆ ก็กิน บ้านกรูนี่ โดนไปแล้ว”<br />“ชิงชันไง แข็งสุด แต่กว่าจะได้แต่ละชิ้น สามสิบปีหล่ะมั้ง”<br />“ไม้มะค่าไง แพงสุด แต่ต้องคัดสีให้เสมอกันด้วยนะ ไม่งั้นบ้านลายตาแย่”<br />ฯลฯ<br />เถียงกันทั้งวันคงไม่จบ พวกเราคงตัดสินกันไม่ได้ เลยหันไปถามพี่คำภู<br /><br />พี่คำภูมองพวกเราเถียงกันอยู่นาน ตอบด้วยเสียงเรียบ ๆ ยิ้ม ๆ ตามสำเนียงคนพื้นถิ่นเหมือนเคยว่า<br /><br /><b><blockquote><b>“คนเมืองนี่หล่ะหนา ชอบตัดสินความงามจากสิ่งที่ตายแล้ว” </b></blockquote></b><br /><br />เย็นวันนั้น ขากลับจากเนินเขา ต้องผ่านป่าผืนเดิม<br />ฝูงสถาปนิกชาวเมือง ถูกต้อนด้วย <b>“กิ่งไผ่บง” </b>ในมือพี่คำภู<br />พวกมันเหล่านั้น ยอมกลับไปกินข้าวเย็นแต่โดยดี<br /><br /><br />ขอบคุณอัจฉรา และพี่ณี ที่ช่วยย้ำข้อมูลต่าง ๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-113952596374733202?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1139394041501405172006-02-08T05:14:00.000-05:002006-02-08T05:20:41.510-05:00สิบสองปีก่อน<br /><br />ผมอยู่มัธยมปลาย ต้องตื่นเช้ามาช่วยพี่สาวในงานรับปริญญาที่ช่างวุ่นวายเสียจริง ๆ<br />ซึ่งคงไม่ต่างจากวันนี้ หรือวันนี้อาจน้อยกว่าอีก<br />พี่สาวผมต้องตื่นตี ๕ มาทำผม<br />รับดอกไม้ที่สั่งไว้ตอน ๖ โมง<br />ก่อน ๖ โมงครึ่ง ต้องถึงมหาวิทยาลัย ถึงจะมีหวังได้ที่จอดรถ<br />และแน่นอน ในฐานะน้องชายที่แสนดี และช่างภาพจำเป็น การงัวเงียออกมาตั้งแต่ตี ๕ นั้นจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก<br /><br />ตี ๕ ครึ่ง ผมนอนรอในรถแถวสยาม พี่สาวผม เดินมาข้างรถ ยื่นกระดาษให้ใบหนึ่ง พร้อมบอกว่า ให้เอาใบรับนี้ไปร้านดอกไม้<br />แต่บอกเขา ว่าไม่เอาแล้ว เพราะไม่แน่ใจว่า ทางแม่กับพี่ชายก็สั่งมาเหมือนกัน เกรงว่าจะมีเยอะไปแล้ว<br />ผมอ่านในใบรับ เขียนว่า “มัดจำ ๕๐๐ บาท” ผมก็ถามพี่สาวผมว่า “อ้าว แล้วเงินมัดจำนี่เอาไง(วะ)”<br />พี่สาวผมเดินออกไปเพื่อทำผมให้เสร็จ ตะโกนบอก “ถ้าเขาทำแล้ว วันนี้เขาคงขายได้แหล่ะ ลองขอเงินเขาคืนดิ”<br /><br />ร้านดอกไม้ เปิดแล้ว มีดอกไม้หลายช่อตั้งอยู่ที่พื้น ผมคิดในใจ “...นี่คงเป็นวันทำเงินวันหนึ่งในรอบปีเลยนะเนี่ย...”<br />ผมยื่นใบรับให้คนขาย เขาถาม “อ้าว นัดไว้ให้มารับ ๖ โมงนี่นา”<br />ผมก็บอกตรง ๆ “ไม่เอาแล้วครับ”<br />“ทำไมหล่ะ?” เขาถามกลับ<br />“มีเยอะแล้ว” ผมตอบขณะที่ตามองช่อดอกไม้ที่กองอยู่บนพื้น<br />“งั้นยึดเงินมัดจำนะ” เขาถาม<br />“ครับ” ผมตอบ เพราะเห็นว่า แฟร์ดี สั่งเขาทำแล้วไม่เอา ก็ต้องโดนยึดมัดจำ กฎง่าย ๆ ไม่ยุ่งยาก<br /><br />ผมกลับมานอนต่อที่รถ จนพี่สาวผมกลับมาด้วยทรงผมหัวกระบัง เป็นกระบังที่สูงที่สุดตั้งแต่มันเคยทำ (ซึ่งเป็นทรงยอดฮิตมากในยุคนั้น ถ้าผู้อ่านนึกไม่ออก ให้ดูที่เมียนายกวันนี้ อย่างไรอย่างนั้นเลย)<br /><br />“ได้เงินมัดจำคืนไหม” มันถามพร้อมก้มหัวเข้ามานั่งในรถ ระวังกระบังจะชนขอบประตู<br />“ไม่ได้ เขายึดไปแล้ว”<br />“อะไร(วะ)” แล้วมันก็น้อมหัวออกใสกระบังออกจากรถไป เดินไปร้านดอกไม้<br /><br />อีกไม่นาน พี่สาวผมก็กลับมา เข้ามานั่งในรถด้วยท่าเดิม ในมือกุมแบงค์ห้าร้อยอยู่<br />“แกไปพูดอะไรกับเขา(วะ)” มันถามอย่างคาดคั้น มองหน้าใกล้ ๆ กระบังนั้นมันช่างเกินสัดส่วนจริง ๆ<br />“ก็ ไม่ได้พูดอะไรนี่(หว่า) ก็เขาบอกจะยึดมัดจำ ก็ถูกแล้วนี่นา”<br />“คนขาย เขาถามตะกี้ น้องชายเหรอ ดอกไม้หน่ะ ยังไม่เสร็จหรอกนะ แต่น้องชายหน่ะ พูดไม่ดีเลย”<br />แล้วพี่สาวผม ก็ติดเครื่อง ถอยรถออก แล้วบอกว่า “บางสถานการณ์หน่ะ การพูดเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ทำให้เราได้อะไรหลาย ๆ อย่างมา”<br /><br />การพูด “อ๋อ พอดีคุณพ่อ คุณแม่ สั่งไว้ชนกันหน่ะพี่ ขอโทษจริง ๆ พี่ทำหรือยัง ถ้ายังไม่ทำ ขอเงินมัดจำคืนได้ไหม?.”<br />ยาวกว่า “มีเยอะแล้ว” สิบเอ็ดเท่า มีผลเท่ากับเงิน ห้าร้อยบาท<br /><br />ผมจำบทเรียนวันนั้นจนถึงวันนี้ สิบสองปีที่ผ่านมา<br />หลายโอกาส ที่ผมพูดยาวอีกสักหน่อย<br /><blockquote>ผมได้อะไรหลาย ๆ อย่างมากกว่าเงินห้าร้อยบาทจริง ๆ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-113939404150140517?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1139286439228669942006-02-06T23:26:00.000-05:002006-02-06T23:27:19.230-05:00<div align="center">จากชีวิตหลายคนที่เคยได้ฟัง และได้อ่าน<br />...วัยเด็ก อยากปรับปรุงจักรวาล...<br />...วัยรุ่น อยากปรับปรุงโลก...<br />...วัยทำงาน อยากปรับปรุงประเทศ...<br />...วัยเกษียร อยากปรับปรุงครอบครัว...<br />...วันก่อนจะตาย แค่ปรับปรุงตัวเองได้ ก็บุญโขแล้ว...<br />นี่แหล่ะชีวิต </div><div align="center">แต่ไม่เป็นไร<br /><blockquote>แล้วเจอกัน ประเทศไทย</blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-113928643922866994?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1139286299314506112006-02-06T23:21:00.000-05:002006-02-06T23:31:28.266-05:00“กลิ่น เป็นประสาทสัมผัสที่จะเตือนให้คนเราละลึกความทรงจำได้ดีที่สุด”<br /><br />ข้อพิสูจน์เชิงชีววิทยาและจิตวิทยาได้พิสูจน์แล้วในตัวผม เมื่อสองปีก่อน<br /><br />สองปีก่อน<br />...ปีกว่าแล้วสินะ ที่ไม่ได้กลับมาบ้าน... “เรียนหนักไหม?”... “หนาวไหม?” คือคำถามที่ผมได้ยินทางหูโทรศัพท์ทุกครั้งที่โทรกลับบ้าน และอีกครั้งในรถระหว่างทางกลับบ้านกับพี่ชายผม<br />“คิดถึงบ้านไหมเนี่ย?” ....คำตอบนี้ผมได้คำตอบแล้วในใจแล้ว ตั้งแต่อยู่บนเครื่องบิน “...ไม่เห็นจะคิดถึงเลย... อยู่โน่น สนุกจะตาย...นี่ถ้าไม่ใช่นายแต่งงาน ฉันก็ไม่มาหรอก...” ผมคิดในใจ แต่คิดว่าตอบคำถามยอดฮิตนั้นด้วยรอยยิ้มดีกว่า<br /><br />เกือบเที่ยงคืน กรุงเทพ ฯ มืดสนิท อากาศร้อนชื้นอบอ้าว ร้อนชื้นหลังฝนตก ที่ผมรู้สึกตั้งแต่ในที่จอดรถสนามบิน บ้านเมืองข้างทางยังเหมือนเดิม ไม่ต่างจากปีกว่า ๆ ที่แล้วที่ผมขับรถร่อนไปทั่ว<br />ผมมองไปที่ด่านโทลเวย์ เห็นรถต่อแถวสองสามคัน เพราะดึกแล้วเหลือช่องเดียว “รถติดไหม?” ผมถาม แต่คิดในใจในเสี้ยววินาทีนั้นว่า จะถามทำไมนะ และแน่นอน “เหมือนเดิม” พี่ชายผมตอบ<br /><br />รถเข้าซอยบ้าน ทุกอย่างเหมือนเดิม มีแต่ต้นไม้ใหญ่บ้านปากซอยที่ถูกเล็มไปแยะ รถจอดไฟสลัวที่โรงรถที่เดิม รถโตโยต้าคันจิ๋วคู่ใจผมไม่อยู่ที่เดิมแล้ว เพราะพ่อขายไปหลังจากที่ผมไปเรียนได้ซักเดือน ด้วยเหตุผลว่า ไม่มีใครใช้แล้วนี่<br /><br />ประตูรถเปิดออก ในใจผมคิดว่า ดีนะที่ไม่ต้องเอาอะไรกลับมาบ้าน กระเป๋าไม่หนักจะได้ยกขึ้นบ้านได้ง่าย ๆ<br />ทันใดนั้น กลิ่นไอดินกรุ่น ๆ หลังฝน ผมเชื่อว่ามาจากใต้ต้นอโศกที่ปลูกไว้ริมรั้ว ลมพัดแผ่ว ๆ โชยเอากลิ่นโมกที่แม่ผมลงไว้เมื่อหลายปีก่อน เข้าจมูก<br /><blockquote>...เฮ้ย คิดถึงบ้านหว่ะ...</blockquote><br />ทุกวันนี้ ผมเรียนจบ ได้งานดี เงินดี ก้าวหน้าพอสมควร มีชีวิตอยู่ได้อย่างสบาย กินหรูได้บ่อยครั้งต่อเดือน ถ้าเอาเงินเดือนนี้ไปแลกเป็นเงินไทย คงเป็นเศรษฐีหนุ่มทุกปลายเดือนอยู่<br /><br />“ผม(กู)จะกลับเมืองไทย”<br />“จะกลับทำไม(วะ)” เพื่อนอินเดียที่เรียนจบมาด้วยกันถามระหว่างกินข้าวเที่ยงในสวนกลางเมือง<br />ผมไม่อยากจะอธิบายให้ยืดยาว เลยบอกมันไปว่า “ผม(กู)จะกลับไปหาแม่ คิดถึงแม่(หว่ะ)”<br />มันหัวเราะ แล้วถามว่า “จริงเหรอ(วะไอ้สัด)” ผมตอบมัน ด้วยการยิ้ม และกัดแซนวิชคำโต แล้วเงยมองฟ้า เหมือนที่ชอบทำบ่อย ๆ<br />“คุณ(มึง)ว่าไหม คนเมืองนี้(แม่ง) ไม่ค่อยมองฟ้ากัน?” ผมเปลี่ยนเรื่อง<br />ในใจคิดว่า ไม่ใช่เพราะผมคิดถึงแม่ (ก็คิดถึงนะแม่นะ แต่แม่ยังไม่ใช่เหตุผลหลัก)<br />ไม่ใช่เพราะเบื่อที่จะเป็นพลเมืองชั้นสองที่นี่(อันนี้ก็ไม่ค่อยรู้สึกเท่าไหร่ในเมืองนี้)<br />ไม่ใช่เพราะสาวไทย (ป่าวเลย...สาวเกาหลี ญี่ปุ่นที่คบ ๆ อยู่ น่ารักเร้าใจกว่าเป็นกอง)<br />ไม่ใช่เพราะอาหารไทย<br /><br />แต่ผมไม่อยากใช้ชีวิตแบบวัน ๆ หาเงินได้ ใช้เงิน ไปจนตายที่นี่ เหมือนที่คนประเทศนี้มันทำ ๆ กัน<br />ผมว่าชีวิตผมจะมีประโยชน์กว่าที่ประเทศแม่ผม (แม้เงินเดือนที่ผมจะได้ที่เมืองไทย จะเท่ากับที่ผมหาได้ในเวลาวันครึ่งที่นี่ ให้ตายเหอะ)<br />ผมขอแลกการได้เที่ยวยุโรปทุกปี มีรถหรู ๆ ขับ กับการที่มีคนไทยซักกลุ่มหนึ่งจำชื่อผมได้ว่าผมทำอะไรให้ประเทศเถอะนะ<br />ผมเชื่อ สังคมไทยคงจะดีขึ้น ไม่มากก็น้อย<br /><blockquote><a href="http://lekparinya.blogspot.com/2006/02/blog-post_113928643922866994.html">แล้วเจอกัน ประเทศไทย</a></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-113928629931450611?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1139148347440111032006-02-05T09:02:00.000-05:002006-02-05T09:08:20.886-05:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/1600/TP764.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3530/2217/320/TP764.jpg" border="0" /></a>เช้าวันหนึ่ง</div><div align="center">เจ็ทแล๊ค ตื่นเช้า</div><div align="center">ตึกซีซ่า เพลี่ ที่ดาวทาวน์ ก็ไปอยู่บนเมฆ</div><div align="center">หนาวอิบหาย </div><blockquote><p align="left"><span style="font-size:130%;">อยากกินก๋วยจั๋บเยาวราช</span></p></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-113914834744011103?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1138943918852532612006-02-03T00:07:00.000-05:002006-02-11T08:54:25.393-05:00เฮ้ย ๆ ๆ มันแปลก ๆ นะ<br />หลังจากที่ผมได้ติดตามเหตุการณ์ และได้คุยกับหลาย ๆ คน<br />ได้รับรู้ รับฟัง เรื่องราวอดีต และปัจจุบัน จากหลาย ๆ มุมมอง<br />จากที่ผมสังเกตเหตุการณ์ เล็ก ๆ และใหญ่ ๆ เริ่มเดินซ้ำ ๆ<br />ฤากงล้อประวัติศาสตร์ จะหมุนอีกครั้ง<br />ขอเล่าให้ฟังแบบเป็นหลักกิโลเมตร ของเหตุการณ์ ดังนี้แล้วกัน<br />(บางส่วนตัดมาจากเมลที่คุยกับ คนตุลา)<br /><br />ถนนมันเริ่มจาก ทรราช และเผด็จการ<br />หลักกิโลเมตร ที่หนึ่ง ก่อนปี ๑๕ มีการชนกันระหว่าง นักหนังสือพิมพ์ กับ นักการเมืองใหญ่<br />หลาย ๆ ครั้งครั้งสำคัญคือ มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมทย์ ประกาศลั่นใน หนังสือพิมพ์<br />ฝากไปถึงนักการเมืองใหญ่ของประเทศว่า“กูไม่กลัวมึง”<br />ซึ่งเป็นครั้งแรกของการแสดงความไม่เกรงกลัว หรือ หัวหด ต่อระบบเผด็จการ<br /><br />หลักกิโลเมตรที่สองปี ๑๕ เกิดเหตุ “ทุ่งใหญ่นเรศวร”<br />ที่นักการเมืองผู้ยิ่งใหญ่ ใช้ เฮลิคอปเตอร์ราชการ<br />พาดาราสาว ๆ ไปสนุกสนานและล่าสัตว์ในทุ่งใหญ่นเรศวร<br />ประชาชนโกรธแค้น เพราะรู้สึกว่า ประเทศชาติ และสมบัติชาติไม่ใช่ของคนไทยอีกต่อไป<br />แต่เป็นขอคนเพียงบางกลุ่ม<br /><br />หลักกิโลเมตรที่สามจากเหตุการณ์ที่สอง<br />นักศึกษา รามฯ ออกในกรณีที่ออกหนังสือพิมพ์ประนามกรณี “ทุ่งใหญ่ฯ” อย่างรุนแรง<br />โดนอธิการบดี (ดร.ศักดิ์ ผาสุขนิรันดร์) ไล่ออก<br />นำมาสู่การเดินขบวนครั้งใหญ่ เต็มถนนราชดำเนิน<br />ในที่สุดรัฐบาลต้องยอมอ่อนข้อต่อความกดดัน<br />ให้อธิการบดีรามฯ รับนักศึกษาเหล่านั้นกลับเข้าไปเรียน<br /><br />หลักกิโลเมตรที่สี่ปี ๑๖ เกิดกรณี “๑๓ กบฎ รัฐธรรมนูญ”<br />ที่มีคนออกมาแจ้งจับนายรัฐมนตรี เรื่อง เป็นผู้ทำลายประชาธิปไตย<br />เอาผลประโยชน์ใส่กระเป๋าตัวเองและพวกพ้องปิดกั้นสื่อมวลชล<br />รัฐบาลเลยจับผู้ประท้วงทั้งสิบสามคนเข้าคุก<br />เกิดการเดินขบวนใหญ่ กลายเป็น “๑๔ ตุลา” หลังจากนั้นอีกไม่กี่วัน<br /><br />หลักกิโลเมตรที่ห้าหลังจากการขับไล่ผู้นำเผด็จการออกไป<br />แต่ระบบระบอบ ยังคงเอื้อให้เกิดเผด็จการ เข้ามาครองประเทศอีก<br />ประกอบกับสมัยนั้น กระแสต่อต้านคอมมิวนิสรุนแรง<br />คำพูดที่ว่า “คอมมิวนิสที่ดี คือ คอมมิวนิสที่ตายแล้ว” ดังก้องอยู่ในใจประชาชนชาวไทย<br />นักศึกษาที่อึดอัดกับสภาพทางการเมือง ก็ออกมาชุมนุมเรียกร้องอีกครั้ง<br /><br />หลักกิโลเมตรที่หกสมัยนั้นหนังสือพิมพ์ แบ่งเป็นสองฝ่ายอย่างชัดเจน<br />ซ้าย คือ หนังสือพิมพ์ประชาธิปไตย เข้าข้างนักศึกษา สุด ๆ<br />ขวา คือ หนังสือพิมพ์ดาวสยาม ที่แสดงความเห็นบ่อยครั้งว่า นักศึกษา เป็น “คอมมิวนิส”<br />จุดแตกหักอยู่ที่ การแสดงละครของนักศึกษา มีฉากการแขวนคอ<br />ซึ่งหนังสือพิมพ์ฝ่ายขวา เอาไปลง แล้วให้ความเห็นว่า หน้าตาของคนที่โดนแขวนเหมือนพระบรมวงศานุวงค์<br />ทำให้ประชาชนบางกลุ่มลุกฮือ มาต่อต้านนักศึกษา<br /><br />หลักกิโลเมตรที่เจ็ดปิดล้อมธรรมศาสตร์ โดยกลุ่มกระทิงแดง ลูกเสือชาวบ้าน ทหาร ตำรวจ<br />โดยคิดว่า ภายในธรรมศาสตร์ มีอาวุธซ่อนอยู่<br />และนักศึกษาเหล่านั้น ไม่ใช่คนไทย<br />ทหาร ตำรวจ ก็ยิง และบุกเข้าไปในธรรมศาสตร์ เหมือนการเข้าตี ป้อมค่าย ศัตรู<br />จับไอ้พวกที่คิดว่าเป็นคอมมิวนิส มาฆ่าอย่างโหดร้าย<br />(นักศึกษาหญิงโดนข่มขืน เผาทั้งเป็น มีการทุบตีศพ อย่างโกรธแค้น)<br /><br />จุดจบถนนสายนี้คือ นองเลือด ครับ<br /><br />เส้นทางทรราช ที่จุดจบคือการนองเลือด ถึงกิโลเมตรที่เท่าไหร่แล้วหล่ะ<br />หวังว่าคงมีทางแยก อะไรก็ได้ ออกจากถนนสายนี้ ก่อนถึงจุดหมายนะ<br />มองอย่างฝ่ายซ้าย คือ พวกมันเป็นทรราช ต้องเอามันลง ไม่ว่าวิธีใดก็ตาม<br />มองอย่างฝ่ายขวา คือ พวกปลุกระดม มีการปลุกระดมในกระแส และเหตุการณ์แบบเดิม ๆ ซึ่งเป็นกบฏ ต่อราชอณาจักร<br /><br />ข้อสังเกตของผม คือ คนไทยไม่มีบทเรียนจากอดีตเลยหรือ<br />นั่นสิ เขาว่าคนไทยลืมง่ายไงประชาชน<br />ขณะนี้ เริ่มแบ่งเป็นสองขั้วอีกครั้ง<br />รักในหลวงเหมือนกัน แต่รักคนละแบบ<br />เนื่องจากรับข้อมูล และเข้าใจข้อมูลที่ต่างกัน<br />ที่เล่ามาทั้งหมดนี้ ในเวบนี้ คือผมคิดว่า ไปเล่าที่ไหน คงไม่มีใครฟังหน่ะ<br />เขาว่าเขารู้ดีกันแล้ว<br />ประเด็นคือ เป็นห่วงเพื่อน ๆ ที่อยู่เมืองไทยนะ<br />คิดดี ๆ ถอยออกมาอีกก้าวนึง ดูอดีต ดูปัจจุบันให้ดี ๆ<br /><br />ไปสวนลุมกันเถอะ แต่ไปแบบมีสติ ใช้ปัญญาคิดนะ<br /><blockquote>สู้ ๆๆๆๆ เอาประเทศเราคืนมา</blockquote><br /><br />เขียนเมื่อ วันนี้ ๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๔๘ นิวยอร์ค<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-113894391885253261?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21879440.post-1138919245733234912006-02-02T17:19:00.000-05:002006-04-08T13:11:56.866-04:00ทุก ๆ วันนี้ งานหนัก อยากทำโน่น ทำนี่เต็มไปหมด<br />“ไม่มีเวลา” “เวลาไม่พอ” “เหนื่อย” เป็นความคิดแก้ตัวเดิม ๆ ที่ผุดขึ้นในหัว<br />และก่อนหลับตาทุกครั้งเคยคิดกันไหม ว่า ตอนเด็ก ๆ เราไม่เคยมีความคิดนี้เลย<br /><br />เคยคิดกันไหม ว่า เวลาตอนเด็ก ๆ เราเอาไปทำอะไร<br />ทำไมเราไม่เอาไปเรียนภาษาจีนวะ<br />ทำไมเราไม่เอาไปเรียนเปียโนวะ<br />ทำไมเราไม่หัดวาดรูปวะ<br />ทำไมเราไม่อ่านหนังสือวะ<br />หรือหัดใส่ใจ และตั้งใจ ในสิ่งที่พ่อแม่พยายามจะสอน และยัดเยียดเรา<br />ถ้าเราตั้งใจในวันนั้น ชิวิตวันนี้คง “เจ๋ง” และ “สนุก” กว่านี้<br />ตอนเด็ก ๆ เวลาตั้งเยอะ มันหายไปไหนหมดวะ<br /><br />ผมนั่งคิด คิดแล้วคิดอีก เวลาตอนเด็ก ๆ ผม มันหายไปไหนวะ<br />เช้าวันหนึ่ง ผมตื่นมา ก็ได้คำตอบบางอย่าง<br />เด็ก ๆ เป็นไหมรวมตัวกับเพื่อน ๆ แถวบ้าน<br />สามคนเป็น ซัลวันคัล ห้าคนเป็น โกกุนไฟว์<br />หากรวมกลุ่มไม่ได้ พวกเราจะเป็นนินจา ปีนป่าย หรือหาทางลอดตามรูต่าง ๆ ไปทั่วบ้าน<br /><br />เล่นซ่อนแอบ ขี่จักรยาน<br />เตะบอลพลาสติกในซอยแถวบ้าน เสาประตูเป็นรองเท้าแตะหนึ่งคู่<br />กรรมการเป่าหยุดเกมทุกครั้งที่มีรถจะขับผ่าน หรือใครสักคนเตะบอลเข้ารั้วชาวบ้านเขา<br />หาไม้ไผ่มาทำเป็นกระบองสองท่อน เพื่อจะเป็นแพนเทอร์ ใน ทันเดอร์แคท<br />เก็บต้อยติ่งในซอยแถวบ้านเป็นกำ ๆ แล้วใส่ไว้ในกล่องเทป<br />แล้วดูมันทุกวันหากเก็บมาตอนมันเขียว<br />มันจะค่อย ๆ เปลี่ยนสี ไล่มาจะปลาย จนเป็นสีดำ<br />หลาย ๆ วันต่อมา มันก็แตกของมันเอง ทิ้งเปลือกงอ ๆ กับเมล็ด เต็มกล่อง<br /><br />มีความสุข และตื่นเต้นทุกครั้งที่นั่งรถเมล์ ไปจตุจักร (ซึ่งตอนนั้น คิดว่ามันไกลพอ ๆ กับสระบุรีตามความคิดวันนี้)<br />ไปซื้องู ซื้อหนู ซื้อปลา ซื้อเต่า ซื้อกระต่าย ซื้อไก่ มาเลี้ยง<br />ไม่กี่วัน แมวแถวบ้านก็ได้อิ่มทุกที ให้ตายเหอะ<br /><br />เลี้ยงปลากัด เอามากัดกับเพื่อน ๆ<br />เก็บใบหูกวางมาหมัก ให้มันหายป่วยหลังการต่อสู้เร็ว ๆ<br />พยายามเพาะพันธุ์ ตามหนังสือ ซึ่งยากจริง ๆ<br />ตอนเลี้ยงปลา จะสนุกกับการได้เก็บตังค์ ซื้อปลาใหม่ ๆ มา<br />ทำให้รู้ว่า ปลาบางประเภทจะกัดตัวอื่น<br />หรือหากปลาตัวไหน ป่วย ว่ายเอียง ๆ สูตรคือ เอาไปแช่น้ำเกลือ และใส่ออกซิเจนให้สายนึง<br />มันจะมีโอกาสฟื้นได้แปดสิบเปอร์เซนต์<br /><br />พยายามหาเงินกินขนมเอง ด้วยวิธีต่าง ๆ<br />การพับถุงกระดาษ พับทั้งวันเลย ได้บาทเดียว<br />ร้านขายปลาบอก ช้อนลูกน้ำมาขาย ได้กระป๋องละยี่สิบ ดีใจใหญ่<br />ตักได้สวิงนึงกะเอาผสมน้ำใส่กระป๋องไปขาย<br />ร้านมันก็บอกว่า กระป๋องนึงที่ว่า คือ เป็นกระป๋องที่มีแต่ลูกน้ำล้วน ๆ ไม่มีน้ำ<br />นึกออกไหมที่ลูกน้ำเป็นก้อน ๆ ดำ ๆ ทั้งกระป๋องเลยหน่ะ<br /><br />มีปูเสฉวนขายอยู่หน้าโรงเรียน ขายตัวละสามบาท<br />เอากลับบ้านมา เอาไปใสไว้ในตู้ปลา<br />ทำให้รู้ว่า มันเป็นสัตว์น้ำเค็ม และจะตายในวันรุ่งขึ้น<br />และเสียอีกสามบาท กะปูอีกตัว เพื่อได้รู้ว่า น้ำเค็มไม่ใช่ น้ำผสมกับเกลือในครัว<br />ฯลฯ<br /><br />คิดออกแค่ในสิบห้านาที ว่าตอนเด็ก ๆ เวลามันหายไปไหน<br />ก็ไม่คิดบ่นต่อแล้ว ว่าทำไมไม่ทำโน่น ทำนี่ตอนเด็ก ๆ วะ<br />จะให้เด็กมันมาหัดเขียนโปรแกรมทำดาต้าเบส<br />คงเป็นไปไม่ได้<br />มีอะไรในวัยเด็กมาเล่าไหม?<br />ถ้าไม่มี ลองนึก ๆ ดูสิ<br />นึกออกแล้ว<br /><br /><blockquote>เผื่อได้ยิ้มได้นาน ๆ ในเช้าวันเครียด ๆ<br />เหมือนผมบ้าง</blockquote><br />เขียนเมื่อ วันนี้ ๑๗ ธันวาคม ๒๕๔๘ นิวยอร์ค<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21879440-113891924573323491?l=lekparinya.blogspot.com' alt='' /></div>LekParinyahttp://www.blogger.com/profile/02392064339869812486noreply@blogger.com5